IV SAB/Wa 123/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie : nierozpoznania zażalenia p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata G. K. z Kancelarii Adwokackiej w W. przy ulicy (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SAB/Wa 123/06 UZASADNIENIE R.P. złożył skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarzucając mu naruszenie art.35 i 61-113 k.p.a. Uzasadniając powyższe, skarżący wskazał, co następuje. Decyzją z dnia (...) stycznia 2006 r., znak (...) , Burmistrz Miasta i Gminy S. orzekł o wymeldowaniu E. P. z pobytu stałego z lokalu znajdującego się w Z. przy ulicy (...) m. (...) , gmina S. W dniu 30 stycznia 2006 r. do Wojewody (...) wpłynęło odwołanie E. P. od decyzji organu I instancji. W dniu 21 lutego 2006 r. pełnomocnik E. P. wniósł do Wojewody (...) o zawieszenie postępowania odwoławczego wskazując, że strona złożyła w sądzie powszechnym pozew o przywrócenie posiadania. W dniu 23 lutego 2006 r. Wojewoda (...) wydał na podstawie art.36 k.p.a. postanowienie o "przedłużeniu postępowania", wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy na dzień 28 marca 2006 r. W wyznaczonym sobie z naruszeniem art.35§3 k.p.a. nowym terminie Wojewoda nie wydał jakiejkolwiek decyzji. W związku z powyższym skarżący złożył - stosownie do art.37§l k.p.a. - zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W dniu 12 kwietnia 2006 r. 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji skierował do skarżącego pismo stwierdzające, iż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2002 r., sygn. akt I SAB 3/02 bezczynność organu ma miejsce, gdy nie załatwia on spraw w terminach wskazanych w art.35§l-3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności, o których mowa w art.36 k.p.a. W ocenie skarżącego stawianie takiego argumentu dowodzi braku znajomości zasad regulujących postępowanie administracyjne, gdyż w tej właśnie sprawie organ administracji publicznej naruszył przepisy k.p.a., na które sam się powołuje. Odpowiadając na skargę, organ wniósł ojej oddalenie. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącego wskazał, iż popiera skargę w takiej formie, w jakiej została złożona przez jego mocodawcę i nie jest upoważniony do wskazania jako bezczynnego innego organu aniżeli Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić, albowiem jest ona niedopuszczalna. Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z przywołanym przepisem skarga na bezczynność organu administracji (pkt 8) przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których organ administracji ma obowiązek wydać: 1) decyzję administracyjną; 2) postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie mieści się w katalogu wskazanym powyżej. Przedmiotem skargi jest sposób załatwienia przez organ zażalenia skarżącego złożonego na podstawie art.37§l k.p.a. Zgodnie z art.37§l k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art.37§2 k.p.a.). Zażalenie, o którym mowa w art.37§l k.p.a., jest szczególnym środkiem przysługującym stronie postępowania, mającym całkowicie inny charakter aniżeli zażalenie, o którym mowa w art.141 - 144 k.p.a. Rozpatrując to zażalenie organ nie wydaje decyzji administracyjnej ani postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. Na podstawie art.37§2 w związku z art.l23§l oraz art.141 §1 k.p.a. uznać należy, iż sprawy te są załatwiane postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienia te nie podlegają zatem zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Oceny powyższej nie zmienia fakt, iż w niniejszej sprawie organ ustosunkował się do zażalenia skarżącego nie w formie postanowienia a w formie zwykłego pisma. W szczególności powyższe nie upoważnia do zakwalifikowania powyższego pisma jako aktu lub czynności, o których mowa w art.3§2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu właściwą drogą do osiągnięcia przez skarżącego zakładanego przez niego celu (tj. spowodowania merytorycznego rozpatrzenia przez Wojewodę (...) wniesionego do niego odwołania od decyzji organu I instancji) winno być wniesienie skargi na bezczynność organu odwoławczego (pełnomocnik skarżącego wykluczył na rozprawie taką modyfikację żądania) ewentualnie zaskarżenie postanowienie tego organu w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego (wydanego po dacie ustosunkowania się przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do zażalenia skarżącego). Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak na wstępie.