II SA/Ke 681/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2007r. sprawy ze skargi M. O. i P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. i M. O. 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 681/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek Gminy warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku byłej szkoły podstawowej z przeznaczeniem na cele mieszkalne (mieszkania socjalne) na działkach nr ewid. 392/14 i 392/15 obręb 008 przy ul. M. w K. (linie rozgraniczające oznaczono kolorem czerwonym i literami ABCDE-FGH-A na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji). W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone po analizie przeprowadzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w zakresie: - nieprzekraczalnej linii zabudowy - linia zabudowy nie zmienia się, - nieprzekraczalnej wielkości powierzchni zabudowy - powierzchnia zabudowy nie zmienia się, - szerokości elewacji - nie zmienia się, - wysokości okapu projektowanego obiektu - nie zmienia się, - geometrii dachu - nie zmienia się. Decyzja zawiera wskazania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: - teren w liniach rozgraniczających inwestycję położony jest na terenie budowlanym i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż zgodnie z rejestrem gruntów położony jest na terenach "Bi" - tereny zabudowane, - teren nie podlega ochronie prawnej w aspekcie ochrony środowiska i zdrowia oraz dziedzictwa kulturowego zabytków oraz nie znajduje się na terenach górniczych, - projektowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco wpływać na środowisko ani przedsięwzięciem, dla którego obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, - inwestycję należy zaprojektować i zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami, Polskimi normami oraz zasadami wiedzy technicznej, m.in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wymagania obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ określił następująco: - obsługa w zakresie uzbrojenia technicznego - na dotychczasowych warunkach, - obsługa komunikacyjna terenu - na dotychczasowych warunkach, - w ramach inwestycji w granicach jej realizacji inwestor zobowiązany jest zaprojektować i zrealizować odpowiednią liczbę miejsc postojowych samochodów, wynikającą z charakteru funkcjonalno-użytkowego inwestycji i zewnętrznych warunków komunikacyjnych. W wymaganiach dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonywanie ich prawa własności, należy ją zaprojektować w sposób nie powodujący ograniczeń w dostępie do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, nieograniczający dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewniający ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie a także zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w sprawie spełnione są warunki określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Przedmiotowa inwestycja położona jest na działce, dla której na podstawie zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi możliwe było określenie wymagań, o których mowa w rozstrzygnięciu decyzji w zakresie kontynuacji funkcji. Wnioskowany do zabudowy teren ma dostęp do drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Podniesiono, że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę Okręgowej Izby Architektów. W trakcie postępowania decyzja o warunkach zabudowy była uzgodniona z Miejskim Zarządem Dróg w K. - postanowieniem z dnia [...], Wojewodą Świętokrzyskim - postanowieniem z dnia [...], Zarządem Województwa- postanowieniem z dnia [...]. W odwołaniu od decyzji uczestnik postępowania "A. Sp. z o.o. w K. zarzucił m.in. niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności w zakresie odpowiedniego dla spornej inwestycji uzbrojenia technicznego, odpowiedniego dostępu do drogi publicznej oraz okoliczność, że sporny obiekt budowlany położony jest na terenie byłego przedsiębiorstwa przemysłowego i żadna działka sąsiednia - dostępna z tej samej drogi - nie była i nie jest przeznaczona na cel zamieszkania zbiorowego. Zdaniem odwołującego się "procedura o ustaleniu warunków winna przebiegać w trybie przepisów o ustaleniu lokalizacji inwestycji", gdyż gminne budownictwo mieszkaniowe służy zaspokojeniu zbiorowych potrzeb wspólnoty i należy do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym). W odwołaniu M. i P. O. podnieśli, że zaskarżona decyzja z dnia [...] narusza art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż planowana inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego i narusza interes odwołujących się, ponieważ usytuowanie budynku mieszkalnego w bliskim sąsiedztwie ich nieruchomości w znacznym stopniu utrudni rozwój prowadzonej przez nich działalności produkcyjnej. Odwołujący się nabyli prawo do wykorzystania swojej nieruchomości na cele inwestycyjne na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] i nie mogą być obecnie narażeni na ograniczenie tego prawa z powodu zbyt małej odległości między budynkami (§ 13 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Ponadto sprawa, zdaniem skarżących powinna być zawieszona, gdyż przedmiotowe działki znajdują się na obszarze objętym obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania P. i M. O. oraz "A." Sp. z o.o. w K. - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przedsięwzięcie inwestycyjne spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium zamierzenie inwestycyjne - przebudowa istniejącego budynku byłej szkoły podstawowej z przeznaczeniem na cele mieszkalne stanowi kontynuację istniejącej funkcji tj. budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego i ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego jest zasadne, gdyż stosownie do dyspozycji art. 56 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do treści wniesionego odwołania kwestionującego lokalizację projektowanej przebudowy istniejącego budynku organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do wymogów art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków następuje na wniosek inwestora, zaś stosownie do wymogu art. 52 ust. 2 lit. b pkt 2 wniosek winien zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sposób zabudowy i zagospodarowania terenu będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego zmierzającego do udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli M. i P. O., domagając się jej uchylenia. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu: 1) uchybienie przepisom kpa, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 24, 2) naruszenie art. 6 ust. 2 oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), 3) § 13 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu skarżący zarzucili, że decyzja narusza art. 6 ust. 2 oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż planowana inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego i narusza interes skarżących, ponieważ usytuowanie budynku mieszkalnego w bliskim sąsiedztwie ich nieruchomości w znacznym stopniu utrudni rozwój prowadzonej przez nich działalności. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 31 lipca 1992 r. wraz ze zmianami teren, na którym znajdują się przedmiotowe działki położony jest na obszarze o przeznaczeniu przemysłowym, którego funkcją jest przemysł, składy, bazy i obiekty zaplecza budownictwa, wobec czego nie jest dopuszczalna późniejsza zmiana tego stanowiska. Nie można, zdaniem skarżących najpierw przeznaczać teren na cele przemysłowe, a następnie zezwalać decyzją na wykorzystanie go na cele mieszkalne. Ponadto skarżący zarzucili, że organ nie rozstrzygnął i nie uzasadnił zarzutu polegającego na tym, iż odległość pomiędzy istniejącym budynkiem szkoły a budynkiem skarżących jest mniejsza od wymaganej § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W takich okolicznościach skarżący będą zmuszeni do przesunięcia linii zabudowy na odległość 31 m od granicy działek, co spowoduje niemożność wykorzystania tego pasa gruntu na działalność inwestycyjną. Skarżący stwierdzili, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego postępowanie o ustalenie warunków zagospodarowania przestrzennego winno ulec zawieszeniu w świetle art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut naruszenia art. 24 kpa skarżący uzasadnili tym, że wydającym w I instancji decyzję był Prezydent Miasta, podczas gdy wnioskodawcą i stroną postępowania była Gmina, którą Prezydent reprezentuje i kieruje jej sprawami bieżącymi. Prezydent zatem podlegał wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 4 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto odnosząc się do zarzutów skarżących M. i P. O. podniosło, że prezydent miasta na prawach powiatu nie podlega wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 4 kpa i art. 24 § 1 pkt 1 kpa w sprawie, w której stroną postępowania jest miasto, gdyż sprawując funkcję prezydenta nie jest pracownikiem gminy, ani też jej przedstawicielem w rozumieniu przepisów art. 95 kc. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygnięcia (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie niniejszej skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty przytoczone w jej uzasadnieniu są zasadne. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podnieść, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia 3 lutego 2004 r., zatem organ prawidłowo orzekał na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym przedmiotową inwestycją, który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. Nr 80, poz. 717, zwanej dalej "ustawą") powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Rolą wydawanych w takim przypadku decyzji jest stwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o ustalenie warunków zabudowy jest związany kodeksową zasadą praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa). Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzupełnia regulacje, wprowadzając normy ukierunkowujące merytoryczne rozpatrywanie spraw. Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 wydanie decyzji o warunkach zabudowy wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Po pierwsze jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), po drugie jest to analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). W związku z tym uzasadnienie decyzji winno opierać się na racjonalnych przesłankach, wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. W uzasadnieniu powinny się znaleźć wyniki analizy warunków i zasad gospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analizy stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o których to analizach jest mowa w art. 53 ust. 3 ustawy. Są to podstawowe elementy merytorycznego rozpoznania wniosku, które powinny znaleźć swój wyraz w rozstrzygnięciu. Uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia musi wskazywać na sposób, w jaki ustalono stan faktyczny dotyczący inwestycji oraz miejsca jej realizacji. Bazą rozstrzygnięcia jest opis inwestycji zawarty we wniosku, który także powinien być zweryfikowany, a wynik tej weryfikacji stanowi także część uzasadnienia faktycznego. W sprawie niniejszej organ naruszył wskazane wyżej przepisy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność uwzględnienia skargi. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał i zacytował treść przepisów art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i stwierdził, że przedsięwzięcie inwestycyjne polegające na przebudowie istniejącego budynku byłej szkoły podstawowej z przeznaczeniem na cele mieszkalne spełnia łącznie warunki określone tym przepisem, stanowiąc kontynuację istniejącej funkcji, tj. budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego. Zważywszy jednak na fakt, że ta m.in. okoliczność była kwestionowana przez składającą odwołanie spółkę organ winien był szczególnie wnikliwie, powołując się na wyniki analizy uzasadnić swoje stanowisko. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 3 kpa. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji polega zatem na tym, że jest ono niepełne, nie odnosi się także do wszystkich zarzutów odwołania P. i M. O. oraz "A." Sp. z o.o w K.. Przedmiotową inwestycję stanowi "przebudowa" istniejącego budynku byłej szkoły podstawowej z przeznaczeniem na cele mieszkalne. Przez pojęcie przebudowy chodzi o roboty budowlane polegające na przetworzeniu obiektu lub jego części już istniejących, nie zaś na stworzeniu obiektu lub jego części od nowa. Ustawodawca w ustawie Prawo budowlane po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27.III.2002 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz.U. Nr 80, poz. 718) przesuwa pojęcie przebudowy do kategorii robót budowlanych. Przez przebudowę należy rozumieć zmianę układu funkcjonalnego istniejącego obiektu budowlanego, mogącego dotyczyć zarówno elementów konstrukcyjnych, jak i wypełniających, np. związaną ze zmianą sposobu użytkowania obiektu. Organ nie zbadał, czy przebudowa będzie miała wpływ na wysokość budynku, ilość pięter, a przecież ta okoliczność ma znaczenie przy określaniu kontynuacji funkcji. Należy mieć na uwadze, że jak twierdzą skarżący teren, na którym znajduje się przedmiotowy budynek położony był, w obowiązującym do dnia 31.XII. 2003 r. planie zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia 31 lipca 1992 r. wraz ze zmianami) na obszarze o przeznaczeniu przemysłowym, którego funkcją był przemysł, składy, bazy i obiekty zaplecza budownictwa, wobec czego organ uznając, iż warunek kontynuacji funkcji dla budynku wielorodzinnego, mieszkalnego został zachowany winien był tę okoliczność dokładnie zbadać i uzasadnić. Ta okoliczność była podniesiona w odwołaniu Spółki i nie została przez organ oceniona. Zdaniem Sądu działka sąsiednia w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie. Całość ta nie może być pojmowana zbyt rozlegle, należy mieć na uwadze, że poruszając się w pojęciu sąsiedztwa ustawodawca sąsiedztwa ustawodawca narzuca pewną bliskość, ale nie wyznaczoną tylko i wyłącznie przez linię graniczną. Istotą art. 61 ustawy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego i nie można założyć, że ład przestrzenny wymaga tylko zagospodarowania wg. działki graniczącej, a wyłącza możliwość zagospodarowania wg działki położonej w pewnej odległości od działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Celem tego przepisu nie jest wprowadzenie automatyzmu w działaniu organów, który oznaczałby, że jeżeli istniejąca zabudowa na działce graniczącej realizuje funkcje mieszkaniowe, to nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym tego samego rodzaju, co już istniejące. Zdaniem Sądu intencją ustawodawcy było wprowadzenie zasady dobrego sąsiedztwa, która nie sprowadza się do możliwości lokalizowania na określonym terenie tylko takich inwestycji jak na działkach graniczących z tym terenem. Realizacji ochrony ładu przestrzennego lepiej służy interpretacja działki sąsiedniej jako położonej w pobliżu, a nie działki graniczącej. Nie można podzielić stanowiska skarżących zaprezentowanego w skardze, iż decyzja narusza art. 6 ust. 2 oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że planowana inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ jak wyżej wspomniano żaden plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje na terenie, gdzie położona jest przedmiotowa inwestycja. Z akt sprawy nie wynika, aby teren ten był objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Sąd z urzędu wskazuje na uchybienie, które powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na Sądzie zatem ciąży obowiązek kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem we wszystkich aspektach, nie tylko tych podniesionych w skardze. Mając to na uwadze podnieść należy, że zgodnie z art. 61 ustawy, który urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednym z warunków uzależniających wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest istnienie lub projektowanie uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego (ust. 1 pkt 3). Uzbrojenie terenu w myśl powołanej regulacji oznacza urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią. Są to urządzenia konieczne do funkcjonowania budynku, zgodnie z jego sposobem użytkowania lub przeznaczenia. Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji, wskazaną we wniosku o wydanie decyzji. Celem przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. W sprawie niniejszej organu obu instancji nie uzasadniły rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji - "obsługa w zakresie uzbrojenia technicznego - na dotychczasowych warunkach". Z akt nie wynika, aby w ogóle badały czy to uzbrojenie istnieje, czy jest ono wystarczające dla przedmiotowej inwestycji. A taki zarzut złożony był przez odwołującego. Sąd uznał, że projekt decyzji został właściwie uzgodniony, stosownie do art. 106 § 5 kpa w formie postanowienia. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 24 kpa z tego powodu, że wydającym w I instancji decyzję był Prezydent Miasta, podczas gdy wnioskodawcą i stroną postępowania była Gmina, którą Prezydent reprezentuje i kieruje jej sprawami bieżącymi. Prezydent miasta na prawach powiatu nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 kpa, w której stroną postępowania jest miasto, gdyż sprawując funkcję prezydenta nie jest pracownikiem gminy, ani też jej przedstawicielem w rozumieniu przepisu art. 95 kodeksu cywilnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 art. 107 § 3 kpa), które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. art. 145 ust. 1 "c", art. 200, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.