II OSK 940/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia del. WSA Jerzy Siegień ( spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 739/06 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 739/06 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w B. oddalił skargę na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Wojewoda K. w B. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla [...] Sp. z o.o. w B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym garażem na działkach [...],[...],[...], w obrębie [...], przy ul. [...] w B., wraz z instalacją gazową, zewnętrzną sanitarną, zagospodarowaniem i oświetleniem terenu. Decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została poprzedzona decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla powyższej inwestycji. W ocenie organu inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, niezbędne do wydania pozwolenia na budowę. Stosownie zatem do art. 35 ust. 4 tej ustawy organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania zaskarżonej decyzji. Na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji architekt K. Ł. odniósł się do uwag Wspólnoty zawartych w piśmie z dnia [...], zgłoszonych po zapoznaniu się z dokumentacją techniczną przyszłego obiektu. Wspólnota Mieszkaniowa wywodząc swój interes prawny z art. 28 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...], w którym zarzuciła organowi nieustosunkowanie się do uwag zawartych w piśmie z dnia [...]. Z treści odwołania wynikało, że Wspólnota oczekiwała, że organ stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń nałoży postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie terminu wyda decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dalszej części odwołania Wspólnota zwróciła uwagę na naruszenie interesu osób trzecich, a zwłaszcza na problem odprowadzania wód opadowych, z którym wiąże się zalewanie jej nieruchomości, z uwagi na przyjęte rzędne posadowienia istniejących budynków Wspólnoty i projektowanego budynku. Wojewoda K. w decyzji z dnia [...] przyjął, że podnoszony w odwołaniu problem odprowadzenia wód opadowych z działek o nr ew. [...],[...],[...] został wyjaśniony przez projektanta, który oświadczył, że budynek zaprojektowano zgodnie z zaleceniami podanymi w dokumentacji geotechnicznej opracowanej przez firmę [...]s.c. – G. D., W. D. Z przeprowadzonych badań wynika, że woda gruntowa występująca na iłach eliminuje ich destrukcyjne oddziaływanie. Średni nawiercony poziom wody gruntowej występuje około 40 cm poniżej spodu ław fundamentowych, stąd ławy fundamentowe nie powstrzymują swobodnego spływu wody gruntowej w kierunku B.. Lokalne głębsze posadowienie stóp fundamentowych nie jest przeszkodą dla spływu wody gruntowej oraz nie ogranicza przepływu wody i nie zmienia warunków wodnych na działkach sąsiednich. Stąd, zdaniem autora projektu, trudno zgodzić się z twierdzeniem, iż wody opadowe z powyższych działek będą zalewały działki Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Wojewoda K. stwierdził, że właściwa jakość projektu jest powiązana z odpowiedzialnością zawodową i cywilną jego autorów oraz osób sprawdzających i opiniujących. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie posiada uprawnień do badania prawidłowości sporządzenia części architektoniczno - budowlanej projektu budowlanego. Wynika to z faktu, że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant i osoba sprawdzająca. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego osoby te dołączają do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Sprawdzenie zgromadzonych dokumentów nie pozwala na potwierdzenie postawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) przy lokalizacji dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Ich odległość od placu zabaw dla dzieci oraz od granicy działki, zgodnie z przytoczonymi przepisami nie może być mniejsza niż odpowiednio 7 m i 3 m (i jest zachowana), a nie jak podaje strona skarżąca 10 m i 6 m. Organ odwoławczy podkreślił, że podniesiony przez skarżącą Wspólnotę fakt występujących rozbieżności w podaniu różnych odległości usytuowania spornego budynku od ul. [...] (według projektu zagospodarowania terenu - [...]m, według projektu dróg - [...]m) został również wyjaśniony przez projektanta. Wskazał on, że w projekcie zagospodarowania terenu podano odległość projektowanego budynku od granicy działki, a w projekcie dróg podano jego odległość od korony drogi. Zgodę na lokalizację wjazdu na teren działki z ulicy [...] wyraził Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. na warunkach określonych w decyzji z dnia [...]. Ponieważ ustalono zjazd o parametrach zjazdu publicznego, ze względu na dokonaną przez ZDMiKP nadinterpretację przepisów, inwestor wystąpił z wnioskiem o jej uchylenie i wydanie nowego zezwolenia na budowę zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku ZDMiKP decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję pierwotną w całości, a decyzją z dnia [...]. określił nowe warunki dla zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego. W ocenie Wojewody K. nowy zaprojektowany zjazd odpowiada podanym warunkom w decyzji z dnia [...]. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że brak jest również podstaw do kwestionowania rzetelności sporządzenia bilansu terenu w granicach opracowania projektu zagospodarowania terenu. W opracowaniu tym wykazano, że powierzchnia zabudowy wynosi [...]m2, co stanowi [...] % powierzchni działki, a powierzchnia zieleni [...] m2 tj. [...] % powierzchni działki wraz z ,,zielonym dachem", co odpowiada warunkom określonym w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie przedstawiła wiarygodnego wyliczenia dowodzącego istnienia nieprawidłowości w tym zakresie. Wojewoda K. nie dopatrzył się również naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 Prawa budowlanego) w zakresie konieczności zapewnienia oświetlenia graniczącej z działką nr [...] Szkoły Podstawowej nr [...]. Organ wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że kwestie te reguluje § 13, § 57 i § 60 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 13 ust. 1 odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m włącznie. Wysokość obiektu przesłaniającego należy liczyć zgodnie z zasadą podaną w § 13 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Z materiału dowodowego wynika, że odległość projektowanego budynku od budynku Szkoły wynosi [...] m, zaś jego maksymalna wysokość [...] m, a zatem przepis § 13 nie został naruszony. Przeprowadzona analiza wpływu projektowanej inwestycji na nasłonecznienie istniejących pomieszczeń szkolnych w godzinach 10.00 - 12.00, stanowiąca załącznik do zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż spełniony został również warunek określony w § 60 cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w szkole, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w godzinach 8.00 - 16.00. Projektowany budynek mieszkalny nie przesłania istniejącej w sąsiedztwie Szkoły Podstawowej. O naruszeniu interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały pod tym względem konkretne przepisy, warunki techniczne i normy obowiązujące w budownictwie. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie naruszono przepisów, to nie można, zdaniem organu odwoławczego, mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto wspomniany interes musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi dotyczyć jej bezpośrednio. Posiadania takiego indywidualnego interesu skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała, która w większości spraw poruszanych w odwołaniu występuje nie we własnym, lecz domniemanym interesie osób trzecich. Zdaniem organu skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała również naruszenia jej interesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpatrując skargę Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody K. z dnia [...] uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zarzuty podniesione w skardze odnoszą się do nieprawidłowości zauważonych przez skarżącego w projekcie budowlanym powstającego obiektu oraz procedury postępowania przyjętej przez organ w związku z uwagami wniesionymi przez Wspólnotę w piśmie z dnia [...] r. Wbrew twierdzeniom skarżącej na skutek pisma z dnia [...] organ podjął czynności w celu wyjaśnienia spostrzeżeń Wspólnoty zawartych w tym piśmie. Uwagi powyższe organ jeszcze w dniu [...] przekazał architektowi K. Ł., który jest odpowiedzialny za sporządzony projekt. Architekt po analizie uwag Wspólnoty nie dostrzegł potrzeby dokonania zmian w projekcie budowlanym. Nie świadczy to jednak o naruszeniu przez organ procedury postępowania przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Uwagi wniesione przez Wspólnotę w piśmie z dnia [...] nie stanowiły podstawy do uruchomienia procedury zawartej w art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego. Powyższe działanie architekta było jego obowiązkiem wynikającym z art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż do podstawowych obowiązków projektanta należy zgodnie z powyższym przepisem wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W wyniku sprawdzenia wymogów formalnych nie stwierdził naruszeń w zakresie określonym w tym przepisie. Projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], zachodzi również zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt jest kompletny i spełnia wymagania z art. 35 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osobę uprawnioną legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Spełnienie powyższych wymogów dowodzi, iż nie było podstaw do uruchomienia trybu postępowania zawartego w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Spełnienie natomiast wymagań określonych w art. 32 ust. 1 oraz ust. 4, wiąże organ zgodnie z art. 35 ust. 4 w ten sposób, iż nie może on odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają podstaw do badania zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Wynika to z faktu, że pełną odpowiedzialność za projekt architektoniczno - budowlany ponosi projektant i osoba sprawdzająca. Organ administracji architektoniczno - budowlanej wydając pozwolenie na budowę może nałożyć na inwestora jedynie te obowiązki, które wyczerpująco wymienia art. 36 Prawa budowlanego. Mogą one być nałożone "w razie potrzeby", a więc pod warunkiem spełnienia przesłanek uzasadniających ich nałożenie w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrażenie "w razie potrzeby" powinno być rozumiane jako odnoszące się generalnie do wymienionych w tym przepisie obowiązków. Prezydent Miasta B. w wydanej decyzji, wbrew, twierdzeniu skarżącego, określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (art. 36 ust. 1 pkt 1). Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a, nie dopatrzył się również naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Od strony południowej budynku zaprojektowano dwa miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych. Te dwa miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych usytuowano w odległości [...] m od budynku mieszkalnego, ponad [...] m od placu zabaw oraz [...] m od granicy działki skarżącej Wspólnoty. Zgodę na lokalizację wjazdu na teren przedmiotowej nieruchomości z ulicy [...] wyraził Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. na warunkach określonych decyzją z dnia [...] nr [...] dla zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego. Od strony południowo zachodniej zaprojektowano [...] miejsc postojowych na parking oraz śmietnik. Zgodnie z projektem budynek nie będzie oddziaływał negatywnie na środowisko. Nie występuje emisja gazów i pyłów do otaczającego środowiska. Odzwierciedla to informacja do Planu Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia (BIOZ) opracowana przez architekta K. Ł.. Przygotowanie projektu budowlanego zostało poprzedzone sporządzeniem dokumentacji geotechnicznej na terenie działki budowlanej [...] przy ul. [...] w B. na podstawie zlecenia z dnia [...]. Przedmiotem opracowania było badanie podłoża gruntowego w miejscu planowanej budowy zespołu budynków mieszkalnych. W opracowaniu zawarte zostały wnioski i zalecenia uprawnionego geodety, które zostały uwzględnione w projekcie budowlanym przez projektanta. Podstawę opracowania stanowiło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 893). Sąd stwierdził ponadto, że opracowanie wykonane przez {...] s.c. G. D., W. D. opowiada przepisom rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Dokumentacja geotechniczna została opracowana wyłącznie na potrzeby projektowanego obiektu budowlanego. Załączenie dokumentacji geologicznej do projektu odpowiada wymogom art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Załączona przez Wspólnotę dokumentacja geologiczna z [...] sporządzona przez [...] Przedsiębiorstwo Usługowo - Produkcyjne w B. dla projektowanych budynków mieszkaniowych wielorodzinnych przy ul. [...] nie dotyczy spornego zaprojektowanego budynku. Dokumentacja ta została sporządzana na potrzeby innych budynków przy ul. [...], jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 893). Z tego względu zarzuty skarżących co do geotechnicznych warunków posadowienia projektowanego obiektu nie zasługują na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 739/06 złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w B.. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, tj.: - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i 9, ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że nie zachodzą okoliczności naruszenia praw skarżącego wskazanych w skardze w zakresie posadowienia budynku przy ul. [...] w Bydgoszczy, a projekt budowlany jest poprawny, * art. 34 ust. 2 i 3 pkt 4 Prawa budowlanego w związku z treścią § 3 ust. 2 pkt 2 i § 6 ust. 2 oraz § 7 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839) przez przyjęcie, że dokumentacja projektowa budynku przy ul. [...] jest prawidłowa i nie zachodzą przesłanki naruszenia przepisów o posadowieniu obiektów, a także zagrożenia bezpieczeństwa dla budynków skarżącego przy ul. [...] w B., * art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. przez bezpodstawne zawężenie granic rozpoznania sprawy przez WSA, nieobjęcie oceną pełnych materiałów z postępowania administracyjnego, czego następstwem było pominięcie istotnych dowodów i stwierdzeń skarżącego, a przede wszystkim dowodu z dokumentacji projektowej budynku przy ul. [...] w B., dokumentacji geologicznej opracowanej przez firmę [...] s.c. i Przedsiębiorstwo Usługowo - Produkcyjne [...] w B. oraz nieuwzględnienie w projekcie budowlanym zaleceń autora dokumentacji geologicznej; - art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, co doprowadziło do nieprzeprowadzenia kontroli decyzji administracyjnych i bezpodstawnego uznania w wyroku, iż organ Wojewoda K. nie naruszył przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Strona skarżąca wskazała ponadto na naruszenie interesów skarżącego polegające na: - posadowieniu fundamentów w projektowanym budynku wielorodzinnym na działkach nr [...],[...] i [...] na rzędnej [...] m n.p.m. przy ul. [...] oraz zaprojektowanie osi rurociągu kanalizacji wewnętrznej wody opadowej z posadzki garażu podziemnego na rzędnej [...] - [...] m n.p.m., jak również odprowadzenie wód z opadów atmosferycznych z dachu na teren, co powoduje naruszenie naturalnego spływu wód gruntowych oraz wytrzymałości podłoża pod fundamentami w istniejących budynkach Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] posadowionych na rzędnej [...] m n.p.m., - zlokalizowaniu dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz placu manewrowego dla samochodów przy placu zabaw dla dzieci Wspólnoty Mieszkaniowej z naruszeniem § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., - niezachowaniu pasa zieleni [...] m od granicy działki skarżącego, zlokalizowanie powyżej [...] stanowisk postojowych dla samochodów z naruszeniem § 19 ust. 2 pkt 2 oraz zlokalizowaniu śmietnika w odległości mniejszej niż 10,00 m od okien i drzwi budynku przy ul. [...], z naruszeniem § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., - przyjęcie rzędnej terenu [...] m n.p.m. w projektowanym budynku od strony nieruchomości sąsiada, którego chodnik wzdłuż granicy został wcześniej wybudowany na rzędnych [...] - [...] m n.p.m. (różnica wysokości terenu wynosi od [...] - [...] = 0,88 m do [...] -[...] = 0,71 m na długości 10,20 m). Powyższe wskazuje w ocenie Wspólnoty, że wody opadowe będą spływały na jej teren przy ul. [...]. Organ administracyjny znając zarzuty skarżącego powinien dopuścić dowód z opinii biegłego w zakresie warunków geotechnicznych gruntu i uwzględnić sposób posadowienia projektowanego obiektu w projekcie budowlanym, który nie miałby ujemnego wpływu na trwałość wybudowanych wcześniej obiektów skarżącego. Organ administracji zaniechał podjęcia czynności zmierzających do ochrony praw skarżącego. W ocenie skarżącego naruszone zostały również przepisy o postępowaniu. Skarżący w postępowaniu administracyjnym powoływał się na dowody w postaci dokumentacji geologicznej dotyczącej nieruchomości przy ul. [...] w B. i dokumentacji dotyczącej nieruchomości sąsiednich przy ul. [...] w B.. Oceny warunków gruntowych w obu dokumentacjach geologicznych są zbieżne. Z dokumentacji tych wynika, że warunki gruntowe dla tych inwestycji są niekorzystne z uwagi na: występowanie w podłożu geologicznym w strefie przypowierzchniowej ekspansywnych iłów trzeciorzędowych podatnych na skurcz i pęcznienie, występowanie w stropowej części iłów do głębokości 2,20 m p.p.t., zaleganie warstwy nasypów niebudowlanych, lokalnie do głębokości 1,90 - 2,10 m p.p.t. Opracowany przez Pracownię Architektoniczną K. Ł. projekt budowlany nie uwzględnił faktycznych warunków gruntowych, mających istotny wpływ na wcześniej wybudowane budynki Wspólnoty Mieszkaniowej. W świetle powyższych okoliczności strona skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w części oddalającej skargę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Tak rozumiane związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga, aby podstawy te zostały w sposób właściwy i prawidłowy określone w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny z własnej inicjatywy nie może bowiem kontrolować zaskarżonego orzeczenia, w przypadku gdy podstawy skargi kasacyjnej zostały określone nieprawidłowo. Podstawy kasacyjne skargi kasacyjnej Wspólnoty nie zostały określone w sposób odpowiadający w pełni wymogom art. 174 p.p.s.a. Wskazano w nich na naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, powołując m. in. art. 3 § 2 pkt 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a., które to przepisy nie są przepisami prawa materialnego, lecz należą do przepisów proceduralnych. W uzasadnieniu natomiast strona skarżąca wskazała na naruszenie przepisów postępowania nie powołując się na żaden konkretny przepis. Prawidłowo stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca powinna natomiast wskazywać naruszony przepis, opisać rodzaj naruszenia oraz wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższa wadliwość, w sytuacji powołania w podstawie kasacyjnej przepisów postępowania, nie czyni jednak skargi kasacyjnej niedopuszczalną, a zatem podlega ona rozpoznaniu. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów nie są jednak trafne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 9, ust. 2, art. 34 ust. 2 i 3 pkt 4 oraz art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), należy przede wszystkim mieć na uwadze, że w wyniku zmiany art. 35 tej ustawy przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), w projekcie zagospodarowania działki lub terenu projektant powinien określić całość zagadnień związanych z zagospodarowaniem przestrzennym planowanej inwestycji. Zgodnie natomiast z § 11 rozporządzenia, projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Opis techniczny powinien w szczególności określać formę architektoniczną i funkcję obiektu budowlanego, sposób jego dostosowania do krajobrazu i otaczającej zabudowy oraz sposób spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, kategorię geotechniczną obiektu budowlanego, warunki i sposób jego posadowienia oraz zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej oraz dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem: a) zapotrzebowania i jakości wody oraz ilości, jakości i sposobu odprowadzania ścieków, b) emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów, pyłowych i płynnych, z podaniem ich rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania się, c) rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów, d) emisji hałasu oraz wibracji, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się, e) wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi, w tym glebę, wody powierzchniowe i podziemne, oraz wykazać, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne ograniczają lub eliminują wpływ obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami. Analiza powyższych przepisów powołanego rozporządzenia dotyczących zakresu projektu architektoniczno-budowlanego, prowadzi jednoznacznie do wniosku, że zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego nie obejmuje w szczególności kwestii warunków i sposobu posadowienia budynku, prawidłowości ustalenia kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego oraz wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi, w tym glebę, wody powierzchniowe i podziemne. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą – Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego). Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 9, ust. 2, art. 34 ust. 2 i 3 pkt 4 oraz art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w zakresie odnoszącym się do warunków posadowienia budynku określonych w projekcie architektoniczno-budowlanym nie może zostać zatem uwzględniony, bowiem kwestia ta pozostaje poza zakresem kompetencji organu wydającego pozwolenie na budowę. W opisie techniczno- architektonicznym, stanowiącym część projektu architektoniczno-budowlanego przesądzono, że posadowienie ław fundamentowych ma nastąpić na gruntach warstwy I na rzędnej - 3,92=38,2 m n.p.m. Odprowadzanie wód deszczowych przewidziano zewnętrznie za pomocą rynien i rur spustowych na teren. Organy orzekające nie miały zatem podstaw do dokonywania w powyższym zakresie jakichkolwiek ocen. Całkowicie nietrafny jest również zarzut odnoszący się do projektu zagospodarowania działki dotyczący zlokalizowania dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz placu manewrowego dla samochodów przy placu zabaw dla dzieci Wspólnoty Mieszkaniowej, z naruszeniem § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), niezachowania pasa zieleni 6,00 m od granicy działki skarżącego, z naruszeniem § 19 ust. 2 pkt 2, a także zlokalizowaniu śmietnika w odległości mniejszej niż 10,00 m od okien i drzwi budynku przy ul. [...], z naruszeniem § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Przepisy § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia dotyczą miejsc postojowych obejmujących od 5 do 60 stanowisk włącznie. W przypadku dwóch lub czterech miejsc postojowych, jak to przewidziano w planie zagospodarowania terenu inwestycji, zastosowanie mają przepisy § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, które ustalają odległości odpowiednio: co najmniej 7 m od placu zabaw oraz 3 m od granicy działki budowlanej. Jak wynika jednoznacznie ze znajdującego się w aktach planu zagospodarowania terenu inwestycji odległości powyższe zostały zachowane. Zaznaczyć należy ponadto, że w ostatecznej decyzji z dnia [...]. określającej warunki lokalizacji wjazdu na teren przedmiotowej inwestycji, przewidziano również lokalizację [...] miejsc parkingowych prostopadle do ul. [...], pod warunkiem poprowadzenia chodnika za zatoką parkingową, który to chodnik będzie kontynuacją chodnika wzdłuż ul. [...]. Powyższe miejsca parkingowe oraz chodnik są ogólnodostępne i stanowią element ul. [...]. Odległość śmietnika ustalona w powołanym wyżej planie zagospodarowania terenu, wynosi na rzucie 10 m i jest zgodna z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, brak jest także podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej. Kontrola ta była również zgodna z wymogami art. 133 § 1 p.p.s.a. Ponadto trafnie Sąd I instancji zaznaczył, że załączona przez Wspólnotę dokumentacja geologiczna z [...]. sporządzona przez [...] Przedsiębiorstwo Usługowo - Produkcyjne w B. dla projektowanych budynków mieszkaniowych wielorodzinnych przy ulicy [...] nie może stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie także z tego względu, że nie dotyczy spornego budynku. Dokumentacja ta została sporządzana na potrzeby innych budynków przy ul. [...] w dacie, w której jeszcze nie obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 893). Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.