II SA/Kr 1148/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: NSA Jan Zimmermann (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 8 ust. 6 pkt 1, § 8 ust. 7 pkt 1, § 9 ust. 4 II SA/Kr 1148/06 UZASADNIENIE Rada Miejska podjęła w dniu 28 czerwca 2006 r. Uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych przy ul. [...] w C. Na uchwałę tę, w dniu [...].2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skierował Wojewoda. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w części obejmującej: § 8 ust.6 pkt 1, § 8 ust. 7 pkt 1 w brzmieniu "możliwość zbliżenia za zgodą zarządcy drogi" oraz § 9 ust. 4 w brzmieniu "wszelkie odstępstwa od ustaleń zapisanych w pkt 1), 2) wymagają indywidualnych uzgodnień z właścicielem terenu oraz urządzeń". W uzasadnieniu skargi napisano, że w § 8 ust. 6 pkt 1 uchwały Rada Miejska wprowadziła zapis w brzmieniu "linia zabudowy 25 m od krawędzi jezdni dla nowej zabudowy, możliwość zbliżenia za zgodą zarządcy drogi". Natomiast w 8 ust. 7 pkt 1, tekstu przedmiotowej uchwały zapis w brzmieniu "możliwość zbliżenia za zgodą zarządcy drogi". Zaś w 9 ust. 4 przedmiotowej uchwały Rada Miejska postanowiła, iż "wszelkie odstępstwa od ustaleń zapisanych w pkt. 1), 2) wymagają indywidualnych uzgodnień z właścicielem terenu oraz urządzeń. Zdaniem organu nadzoru treść cytowanych zapisów uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przywołanymi normami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Zaś w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. I tak zgodnie z ust. 2 pkt 1 cytowanej normy w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Zgodnie zaś z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym cyt. powyżej właściwy zarządca drogi uzgadnia projekt planu miejscowego, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) projekt planu powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub sama drogę. Zaś zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Zamieszczenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone. Organ nadzoru podnosi także, iż w toku dokonywania analizy prawnej uchwały dostrzeżono rozbieżności pomiędzy treścią uchwały a rysunkiem planu. I tak w § 2 ust. 4 pkt 1 tekstu uchwały wymieniono "granice opracowania miejscowego planu", natomiast w legendzie rysunku planu została wyznaczona,, granica obszaru objętego planem". W 8 ust. 4 tekstu uchwały wymieniono "tereny zabudowy handlowo- usługowej związanej z obrotem samochodów — 1U, KS, natomiast w legendzie rysunku planu wymieniono 1U, KS — jako tereny zabudowy usługowej wraz z parkingami. W 8 ust. 5 tekstu uchwały wymieniono " tereny zaplecza technicznego motoryzacji- 1 KS", natomiast w legendzie rysunku planu wymieniono 1- 2 KS- jako tereny parkingów dla samochodów osobowych". Wymienione nieprawidłowości stanowią naruszenie § 4 pkt 1 i 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 ). Zgodnie z cyt. normami w tekście planu określa się symbol literowy i numer wyróżniający dany teren, natomiast na projekcie rysunku planu stosuje się nazewnictwo umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu z projektem tekstu. Poza wskazanymi powyżej naruszeniami prawa strona skarżąca wskazała na omyłki pisarskie w tekście uchwały. Pismem z dnia [...].2007 r., sporządzonym na życzenie Sądu Wojewoda stwierdził, że wniosek o stwierdzenie nieważności, zawarty w jego skardze obejmuje § 8 ust. 6 pkt. 1, § 8 ust. 7 pkt 1 i § 9 ust. 4 zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca Rady Miejskiej przyznała, że kwestionowane zapisy tekstu uchwały zostały "błędnie użyte w tekście planu" oraz że nie powinny mieć miejsca wymienione omyłki pisarskie. W tej sytuacji wniesiono o "dokonanie poprawy dokumentu poprzez stwierdzenie nieważności kwestionowanych zapisów." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co w niniejszej sprawie oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie mógł poddać ocenie legalności całą uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 czerwca 2006 r. a nie tylko jej część zaskarżoną przez Wojewodę. Analiza ta wykazała, że część zarzutów Wojewody, jakkolwiek słusznych, nie może spowodować stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, gdyż nie wykazują one jej sprzeczności z prawem (drobne rozbieżności między tekstem a rysunkiem planu oraz omyłki pisarskie). Wskazanie tych kwestii w skardze zastąpiło akt nadzoru, który Wojewoda winien był wcześniej skierować do Miasta C. Słuszny i ważki jest natomiast zarzut naruszenia przez niektóre przepisy zaskarżonej uchwały przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Cyt. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulując elementy procesu planistycznego przewiduje dokonanie wszelkich potrzebnych uzgodnień projektu planu zagospodarowania przestrzennego przed jego uchwaleniem (art. 17). Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego staje się prawem miejscowym (art. 14 ust. 8), czyli aktem powszechnie obowiązującym, zawierającym normy bezwzględnie obowiązujące (ius cogens). Wykluczone więc jest zawieranie w jego przepisach norm otwartych, pozwalających jakimkolwiek podmiotom na indywidualne uzgadnianie odstępstw od planu. Dlatego słuszny jest pogląd Wojewody, że użyte w zaskarżonej uchwale zwroty: "możliwość zbliżenia za zgodą zarządcy drogi" i "wszelkie odstępstwa (...) wymagają indywidualnych uzgodnień z właścicielem terenu oraz urządzeń" jest niezgodny z prawem. W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wskazane w skardze fragmenty zaskarżonej uchwały są sprzeczne z powołanymi wyżej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 147 § 1 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.