VI SA/Wa 2045/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2007 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2006 r., Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] cofającą skarżącemu, T. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] maja 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. poinformował skarżącego, T. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania była informacja, iż przeciwko T. K. prowadzone było postępowanie karne o przestępstwo z art. 178 a § 1kk. W trakcie postępowania administracyjnego do organu I instancji wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt. [...], mocą którego skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 kk, tj. przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych. Jednocześnie Sąd orzekł względem skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku oraz świadczenie pieniężne w kwocie 150 złotych na rzecz S. w P.. Wyrok jest prawomocny od dnia [...] lipca 2006 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. uznając, iż zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego a ponadto przyjmując, iż skazanie strony prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, stanowi wystarczającą przesłankę do zaliczenia jej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] postanowił cofnął skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż osoba, która dopuściła się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, sprowadzając w ten sposób zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pismem z dnia [...] września 2006 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc, iż jego zdaniem przestępstwo z art. 178 a § 1 kk, jako umiejscowione w dziale przestępstw przeciwko komunikacji, nie mieści się w katalogu przestępstw, zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Jednocześnie skarżący wskazał, iż broń palną posiada od 21 lat i nigdy nie był karany za przestępstwa związane z użyciem broni, ani dokonane w jakikolwiek inny sposób. Ponadto strona podniosła, iż posiada nienaganną opinię zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w miejscu pracy, a więc twierdzenia organu, że po popełnieniu przestępstwa komunikacyjnego nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się i użycia broni palnej, uważa za "niedorzeczne i wysoko krzywdzące", a cofnięcie pozwolenia na broń uważa za karę nadmiernie surową. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji nie podzielił argumentów strony i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż rodzaj oraz okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa pozwalają uznać go za osobę, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym, pozwalają przyjąć, iż została spełniona dyspozycja art. 18 ust 1 pkt 2 tej ustawy, który to ma charakter obligatoryjny, a więc determinujący sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nakazuje on bowiem cofnięcie pozwolenia na broń osobie zaliczonej do kategorii osób, określonych w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6. Organ wskazał ponadto, iż nie neguje licznych dowodów świadczących o pozytywnym postrzeganiu skarżącego w jego środowisku. Tym niemniej fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości powoduje, iż zachowanie skarżącego nie może zostać ocenione inaczej, niż jako: "szczególnie rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego". Zwracając uwagę na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz ścisły związek prawa do posiadania broni z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego organ podniósł, iż podmiot wydający pozwolenie na broń ma prawo oczekiwać, że osoba w nią wyposażona będzie w sposób szczególnie uważny przestrzegać prawa. W skardze z dnia [...] listopada 2006 r. skarżący, wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji. Zdaniem skarżącego, organ administracji publicznej rozpoznając jego sprawę dokonał nadinterpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznając, iż w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał na swoją nienaganną postawą jako obywatela (zarówno w miejscu pracy oraz w rodzinnej miejscowości) i posiadacza broni myśliwskiej, którą posiada od dwudziestu jeden lat, fakt że nigdy nie był karany za przestępstwa związane z użyciem jakiejkolwiek broni, jak również w jakikolwiek inny sposób (nawet mandatem karnym) oraz że w czasie pracy zawodowej jak i społecznej wyszkolił już wielu myśliwych. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nie kwestionuje tego, że popełnił przestępstwo określone w art. 178 a § 1 kk, ale wskazał jako okoliczność łagodzącą fakt, iż nie miał wówczas przy sobie broni. Dodał też, że w przeszłości był uczestnikiem zdarzenia, podczas którego mógł użyć broni do obrony siebie i swojej rodziny, ale tego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując na użytek odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ dodał, iż nieposiadanie przez stronę w dniu zdarzenia, przy sobie broni nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 nie wskazał, że obawa, o której mowa w ww. przepisie musi wynikać z faktu popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa z jej użyciem. Ponadto organ stwierdził, iż skarżący prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i posługiwania się bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Naruszył on bowiem przepisy prawa, co oznacza, że nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni. W ocenie organu, również podnoszony przez skarżącego argument nienagannej opinii oraz wcześniejszej niekaralności nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do ww. kategorii osób. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji który, trafnie przyjął, iż skarżący dopuszczając się popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zastosowanie przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obligatoryjnej sankcji cofnięcia pozwolenia na broń wynika z oceny, iż osoba, w stosunku do której sankcja ma zostać zastosowana, należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy tj. do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za takie właśnie osoby przepis nakazuje traktować tych, którzy zostali skazani prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub takich wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W pozostałych przypadkach organ zobowiązany jest każdorazowo dokonać oceny, czy dana osoba należy do kręgu osób wskazanych w wyżej cytowanym przepisie, czy też, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności dotyczących tej osoby, a istotnych ze względu na możliwość dalszego korzystania z reglamentowanego prawa jakim jest posiadanie broni, nie można jej do takiej kategorii zaliczyć. W przedmiotowej sprawie, mimo iż skarżący nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to charakter czyn, jakiego się dopuścił i za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. (fakt ten nie był kwestionowany przez stronę), dawał organowi podstawę do zaliczenia go do osób, które mogą użyć broni w sposób niezgodny z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Zauważyć bowiem należy, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. W świetle powyższych rozważań nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowi nadinterpretację przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zdaniem Sądu w przedmiotowym stanie faktycznym organ nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Jak podniesiono w orzecznictwie, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Sąd podzielił również stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę iż nieposiadanie przez stronę w dniu zdarzenia, przy sobie broni nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 nie wskazał, że obawa, o której mowa w ww. przepisie musi wynikać z faktu popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa z jej użyciem. Wart odnotowania jest również fakt, który zauważył organ w zaskarżonej decyzji, iż skarżący dopuszczając się przestępstwa z art. 178a § 1 kk, z uwagi na stwierdzoną zawartość alkoholu we krwi – prawie 2 promile – był w stanie zamroczenia alkoholowego, co nie mogło pozostać bez znaczenia dla oceny jego zachowania jako osoby dysponującej bronią. Sąd podkreślił również, iż na działanie organu jak i rozstrzygnięcie Sądu nie mogły mieć wpływu okoliczności, na które powołał się skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skierowanej do Sądu skardze. To, że skarżący jako wieloletni posiadacz broni oraz zasłużony myśliwy o doskonałej opinii zarówno na gruncie prywatnym jak i zawodowym posiada nienagraną opinię, nie może w świetle utrwalonego stanowiska judykatury stanowić argumentu mogącego mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - zwłaszcza w kontekście skazującego wyroku sądowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.