VI SA/Wa 77/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2007 r. sprawy ze skargi H. T. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], nałożył na H. T. karę pieniężną w wysokości 3.950 zł za: skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny – 100 zł; przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 150 zł; przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu za każdą następną rozpoczętą godzinę – 2.000 zł; nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych – 200 zł; wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – 500 zł; wykresówka zapisywana była za długo – 1.000 zł. Powyższą decyzję wydano w oparciu o ustalenia dokonane w wyniku kontroli samochodu ciężarowego [...] o nr. rejestracyjnym [...], należącego do H. T., a kierowanego przez W. D.. Kontrolę przeprowadzono na drodze krajowej [...], w punkcie kontrolnym [...], dnia [...] maja 2006 r. Z jej przebiegu sporządzono protokół [...], opisując wszystkie stwierdzone naruszenia. Protokół podpisał kierowca, nie zgłaszając zastrzeżeń. Kopię protokołu doręczono H. T. wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w dniu 6 czerwca 2006 r. Pouczenie o treści art. 41 k.p.a. H. T. otrzymał dnia 10 lipca 2006 r. H. T. złożył dnia [...] października 2006 r. odwołanie od wskazanej wyżej decyzji. W następstwie odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał dnia [...] listopada 2006 r. postanowienie nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wskazując art. 134 k.p.a. jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, argumentował w uzasadnieniu, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 18 września 2006 r. w trybie art. 44 k.p.a. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem dnia 2 października 2006 r. Tymczasem H. T. odwołanie wniósł dnia [...] października 2006 r., uchybiając tym samym terminowi do jego wniesienia. Nie złożył przy tym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to doręczono H. T. dnia 5 grudnia 2006 r. Skargę na powyższe postanowienie H. T. wniósł dnia [...] grudnia 2006 r., odnosząc się w uzasadnieniu głównie do decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Ustosunkowując się do skarżonego postanowienia wskazał, że przez cały wrzesień 2006 r. przebywał poza granicami Polski, przez co nie mógł odebrać decyzji osobiście. Zaznaczył, że nie miał zamiaru ukrywać się przed Inspekcją Transportu Drogowego. Skarżący podniósł także, że nie został poinformowany o doręczeniu zastępczym pisma z dnia 18 września 2006r. Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego odebrał osobiście w siedzibie organu dnia 23 października 2006 r., przy czym nie poinformowano go o przekroczeniu terminu do wniesienia odwołania, czy też o możliwości jego przywrócenia. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego domagał się jej oddalenia. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 41 k.p.a., nakładającego na stronę postępowania administracyjnego obowiązek zawiadomienia organu o każdej zmianie adresu. Zaniedbanie tego obowiązku sprawia, że doręczenie pisma na dotychczasowy adres uważa się za skuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Zagadnienie będące przedmiotem rozpoznania Sądu nie dotyczy rozstrzygnięcia organu administracji w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym lecz zasadności postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. Organ administracji uznał, że decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] doręczono w dniu 18 września 2006 r. na zasadach określonych w art. 44 k.p.a. Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.) i doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Z przedłożonej kserokopii dowodu doręczenia przesyłki nie wynika by zawiadomienie wraz z informacją, o której mowa w art. 44 § 2 i § 3 k.p.a., umieszczono w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach jego mieszkania. Na przedłożonej kopii dowodu doręczenia i prawdopodobnie koperty, w której była przesyłka, znajdują się odciski pieczęci "mieszkanie zamknięte awizowano w UP [...] 04-09-2006" oraz nieczytelny podpis i "powtórne zawiadomienie 09.09.04" bez podpisu. Natomiast o fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w art. 44 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie I OSK 528/05). W aktach administracyjnych brak jest potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w jego skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym z możliwością jej odebrania w terminach podanych w art. 44 § 2 lub § 3 k.p.a. Jeżeli więc nie wiadomo jak działał doręczający, doręczenia nie można uważać za dokonane i nie można też uznać, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia odwołania. Urzędowego stwierdzenia sposobu doręczenia nie mogą zastąpić wzmianki o awizowaniu przesyłki. Co prawda słowo "awizo" oznacza w języku polskim zawiadomienie odbiorcy, lecz ze słowa tego nie można wywieść sposobu zawiadomienia takiego, aby mieścił się on w wymogach art. 44 k.p.a. Zauważenia wymaga jeszcze jedna okoliczność. Organ administracji załączył do akt administracyjnych kopię dowodu doręczenia i prawdopodobnie kopię koperty, a nie kopertę z zawartością i dowodem doręczenia. Należało zatem przyjąć, iż przesyłka zawierała pismo oznaczone numerami naniesionymi na dowodzie doręczenia [...] Numer ten odnosi się do protokółu kontroli – [...] - a nie do decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., bowiem numer tej decyzji to [...]. Powstaje więc wątpliwość, co skarżącemu wysłano, a w szczególności czy była to decyzja. Nie zmienia to jednak faktu, iż brak było podstaw do uznania, że przesyłka została doręczona w trybie określonym w art. 44 k.p.a. Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 44 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.