II SA/Wr 443/04

W IMINIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant apl. prok. Katarzyna Książek-Tomkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. i A. D. na decyzję Wojewody D. z dnia 30 czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że skarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych. W dniu 12 listopada 2002 r. Starosta J. wydał, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), decyzję Nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę pod nazwą "magazyn zbożowy (4 silosy do przechowywania zbóż) wraz z suszarnią zbóż" w miejscowości G. nr [...], zlokalizowanej na działkach nr ewid. 211/8, obręb – G., dla Gospodarstwa Rolno-Handlowego Sp. z o.o. G. nr [...], M. Pismem z dnia 27 listopada 2002 r. A. i A. D. zgłosili wniosek o wznowienie postępowania w powyższej sprawie celem uchylenia ostatecznej decyzji Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Swój wniosek strony uzasadniały tym, iż o sprawie pozwolenia na budowę nie zostały poinformowane przez organ prowadzący postępowanie. Nie miały też możliwości dowiedzenia się o tej sprawie z innych źródeł. Gospodarstwo Rolne w G. jest dzierżawcą działki nr 211/8, położonej w G., która graniczy z działką nr 211/5, będącej własnością małżonków D. Zdaniem wnioskodawców projektowana budowa doprowadzi do znacznego pogorszenia warunków gospodarowania nieruchomością, zacienienia działki nr 211/5 oraz środowiska naturalnego przez pylenie, hałas, drgania i dymienie, co narusza ich uzasadnione interesy prawne w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wobec powyższego strony wyraziły swój sprzeciw co do realizacji przedmiotowego zamierzenia. Ponadto wskazano, iż o wydaniu pozwolenia na budowę dowiedzieli się w dniu 27 listopada 2002 r. W tym czasie decyzja Starosty J. była już decyzją ostateczną, wobec czego nie mogli wnieść odwołania. Decyzją z dnia 5 maja 2004 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, Starosta J. stwierdził, że decyzja Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gospodarstwu Rolno-Handlowemu A Sp. z o.o. w G. nr [...], pozwolenia na budowę magazynu zbożowego (4 silosy do przechowywania zbóż) wraz z suszarnią zbóż, zlokalizowanego w miejscowości G. nr [...] na działce nr ewid. 211/8, obręb – G., została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ strony w/w postępowania A. i A. D., bez własnej winy nie brały udziału w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, zakończonym w/w decyzją z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...], jednakże nie uchyla się tej decyzji, ponieważ w przedmiotowej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano m.in., iż po wnikliwym przeanalizowaniu całości akt sprawy wraz z zarzutami przedstawionymi przez Państwo A. i A. D. stwierdzono, że inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wójta Gminy M. Nr [...] z dnia 30 września 2002 r., wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dołączył projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i spełniający wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa Budowlanego oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. Ponadto inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., uchwalonego przez Gminną Radę Narodową w Mściwojowie uchwałą Nr [...], wraz ze zmianami do tego planu, zgodnie z którym teren inwestycji położony jest w jednostce 16RPO i przeznaczony pod urządzenia produkcji rolnej. W ocenie organu I instancji projekt budowlany oraz plan zagospodarowania działki nie naruszają również przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż odległości silosów na zboże i pasze o poj. większej niż 100 ton, zostały zaprojektowane w znacznie większej odległości niż są dopuszczalne, zgodnie z przepisem § 8 rozporządzenia. Obiekt magazynu został tak usytuowany, iż panujące w tej okolicy kierunki wiatrów nie spowodują zapyleń atmosfery oraz zadymienia w sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Obiekt ten został usytuowany w oddaleniu od zabudowań, oraz zaprojektowano jego odizolowanie od przyległych terenów pasem zieleni zgodnie z przepisem § 12 przytoczonego rozporządzenia. Projekt budowlany jak i projekt zagospodarowania działki został opracowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz posiada wszystkie niezbędne, wymagane prawem uzgodnienia. Brak udziału stron w postępowaniu nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, może natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania, co zostało uczynione. Jak pisze dalej organ I instancji, wobec powyższego, Starosta J. decyzją Nr [...] z dnia 31 października 2003 odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia 12 listopada 2002 r. Od tej decyzji odwołanie wnieśli Państwo A. i A. D. Następnie w dniu 12 stycznia 2004 r. Wojewoda D. decyzją nr [...] uchylił decyzję Starosty J. Nr [...] z dnia 31 października 2003 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym, wnikliwym przeanalizowaniu całości akt sprawy Starosta J. decyzją Nr [...] z dnia 4 lutego 2004 r. odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji nr [...] z dnia 12 listopada 2002 r. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Państwo D. W konkluzji organ I instancji postanowił, po ponownej analizie całości akt sprawy oraz biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i A. D. wskazując, iż Starosta J. podejmując decyzje o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu naruszył przepisy prawa m.in. art. 5 Prawa budowlanego – nie biorąc pod uwagę uzasadnionych interesów prawnych odwołujących się i doprowadził do pogorszenia stanu środowiska naturalnego, obniżenia wartości rynkowej nieruchomości należącej do stron, znacznie ograniczył gospodarowanie nią. Naruszono również: art. 159 § 1 kpa poprzez nie wstrzymanie na żądanie odwołujących się lub z urzędu wykonania tej decyzji, narażając stronę na wysokie koszty budowy, oraz art. 130 § 4 kpa nadając decyzji klauzulę wykonalności przed upływem terminu odwołania z uwagi na jej zgodność z żądaniem wszystkich stron, pomimo sprzeciwu odwołujących się. Zdaniem stron, decyzja organu I instancji zawiera wiele wad, a mianowicie nie bierze pod uwagę ustaleń zawartych w punkcie 5 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z którego treści wynika, że przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę należy zapewnić warunki ochrony osób trzecich zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 Prawa budowlanego. Strony nie zgodziły się z twierdzeniem, zawartym w uzasadnieniu decyzji, że panujące kierunki wiatrów nie spowodują zapyleń atmosfery w sąsiedztwie budynków mieszkalnych, a magazyn został oddalony od zabudowań. Odległość suszarni od granic sąsiadujących z nią nieruchomości mieszkalnych jest tak mała, że ciężarówki klientów podjeżdżających pod instalację do suszenia z trudem mieszczą się między ową budowlą a ogrodzeniem odwołujących się. Nie ma również miejsca na zaprojektowany pas zieleni. Odległość suszarni od budynków mieszkalnych nie jest nadto ani odpowiednia ani bezpieczna. Obiekt o wysokości 30m powinien być oddalony od granic działki przynajmniej o 30m, a stoi w odległości 8m od płotu stron. Wybudowanie na niewielkiej działce, wśród niskich domów mieszkalnych, suszarni o wysokości 28m zakłóca ład przestrzenny, zwiększa ruch ciężkich pojazdów, stwarza duże zagrożenie bezpieczeństwa otoczenia wybuchami i pożarem. Ponadto hałas emitowany przez instalację przekracza dopuszczalne normy, a zapylenie jest tak duże, że w zimie śnieg na posesji strony miał kolor różowy od zanieczyszczeń emitowanych przez instalację do suszenia zbóż. W lecie nie można otworzyć okien a parapety codziennie przykrywała warstwa pyłu. Odwołujący się zażądali w związku z tym przywrócenia takiego stanu środowiska naturalnego, jaki był przed październikiem 2002 r. Ponadto przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie zbadano wpływu spornej inwestycji na środowisko, nie zobowiązano także inwestora do przeprowadzenia przeglądu ekologicznego, nie powołano nadzoru inwestorskiego. Strony podniosły nadto, że pozwolenie na budowę może być udzielone tylko przed rozpoczęciem robót budowlanych, natomiast po samowolnym rozpoczęciu prac taka możliwość już nie istnieje. Odwołujący się mogą udowodnić, że budowę rozpoczęto w październiku 2002 r., a w dniu 12 listopada 2002 r., gdy wydano pozwolenie na budowę, suszarnia miała już ponad 20m wysokości. Zatem w takiej sytuacji Starosta J. nie mógł wydać pozwolenia na budowę. Ponadto prowadzona przez inwestora uciążliwa działalność usługowa nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., bo teren, na którym prowadzona jest ta działalność, nie jest działką usługową. Biorąc powyższe pod uwagę odwołujący się wnieśli o zmianę przedmiotowej decyzji. Decyzją z dnia 30 czerwca 2004 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania w jej całokształcie i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 4 ustawy, postępowanie wznawia się, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W omawianej sprawie, po wznowieniu na wniosek stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty J. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, organ pierwszej instancji ustalił, iż faktycznie strona nie uczestniczyła w podstawowym postępowaniu, wobec czego organ ten obowiązany był przeprowadzić postępowanie zmierzające do ponownej analizy dokumentów złożonych do wniosku o pozwolenie na budowę. Przepis art. 32 ust. 4 pkt l i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W omawianej sprawie, jak wskazuje organ odwoławczy, inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w terminie ważności decyzji Wójta Gminy M. Nr [...] z dnia 30 września 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, wykazał się również prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedkładając umowę dzierżawy z dnia 29 października 2001 r. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i spełnia wymagania: określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisów art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906). Inwestycja jest również zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., uchwalonego przez Gminną Radę Narodową w Mściwojowie uchwałą Nr [...] wraz ze zmianami do tego planu, zgodnie z którym teren inwestycji położony jest w jednostce 16RPO z przeznaczeniem pod urządzenia produkcji rolnej. W zakresie zgodności inwestycji z warunkami technicznymi, organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877). Zgodnie z przepisem § 8 rozporządzenia odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej: od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz budynków inwentarskich - 15m, od innych budynków - 8m, od granicy działki sąsiedniej - 5m. Z projektu zagospodarowania przedmiotowej działki wynika, że najmniejsza odległość projektowanych obiektów od granicy działki wynosi 8m, najmniejsza odległość tych obiektów od budynków mieszkalnych wynosi ok. 18m, od innych budynków inwentarskich odległości te są znacznie większe. Usytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenia, zapachy, wydzielanie się substancji toksycznych, zgodnie z przepisem § 11 rozporządzenia, powinno uwzględniać przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po stronie zawietrznej względem obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi oraz względem obszarów chronionych. Powołując się na opis techniczny do planu zagospodarowania działki nr 211/8, wskazano, iż na stronie 32 pkt 2, dotyczącego stanu istniejącego w zakresie lokalizacji, projektant obiektu stwierdził, iż panujące kierunki wiatrów nie spowodują zakłóceń - zapyleń atmosfery w sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Magazyn został oddalony od zabudowań, co zapewnia małą słyszalność jego pracy w miejscach zasiedlonych. Ponadto organ II instancji zważył, iż budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w myśl przepisu § 12 rozporządzenia, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasami zieleni średnio- i wysokopiennej. Projekt zagospodarowania działki przewiduje w pasach przy granicy z sąsiednimi nieruchomościami taką zieleń. Analizując projekt zagospodarowania działki, jak też projekt budowlany, Wojewoda D. nie dopatrzył się naruszeń prawa w zakresie zgodności inwestycji z przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Projekt budowlany uzyskał wszystkie niezbędne, wymagane przepisami uzgodnienia. Odnosząc się do zagadnień dotyczących nadmiernej emisji hałasu oraz zanieczyszczeń na etapie eksploatacji obiektu wskazano, iż nie należą one do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, mogą natomiast stanowić podstawę do podjęcia stosownego postępowania przed właściwym organem ochrony środowiska. Organ nie może odnieść się również do zarzutu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu po jego zrealizowaniu, gdyż ten fakt nie został potwierdzony w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. Natomiast zbadanie kwestii potwierdzenia nieprawdy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, może stanowić natomiast podstawę do przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., jako organu nadrzędnego nad tym organem. Natomiast ochrona interesów osób trzecich odbywa się poprzez uwzględnienie wymaganych przepisami szczególnymi uwarunkowań dotyczących tych interesów. Wymagania te zostały spełnione w zakresie objętym obowiązującymi przepisami szczególnymi. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w osnowie decyzji. Z rozstrzygnięciem Wojewody D. nie zgodzili się małżonkowie D., którzy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżących zaskarżone decyzje podjęto z rażącym naruszeniem przepisów prawa budowlanego i wbrew zasadom współżycia społecznego. Decyzja Starosty J. o pozwoleniu na budowę narusza przepisy art. 130 § 4 kpa, gdyż nadano jej klauzulę wykonalności przed upływem terminu odwołania. Ponadto pozwolenie wydano na budowę, która już była wybudowana. Nie może, jak podnoszą skarżący, być wydane pozwolenie na budowę osobie, która jeszcze przed wydaniem decyzji, względnie przed jej uprawomocnieniem, rozpoczęła roboty budowlane (art. 34 ust. 4a prawa budowlanego). W dniu 23 listopada 2002 r. skarżący wysłali do inwestora pismo o natychmiastowe wstrzymanie robót, które zostało zignorowane. 27 listopada 2002 r. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. o wstrzymanie robót i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanej suszarni zbóż. Pomimo tych interwencji organ ten nie przeprowadził oględziny. Natomiast podczas przesłuchania w dniu 6 stycznia 2003 r. inwestor oświadczył nieprawdę, że roboty przygotowawcze rozpoczęto w dniu 20 listopada 2002 r. i, że suszarnia będzie działać sporadycznie. Nieprawdę poświadczył także kierownik, który prowadzi dziennik budowy, wpisując doń fałszywe informacje. W rzeczywistości w tym czasie budowa suszarni miała się ku końcowi. Świadczą o tym zdjęcia i film z 24 listopada 2002 r. oraz zeznania świadków. Ponadto strony podniosły, że ani nie został powołany, zgodnie z przepisami § 2 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r., inspektora nadzoru inwestorskiego, ani z uwagi na to, że instalacja wypływa na środowisko - nadzór autorski. Organ I instancji nie zażądał od inwestora podania dokładnego charakteru przyszłej inwestycji. Z rozmiarów i mocy przerobowej wynika, że nie jest to suszarnia na potrzeby własne gospodarstwa pana W., lecz na cele usługowe. Nie zażądano również danych charakteryzujących wpływ planowanej inwestycji na środowisko, co stanowi naruszenie art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszono także przepisy prawa procesowego, tj. art. 5, 6, 7, 8, 9 i art. 10 kpa. Ponadto, w przypadku tak uciążliwej inwestycji, zwolniono inwestora z wymogu uzyskania opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. Przeprowadzone przez WIOŚ w L. badania natężenia hałasu emitowanego przez suszarnię wskazują, że wielokrotnie przekroczono dopuszczalne normy. Strony nie zgodziły się ponadto z twierdzeniem, że inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż znajduje się ona na terenie, który przeznaczony jest po produkcję rolną, a nie na prowadzenie uciążliwej działalności gospodarczej. Wybudowanie na niewielkiej działce, wśród niskich domów mieszkalnych, suszarni o wysokości 28m, zakłóciło spokój mieszkańców i ład przestrzenny, zwiększyło ruch ciężkich pojazdów mechanicznych, ciągników, stworzyło duże zagrożenie bezpieczeństwa otoczenia tj. poprzez wybuchy, pożar. Instalacja ta pracuje przez kilkanaście godzin na dobę powodując ogromny hałas, pylenie, drgania, uniemożliwia funkcjonowanie sąsiadujących z niż budynków mieszkalnych i korzystanie z ogrodu. Osoby trzecie w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1d,e Prawa budowlanego to właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, ale i właściciele działek dalej położonych, jeśli zamierzona inwestycja będzie miała wpływ na interesy chronione przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9. Strony nie zgodziły się również z twierdzeniem, że panujące kierunki wiatrów nie spowodują zapyleń atmosfery w sąsiedztwie budynków mieszkalnych, a magazyn został oddalony od zabudowań. Suszarnię wybudowano w przeciwległym końcu działki nr 211/8, o wiele bliżej zabudowań mieszkalnych niż pokazuje to mapka (zał. nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Odległość suszarni od granic sąsiadujących z nią nieruchomości mieszkalnych jest tak mała, że ciężarówki klientów podjeżdżających pod instalację do suszenia z trudem mieszczą się między ową budowlą a ogrodzeniem skarżących. Brak jest również miejsca, aby posadowić tam zaprojektowany pas zieleni. Ów pas zieleni powinien być utworzony przed uruchomieniem suszami, a do dnia złożenia skargi nie ma go, co stanowi naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. Zapylenie jest tak duże, że w zimie śnieg na posesji skarżących ma kolor różowy od zanieczyszczeń emitowanych przez instalację do suszenia zbóż. W lecie nie można otworzyć okien, a parapety co dzień przykrywa warstwa pyłu. Stąd też strony wniosły o przywrócenie stanu środowiska naturalnego, jaki istniał na posesji skarżących przed październikiem 2002 r. Odnosząc się do twierdzenia, że PINB w J. nie potwierdził, iż wydanie pozwolenia na budowę dokonano po jego zrealizowaniu, skarżący wskazali, iż sąsiedzi, świadkowie, zdjęcia i film VHS oraz skarżący mogą udowodnić, że budowę rozpoczęto w październiku 2002 r., a 12 listopada 2002 r., gdy wydano pozwolenie na budowę, suszarnia miała już ponad 20m wysokości. Wojewoda D. nie wziął pod uwagę przedstawionych faktów. Zdaniem skarżących odległość suszarni od budynków mieszkalnych nie jest ani odpowiednia, ani bezpieczna. Obiekt o wysokości 30m powinien być oddalony od granic posesji przynajmniej o 30m. W rzeczywistości tak uciążliwa, wysoka i stwarzająca zagrożenie pożarami i wybuchami, inwestycja stoi w odległości 6m od płotu stron. Ponadto nieruchomość skarżących z uwagi na wybudowanie przedmiotowej suszarni nie przedstawia żadnej wartości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd uznał, iż doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Decyzje podjęte w rozpatrywanej sprawie wydane zostały we wznowionym postępowaniu, na skutek wniosku A. i A. D., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gospodarstwu Rolno-Handlowemu Sp. z o. o. w G. pozwolenia na budowę magazyn zbożowego wraz z suszarnią zbóż w miejscowości G. nr [...], zlokalizowanej na działkach nr ewid. 211/8, obręb – G. Podstawą prawną tychże decyzji były przepisy art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast art. 151 § 2 kpa stanowi, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Po myśli przepisu art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie jest zatem to, że decyzja Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, bowiem w postępowaniu, w którym powyższa decyzja została podjęta, skarżący A. i A. D. bez własnej winy nie brali udziału. Ocenie Sądu podlegała natomiast kwestia, czy zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 kpa. Powyższy art. 146 § 2 kpa wprowadza negatywną przesłankę uchylenia decyzji administracyjnej w wyniku wznowienia postępowania. Stanowi ona odejście od przyjętego w kodeksie postępowania administracyjnego domniemania, iż kwalifikowana wadliwość procesowa ma wpływ na treść decyzji, czego konsekwencją byłoby uchylenie decyzji po wznowieniu postępowania. Zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Przy czym naruszenie prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, jest tylko naruszeniem prawa procesowego leżącym u podstaw danego postępowania (wyrok NSA z dnia 19 listopada 1992 r. sygn. akt NSA SA/Kr 914/92, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 652). Organ orzekający w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi zatem wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż decyzja ostateczna Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...] nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego, ani uzasadnienia prawnego, gdyż na podstawie art. 107 § 4 kpa organ odstąpił od uzasadnienia decyzji z uwagi na to, że uwzględnia ona w całości żądanie strony. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść jej rozstrzygnięcia, natomiast w uzasadnieniu prawnym chodzi o wskazanie normy obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni. W szczególności nie zawiera ona, a co było istotne w niniejszej sprawie, żadnych ustaleń co do wymagań, które powinien spełnić inwestor przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę, oraz sprawdzeń, które powinien dokonać organ wydający pozwolenie na budowę, zawartych w przepisach Prawa budowlanego. Stąd też na organie I instancji, orzekającym po wznowieniu postępowania, spoczywał obowiązek wnikliwego rozpatrzenia sprawy i uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, w granicach wyznaczonych zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) obowiązujące w dacie wydawania kwestionowanych decyzji. Przepis art. 28 tej ustawy stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska, 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. 4. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po myśli ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 (ust. 2 art. 35). Stosowanie do treści art. 5 ust. 1 obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących w szczególności: a) bezpieczeństwa konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) bezpieczeństwa użytkowania, d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, e) ochrony przed hałasem i drganiami, f) oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród, 2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, a w szczególności w zakresie oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków i odpadów, ogrzewania, wentylacji oraz łączności, 3) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich, 4) ochronę ludności zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej, określonymi w odrębnych przepisach, 5) ochronę dóbr kultury, 6) ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w ust. 1 pkt 6, obejmuje w szczególności (ust. 2 art. 5): 1) zapewnienie dostępu do drogi publicznej, 2) ochronę przed pozbawieniem: a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, b) dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 3) ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, 4) ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W niniejszej sprawie powyższe sprawdzenia winny zostać dokonane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji we wznowionym postępowaniu. Z uzasadnienia weryfikowanej decyzji wynika, że nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego i dowodowego w odniesieniu do oceny oddziaływania na środowisko, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że charakter planowanej inwestycji wskazywał na to, że może ona oddziaływać na środowisko i być uciążliwa dla właścicieli sąsiednich działek. Decyzja Starosty J. z dnia 5 maja 2004 r. Nr [...] nie określa wymagań przewidzianych zarówno w art. 35 ust. 1 pkt 1a) dotyczących ochrony środowiska, jak i w art. 5 ust. 1 pkt 6) dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a w szczególności w ust. 2 pkt 1b) art. 5 dotyczących ochrony przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ust. 2 pkt 3) - ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje. Dla określenia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6) Prawa budowlanego należało mieć na uwadze charakter i usytuowanie zamierzonej inwestycji, istniejącą zabudowę na sąsiednich działkach i możliwość oddziaływania na warunki korzystania z tej zabudowy, z którymi wiąże się nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Brak rozważań w powyższym zakresie stanowi naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6) i ust. 2 Prawa budowlanego, jak i procedury administracyjnej - przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto należy wskazać, iż decyzja organu I instancji jest trzecią z kolei decyzją wydaną po wznowieniu postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...]. Poprzednie dwie decyzje zostały uchylone a sprawa dwukrotnie wracała do organu I instancji. Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej zawiera opis przebiegu postępowania wznowieniowego po jego wszczęciu, a w końcowej części słowa: "Po ponownej analizie całości akt sprawy oraz biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia postanawiam jak w sentencji." Rozważania dotyczące wymogów, jakie powinien spełniać projekt budowlany, sprawdzeń, jakie winien dokonać organ administracji architektoniczno-budowlanej, wydający pozwolenie na budowę, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, jak i zarzutów przedstawionych przez A. i A. D., są wiernym powtórzeniem uzasadnień poprzednio uchylonych decyzji. Trudno zatem powiedzieć, czy właśnie ta część uzasadnienia ma wskazywać na przyczyny podjęcia takiego a nie innego rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnienie staje się przez to nieczytelne, co stanowi naruszenie przepisów art. 107 § 3 kpa. Przyczyny, dla których organ I instancji nie uchylił ostatecznej decyzji Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...] oraz, czy zamierzona inwestycja spełnia wymagania Prawa budowlanego, winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji. Stosownie bowiem do treści powyższego artykułu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ustaleń takich w rozpatrywanej sprawie organ I instancji w uzasadnieniu podejmowanego rozstrzygnięcia nie zawarł. Również organ odwoławczy nie dostrzegł powyższych uchybień i nie poczynił rozważań w tym zakresie, po myśli przepisu art. 138 kpa, zgodnie z którym może on dokonać wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, których nie dokonał organ I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. Organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku winien jednak wskazać konkretne motywy takiego stanowiska (art. 78 § 2 i 107 § 3 kpa) (zob. wyrok NSA z dnia 5 maja 1998 r., III SA 193/97, LEX nr 35474). W niniejszej sprawie tego nie uczyniono. Nie można zgodzić się ponadto z ograniczeniem się przez organ odwoławczy do stwierdzenia w powyższym zakresie, że na etapie eksploatacji obiektu zagadnienia dotyczące nadmiernej emisji hałasu oraz zanieczyszczeń nie należą do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, a mogą stanowić podstawę do podjęcia stosowanego postępowania przed właściwym organem ochrony środowisk. Należy zaznaczyć, że już na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a w szczególności inwestycji mogącej wpływać na pogorszenie warunków środowiska, organy administracji są zobowiązane do sprawdzenia, czy wybudowanie takiej inwestycji jest możliwe z właśnie pod kątem zgodności z wymogami ochrony środowiska. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 301/00, LEX nr 53964). Oznacza to, że jeśli strona podnosi istotne zarzuty, jakimi są naruszenie ich interesów prawnych i przepisów ochrony środowiska, to organ administracji winien zarzuty te wnikliwie rozpatrzeć, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, wg której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., V SA 948/00, LEX nr 50114). Zgodnie z art. 75 § 1 kpa w szczególności dowodem mogą być oględziny, które w rozpatrywanej sprawie miałyby zastosowanie, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona odwołująca się podnosiła, że suszarnię wybudowano bliżej zabudowań mieszkalnych niż pokazuje to mapka, a odległość ta jest tak mała, że nie będzie miejsca na projektowany pas zieleni. Wskazywanie na to, że projekt zagospodarowani działki przewiduje w pasach przy granicy z sąsiednimi nieruchomościami taką zieleń jest niewystarczające. Ponadto należy wskazać, że skarżący już we wniosku o wznowienie postępowania podnieśli, że budowa trwa od dnia 15 października 2002 r., podczas, gdy pozwolenie na budowę zostało wydane w dniu 12 listopad 2002 r. Zasada, zawarta w art. 7 kpa, nabiera szczególnego wymiaru w sytuacji, gdy w sprawie występują sporne interesy stron (a taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie: z jednej strony inwestor, dążących do wybudowania suszarni zbóż, a z drugiej strony – skarżący, będący przeciwnikami tej budowy z uwagi na uciążliwości, jakie ona powoduje). W takiej sytuacji zadaniem organów administracji było przeprowadzenie wszechstronnej analizy argumentów obu stron, ich przedyskutowanie z udziałem zainteresowanych osób i podjęcie decyzji, w której uzasadnieniu wyraźnie będzie stwierdzone, jakie względy wzięte pod uwagę zostały przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób zagwarantowano to, by interesy strony, dla której decyzja będzie negatywna, zostały w możliwie największym stopniu zabezpieczone. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, podjętych w niniejszej sprawie, a rozstrzygających sporne interesy stron, stanowi naruszenie art. 107 § 4 kpa. Niedopuszczalnym jest nadto odpieranie zarzutów odwołujących się poprzez wskazywanie zapisu w opisie technicznym do planu zagospodarowania przedmiotowej działki, że panujące kierunki wiatrów nie spowodują zakłóceń – zapyleń atmosfery w sąsiedztwie budynków mieszkalnych, bowiem został on sporządzony dla strony, mającej sprzeczny interes ze skarżącymi. Również twierdzenie, że za rozwiązania techniczne odpowiada wyłącznie projektant, natomiast do zadań organu administracji architektoniczno-budowlanej należy sprawdzenie, czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia (art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego), świadczy o niedokładnym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (jak to już była mowa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (podkreślenia Sądu). W tej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły warunki przewidziane w art. 146 § 2 kpa, pozwalające na przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jeżeli podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie), a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, to organ prowadzący postępowanie wznowione nie może zastosować trybu z art. 146 § 2 kpa. Zwrotu "decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmian, to można zignorować jej wady materialne. W konsekwencji naruszenie prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 2 kpa, jest tylko naruszeniem prawa procesowego leżącym u podstaw danego postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, PS 1994/7-8/155). W rozpatrywanej sprawie, ponieważ decyzja Starosty J. z dnia 12 listopada 2002 r. Nr [...] naruszała zarówno przepisy prawa procesowego, jak i prawa materialnego, należało ją uchylić oraz rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę administracyjną co do istoty (art. 151 § 1 ust. 2 kpa). Z powyższych względów uznać należało, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego (art. 35 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 6) i ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.), a także prawa procesowego (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3, a także art. 146 § 2 kpa), mającym wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.