VII SA/Wa 1317/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006 r. sprawy ze skargi E. i Z. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tablic reklamowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E. i Z. D. kwotę 750 zł ( siedemset pięćdziesiąt ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 i art. 50 a pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał E. i Z. D. rozbiórkę dwóch tablic podświetlonych na elewacji i budynku przy ul. P. [...] w W. zainstalowanych bez wymaganego zgłoszenia. W uzasadnieniu podał, że w wyniku pisemnej informacji Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] dokonano czynności kontrolnych w dniu [...] września 2004 r. i ustalono, ze użytkownik Klub [...] w porozumieniu z [...] Sp. z o.o. zainstalował nad witrynami sklepu [...] dwie tablice reklamowe podświetlone. Właścicielem budynku jest Wspólnota Mieszkaniowa [...], która nie wyraziła zgody na tę instalację. Roboty budowlane wykonane przy instalowaniu przedmiotowych urządzeń reklamowych nie zostały zwolnione z obowiązku dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Ponieważ inwestor nie dopełnił tego obowiązku zdaniem organu I instancji roboty te należy traktować jako samowolę budowlaną. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. i Z. D. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru instalacji tablic reklamowych właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Jednakże po wezwaniu inwestora przez organ do uzupełnienia braków formalnych zgłoszenia, wezwany nie dopełnił obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, co skutkowało tym, że zgłoszenie uznano za prawnie nieskuteczne. Braki zgłoszenia zamiaru instalacji tablic reklamowych polegały na niedostarczeniu oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokumentu potwierdzającego zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej na montaż reklam na część wspólną budynku jaką jest elewacja oraz na niedostarczeniu projektu technicznego. Organ II instancji uznał, iż E. i Z. D. nie dopełnili obowiązku określonego w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż dokonali oni co prawda zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru montażu reklam, jednak nie uzupełnili braków formalnych tego zgłoszenia, pomimo, że zostali pismem z dnia [...] maja 2004 r. wezwani przez właściwy organ do uzupełnienia jego braków. W tym stanie rzeczy zdaniem organu odwoławczego jedynym zasadnym rozstrzygnięciem w przedmiotowej sprawie było nakazanie rozbiórki przedmiotowych tablic reklamowych przez organ I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli E. i Z. D.. Zaskarżonej decyzji zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za jej podstawę polegający na przyjęciu, iż zgłoszenie o rozpoczęciu prac budowlanych nie odpowiadało wymogom przepisów prawa, a w szczególności art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazali, iż zaskarżona decyzja narusza wymieniony przepis poprzez jego niezastosowanie polegające na tym, iż organ nie wydał postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia pod rygorem zgłoszenia sprzeciwu wydanego w formie decyzji, lecz wezwał do usunięcia braków zgłoszenia w oparciu o art. 64 § 2 kpa pod rygorem zwrotu wniosku, który to akt nie podlega zaskarżeniu w postępowaniu administracyjnym. Ponadto podnieśli, iż zaskarżona decyzja narusza art. 50 a pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 w/w ustawy poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę tablic podświetlanych w sytuacji, gdy brak było przesłanek do wydania takiej decyzji, w szczególności brak było wcześniejszego postanowienia o wstrzymaniu wykonania prowadzonych robót. W ocenie skarżących organ administracji publicznej nie zgłaszając sprzeciwu wobec dokonania zgłoszenia w sposób przewidziany w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wyraził zgodę na realizację zamierzeń inwestycyjnych. Ponadto E. i Z. D. stwierdzili, iż organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie naruszyły art. 7, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 107 § 3 kpa. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga E. i Z. D. jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2004 r. zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 7, art. 50 ust. 1, art. 50 a pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane będących podstawą wydania decyzji rozbiórkowej w związku z art. 30 ust. 2 wymienionej ustawy. Organ I instancji orzekający w przedmiotowej sprawie w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, iż użytkownik klubu [...] Sp. z o.o. w porozumieniu z [...] Sp. z o.o. zainstalował nad witrynami sklepu [...] dwie tablice reklamowe. Roboty budowlane wykonane przy instalowaniu przedmiotowych urządzeń reklamowych podlegały obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Zdaniem organu inwestor nie dopełnił tego obowiązku dlatego też roboty te należało potraktować jako samowolę budowlaną. Zauważyć trzeba – wbrew powołanym powyżej twierdzeniom organu I instancji – że z akt sprawy bezspornie wynika, iż inwestor w dniu [...] kwietnia 2004 r. dokonał stosownie do art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zgłoszenia zamiaru montażu tablic reklamowych. Z akt przedmiotowej sprawy wynika również, że właściwy organ administracji publicznej – [...] - uznał, iż w/w zgłoszenie nie odpowiada wymogom określonym w ustawie Prawo budowlane i pismem z dnia 5 maja 2004 r., działając na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia zamiaru montażu tablic reklamowych. Zgodzić się trzeba z zarzutami skargi, iż organ administracji publicznej orzekający w przedmiotowej sprawie zastosował niewłaściwy przepis wzywając inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia. Bezwzględnie zastosowanie winien mieć w przedmiotowej sprawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a nie art. 64 § 2 kpa. Przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest bowiem samodzielną podstawą do nałożenia obowiązku uzupełnienia braków zgłoszenia zamiaru dokonania robót budowlanych. Stanowi on, iż w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego zamiar wykonania określonych robót budowlanych obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Podkreślić trzeba, iż zasady wydawania postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia braków zgłoszenia określone w w/w przepisie, stanowią lex specialis wobec ogólnych zasad postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 64 § 2 kpa, gdzie rygorem nieusunięcia braków podania (wniosku) w terminie 7 dni, jest pozostawienie go bez rozpoznania. Postanowienie wydana na podstawie art. 30 ust. 2 ma rygor wniesienia sprzeciwu, co do którego ustawodawca przewidział termin 30 dniowy i wskazał początek jego biegu od chwili doręczenia zgłoszenia organowi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie żądając uzupełnienia braków zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych organ nie mógł w żadnym wypadku zastosować art. 64 § 2 kpa. Winien on natomiast na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożyć, w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. W przypadku ich nieuzupełnienia winien zaś wnieść sprzeciw. Warto zaznaczyć, że w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane znajduje się wiele rozwiązań proceduralnych, które odbiegają w swej treści od zapisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Na marginesie wskazać można, iż organ w omawianej sytuacji mógł jedynie zastosować art. 61 § 1 kpa w przypadku, gdyby chciał uzupełnić np. braki w adresie strony. Zgodzić się trzeba z argumentacją zawartą w skardze, iż sprzeciw, który organ miał możliwość wyrazić, gdy strona nie uzupełniła zgłoszenia w należyty sposób oznaczałby brak zgody tego organu na przystąpienie inwestora do realizacji zamierzonej działalności. Wyłącznie bowiem wniesienie sprzeciwu zapobiega uznaniu, że nastąpiło milczenie właściwego organu upoważniające do wykonania zgłoszonych mu robót budowlanych. Organ nie zgłaszając takiego sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia w sposób przewidziany w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wyraził tym samym zgodę na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. W niniejszej sprawie inwestor faktycznie dokonał zgłoszenia zamiaru montażu reklam. Wezwanie przez organ administracji publicznej do uzupełnienia braków tego zgłoszenia nastąpiło w sposób niezgodny z obowiązującym prawem, dlatego też nie można podzielić zdania organów, iż inwestor dokonał samowoli budowlanej. W tych okolicznościach niedopuszczalnym było więc wydanie przez organ decyzji nakazującej rozbiórkę tablic podświetlanych, gdyż wymienione okoliczności bezspornie wykluczają możliwość wydania takiej decyzji. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 51 ust. 7, art. 50 a pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 oraz z naruszeniem art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na mocy art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 2-gim wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).