II SA/Gl 785/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka ( spr.) Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi Spółki A S. A. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę Uchwałą nr [...]z dnia [...]r. Rada Miejska w B. dokonała zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta. Natomiast aktem notarialnym z dnia [...]r. M. K., R. P. i działający jako Prezes Zarządu Spółki Akcyjnej A W. Ś. zbyli objętą zmianą planu nieruchomość złożoną z działek A, B, C, D, E, F Spółce B. W konsekwencji zawartej transakcji w dniu [...]r. Prezydent Miasta B. wszczął postępowanie w celu ustalenia obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty od wzrostu wartości gruntu. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ I instancji wskazał, że jeżeli wartość nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła a właściciel zbywa tą nieruchomość w terminie do 5 lat od uprawomocnienia się uchwały o zmianie planu wówczas Prezydent Miasta pobiera jednorazową opłatę określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta B. ustalił wysokość jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości na kwotę [...]zł i zobowiązał M. K., R. P. i W. Ś., jako właścicieli ww. nieruchomości, do wpłaty po jednej trzeciej ustalonej opłaty. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § [...] uchwały zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wysokość jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości ustalono na 30%. Natomiast według operatu szacunkowego sporządzonego dla działek na zlecenie Urzędu Miejskiego przez rzeczoznawcę majątkowego T. J. wzrost wartości nieruchomości wyniósł ogółem [...]zł. W wyniku odwołań wniesionych przez M. K. i R. P. oraz Spółkę A S.A. podnoszących, iż zaskarżona decyzja oparta została na wadliwie sporządzonym operacie szacunkowym albowiem zmiana planu zagospodarowania przestrzennego w rzeczywistości nie spowodowała zwiększenia wartości zbytej nieruchomości sprawa nałożonej opłaty została rozpoznana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., które decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło przekonanie odwołujących się, że zaskarżona decyzja oparta została na wadliwie sporządzonym operacie szacunkowym. Pomimo bowiem jednoznacznego, zdaniem SKO, stwierdzenia, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wpłynęła na wzrost wartości nieruchomości rzeczoznawca majątkowy ustalił kwotę wzrostu wartości dla potrzeb ustalenia jednorazowej opłaty. Nadto Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji błędnie nałożyła obowiązek wniesienia renty planistycznej m.in. na W. Ś. podczas gdy właścicielami nieruchomości byli w istocie R. P., M. K. oraz Spółka A S.A. z siedzibą w W.. Pismem z dnia [...]r. Prokurator Okręgowy w B. wniósł sprzeciw w stosunku do ww. ostatecznej decyzji SKO zarzucając, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Pomimo bowiem nierozstrzygnięcia wątpliwości związanych z treścią operatu szacunkowego Kolegium zanegowało jego prawidłowość i wadliwie oraz bezzasadnie uznało bezprzedmiotowość postępowania organu I instancji. W wyniku wszczętego na skutek sprzeciwu Prokuratora Okręgowego postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. nr [...] stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia [...]r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż umarzając wówczas postępowanie pierwszej instancji nie wyjaśniło wątpliwości związanych z treścią przedłożonego operatu szacunkowego, a tym samym nie miało prawa uznać, iż postępowanie w sprawie jednorazowej opłaty było istotnie bezprzedmiotowe. Wydana w dniu [...]r. decyzja rażąco naruszała zatem art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) Zgodnie z zawartym w otrzymanej decyzji pouczeniem pełnomocnik Spółki A S.A., M. K. i R. P. złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgadzając się z uznaniem, że decyzja SKO z [...]r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W swym piśmie M. K. i R. P. domagali się nadto stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. natomiast pełnomocnik Spółki A S.A. wskazując wady jakimi jego zdaniem obarczona jest decyzja SKO z [...]r. podniósł, iż decyzja owa nie zawiera oznaczenia adresatów do których jest kierowana. Zdaniem pełnomocnika Spółki oznaczenie takie nie może bowiem mieścić się w rozdzielniku, nie może też wskazywać jako strony jej pełnomocnika. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]r. uznając ją za prawidłową. W uzasadnieniu Kolegium ponownie wskazało, iż na podstawie niespójnego i nierzetelnie sporządzonego operatu nie można było jednoznacznie stwierdzić, iż nie nastąpił wzrost wartości nieruchomości spowodowany zmianą planu miejscowego, a tym samym Kolegium nie miało podstaw do umorzenia postępowania organu I instancji w przedmiocie opłaty planistycznej. Pismem z dnia [...]r. Spółka A S.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji podnosząc, iż wydana przez SKO w B. w dniu [...]r. decyzja rażąco narusza prawo. Nie wskazuje ona bowiem poza rozdzielnikiem kto jest jej adresatem, nadto nie stanowi określenia strony postępowania wskazanie jako adresata decyzji pełnomocnika spółki. Zdaniem skarżącej Spółki Kolegium w ogóle nie odniosło się do istotnych kwalifikowanych wad podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalnym jest nadto stwierdzenie nieważności swej decyzji z [...]r. jedynie z powodu odmiennej oceny materiału dowodowego mimo, iż odmienna ocena dowodów nie może stanowić naruszenia prawa. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżącego nie sugerował się treścią sprzeciwu Prokuratora lecz rozpatrzył zarzuty w nim podniesione i stwierdził, że istotnie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wobec niejasnej treści operatu brak było bowiem podstaw do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie ustalenia opłaty planistycznej było bezprzedmiotowe. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...]r. pełnomocnik uczestnika postępowania M. K. wskazał, iż jego zdaniem decyzja SKO w B. z dnia [...]r. jest wadliwa albowiem wydana została w tym samym składzie osobowym, w którym wydano decyzję będącą przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na dowód swej argumentacji pełnomocnik przytoczył unormowania ordynacji podatkowej, przedłożył też wydany w innej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w którym Sąd ten uchylił decyzję SKO w P. z uwagi na to, iż w wydaniu decyzji w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wziął udział pracownik, który uczestniczył w wydaniu decyzji, w związku z którą złożono tego rodzaju wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także decyzji orzeczenie to poprzedzającej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wśród wad tych w pkt 2 powołanego przepisu ustawodawca wskazał wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przez rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozumie się oczywiste naruszenie jednoznacznej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych regulacji prawnej oraz takie naruszenie norm, które wywołuje skutki nie dające się pogodzić z zasadą praworządności w Rzeczypospolitej Polskiej, jako demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 1998 r., II SA 1159/97, LEX nr 41920. Przesłanka ta może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych – por. szerzej np. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 741 i nast.; M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2006, s. 156-157 wraz z cytowaną tam dalszą literaturą i orzecznictwem; A. Matan. /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, s. 381 i nast. W odniesieniu do przepisów procesowych wskazać nadto należy, iż w myśl utrwalonych poglądów judykatury pogwałcenie zasad ogólnych postępowania ma charakter rażącego naruszenia prawa wtedy, kiedy jest to oczywiste i niewątpliwe. W odniesieniu do tych przepisów można zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób nie budzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2002 r. III SA 2643/0, PP 2003/9/50. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w myśl art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999, Nr 15 poz. 139 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w trakcie orzekania przez organy administracji publicznej w roku [...] jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę, określoną, w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przytoczony przepis regulując kwestię partycypacji gminy w zyskach, jakie przynosi sprzedaż nieruchomości, której wartość wzrosła w związku ze zmianą ustaleń zawartych w planie miejscowym (notabene analogiczne rozwiązanie przyjęte zostało w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm./ przewidywał zatem możliwość i obowiązek nałożenia przedmiotowej opłaty na osoby, które w dacie wejścia w życie planu lub jego zmiany były właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości, a następnie nieruchomość tę zbyły. Zagadnieniem kluczowym w ocenie czy zbywca nieruchomości winien uiścić opłatę, o której mowa było w konsekwencji jednoznaczne ustalenie czy i o ile wskutek uchwalenia lub zmiany planu miejscowego wartość nieruchomości istotnie wzrosła. Bez potwierdzenia bowiem faktu wzrostu wartości nieruchomości, który to fakt stanowi konieczną przesłankę nałożenia opłaty niemożliwym było i jest jej nałożenie natomiast bez wykazania, iż wzrost, o którym mowa nie zastąpił niemożliwym było i jest przesądzenie o braku podstaw do jej nałożenia. Sąd stwierdza, iż z treści dołączonego do akt sprawy operatu szacunkowego sporządzonego we [...]r. przez rzeczoznawcę majątkowego nie sposób wywieść jednoznacznego wniosku czy wartość przedmiotowej nieruchomości wzrosła czy też nie wzrosła wskutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania miejscowego albowiem operat ten zawiera wewnętrzne sprzeczności nie pozwalające na jego bezdyskusyjne przyjęcie jako podstawy dalszych ustaleń. Na s. [...],[...]i [...] operatu rzeczoznawca majątkowy stwierdził bowiem, iż wzrost wartości nieruchomości określony w wyniku przeprowadzonej wyceny, który to wzrost winien stanowić podstawę ustalenia renty planistycznej to kwota [...]zł podczas gdy na s. [...] tegoż operatu wypowiedział tezę, iż sama li tylko zmiana planu polegająca na rozszerzeniu strefy 1UH, UTD (usługi handlu i miejsce obsługi podróżnych) w jego ocenie nie wpłynęła na wzrost wartości nieruchomości. Wzrost ten realnie wprawdzie nastąpił jednak jak stwierdza rzeczoznawca stało się tak dlatego, że w najbliższej okolicy powstały [...] hipermarkety co spowodowało wzrost cen nieruchomości gruntowych. W konsekwencji otrzymując zawierający tego typu niejasności operat szacunkowy organy administracji publicznej winne były przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy dogłębnie wyjaśnić kluczowe w sprawie wątpliwości. Ani organ I instancji, ani też rozpoznające odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uczyniły tego jednak i wydały (notabene dochodząc do rozbieżnych ocen) decyzje rozstrzygające sprawę co do istoty. Tym samym stwierdzić należy, że obie decyzje, w tym wydaną w dniu [...]r. nr [...] decyzję uchylającą decyzję pierwszoinstancyjną i umarzającą postępowanie w sprawie z uwagi na jednoznaczne uznanie na podstawie ww. operatu, iż wzrost wartości nieruchomości wskutek zmiany planu miejscowego nie nastąpił - uznać należy, w ocenie Sądu, za rozstrzygnięcie wydane z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja, o której mowa, wydana bowiem została z oczywistym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Rażące naruszenie przez SKO w postępowaniu odwoławczym i wydanej w jego finale decyzji z dnia [...]r. zasad postępowania określonych w art. 7 i 77 k.p.a. spowodowało w efekcie jednoczesne rażące naruszenie art. 105 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym albowiem organ administracji publicznej rozstrzygnął sprawę renty planistycznej i przesądził o jej bezprzedmiotowości bez jednoznacznego ustalenia czy w sprawie tej wystąpiła czy też nie wystąpiła przesłanka w postaci wzrostu, wskutek zmiany planu miejscowego, wartości nieruchomości. Zdaniem Sądu wydanie zatem przez Kolegium w ramach postępowania nadzwyczajnego wszczętego na skutek sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w B. w dniu [...]r. kolejnej decyzji nr [...] stwierdzającej nieważność własnej decyzji z [...]r. z argumentacją, iż nie zostały wykazane przesłanki umożliwiające umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego (art. 105 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) – uznać należy zdaniem Sądu co do meritum za prawidłowe. Poprawne w konsekwencji było także kolejne rozstrzygnięcie SKO z dnia [...]r. nr [...] utrzymujące w mocy stwierdzenie nieważności wydanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji [...] r. powodujące w skutkach, iż kierowane do Kolegium odwołanie stron od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. winno podlegać ponownemu wszechstronnemu i dogłębnemu rozpoznaniu. Zdaniem Sądu wydana bez wyjaśnienia zawartych w operacie szacunkowym (notabene dostrzeżonych przez SKO w trakcie orzekania) sprzeczności decyzja z dnia [...]r. była bowiem co najmniej przedwczesna. Jednocześnie Sąd podkreśla w tym miejscu, iż w żadnej mierze nie przesądza o tym czy wartość przedmiotowej nieruchomości wskutek zmiany planu miejscowego wzrosła czy też wzrost spowodowany zmianą planu nie nastąpił. Na tle niejasnego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza sprzeczności zawartych w operacie, jakiekolwiek jednoznaczne w tej kwestii twierdzenie byłoby bowiem zdaniem Sądu nieuprawnione, a właściwa ocena wymagać musi uprzedniego wyjaśnienia przez orzekające w przedmiocie jednorazowej opłaty organy administracji publicznej wszystkich okoliczności sprawy. Dodatkowo, ustosunkowując się do treści skargi i dodatkowego pisma procesowego uczestnika postępowania z dnia [...]r., w tym zarzutu, iż w składzie orzekającym SKO dwukrotnie występowały te same osoby, Sąd zauważa, że kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera w tej mierze jednoznacznego, literalnie wyrażonego zakazu (zakaz zawarty w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. odnosi się formalnie jedynie do relacji pomiędzy dwoma stanowiącymi odmienne instancje organami), co w konsekwencji powoduje, iż zarówno poglądy przedstawicieli doktryny jak też tezy wyrażane w orzecznictwie (w tym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego) nie są w tej mierze jednolite. Nawet jednak w razie podzielenia wątpliwości odnośnie formalnej prawidłowości personalnej struktury składu orzekającego uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 2 lit. c) p.p.s.a wymagałoby stwierdzenia, iż nieprawidłowość taka mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co biorąc pod uwagę merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu nie miało miejsca. Sąd nie podziela także zarzutu skarżącej Spółki, iż wskazanie stron postępowania w rozdzielniku (jak miało to miejsce w decyzji SKO z dnia [...]r.) ma wpływ na ważność decyzji. Zgodnie bowiem z utrwalonymi w tej mierze poglądami z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona. Oznaczenie strony może zatem być zamieszczone w początkowej części decyzji, ale może także znaleźć się dopiero w rozdzielniku, gdy przykładowo stron będzie wiele – por. Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, s. 73. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, orzeczenie nr [...]r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.