IV SA/Wa 857/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi P.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 857/06 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia P. W., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] listopada 2005r., zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch budynków pensjonatowych z częścią rehabilitacyjną i mieszkalną, będących w trakcie budowy na funkcję mieszkaniową oraz realizacji przyłączy energetycznych i gazowych, przewidzianej do realizacji na terenie działek o nr ew. [...],[...]i [...] z Obr. [...] o łącznej powierzchni [...] m2, położonych w K. przy ul. [...]i [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 7171 ze zm.) postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego na mocy przepisów odrębnych ( art. 14 ust. 2 ustawy). Zdaniem organu odwoławczego obowiązek taki w stosunku do gminy K., która w świetle art. 2 pkt 2 i 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych ( Dz. U. Nr 167, poz. 1399) posiada status uzdrowiska, nakłada art. 38 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej , sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w terminie dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Dlatego też zachodziła konieczność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Kolegium stwierdziło ,iż w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 61 ust. 2 cyt. wyżej ustawy, bowiem odnosi się on do art. 38 ust. 1 tej ustawy, regulującego zasady wydzielania na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej rodzajów stref ochronnych, a nie postępowań o ustalenie warunków zabudowy, czy – ewentualnie- o przyznanie statusu uzdrowiska, tym samym nie mogą mieć zastosowania w tej sprawie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym. Zdaniem organu , brak jest podstaw do uznania, że art. 38 ust. 2 cyt. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym (...) odnosi się jedynie do nowo-utworzonych uzdrowisk, obszarów ochrony uzdrowiskowej, wniosku takiego nie da się wyprowadzić ani z tego , ani z jakiegokolwiek innego przepisu powołanej ustawy. Gmina K. status gminy uzdrowiskowej uzyskała na podstawie przepisów tej ustawy, a to oznacza ,że wszelkie inne regulacje tej ustawy, w tym dotyczące obowiązku uchwalenia w ciągu dwóch lat planu zagospodarowania, mają również zastosowanie w stosunku do tej gminy, zważywszy, iż dla terenu miasta K. brak jest obecnie planu. Skargę na powyższe postanowienie wniósł P. W., podnosząc zarzut naruszenia: art.38 ust.2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych ( Dz. U. Nr 167, poz. 1399) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 59 ust. 1 tej ustawy poprzez błędną interpretację i niezastosowanie, a także naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 7171 ze zm.) poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz art.10 ust. 3 w zw. z art.10 ust.2 pkt 8 powołanej ustawy poprzez błędną interpretację i niezastosowanie. W ocenie skarżącego argumentacja Kolegium jest błędna, gdyż jego zdaniem przepis art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym (...) dotyczy postępowań lokalizacyjnych, w tym także warunków zabudowy. Natomiast ograniczenia lokalizacyjne, o których mowa ww. art. 38 ust.1 nie dotyczą osób, które nabyły własność na tym obszarze przed wejściem w życie ustawy dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym. Postępowanie w sprawie lokalizacji na obszarach wchodzących w skład stref ochronnych wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, czyli ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. Zdaniem skarżącego obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu miejscowego w sprawie terenu, w odniesieniu do którego istniej obowiązek sporządzenia planu miejscowego dotyczy sytuacji, gdy wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony dopiero po powstaniu takiego obowiązku, a nie wcześniej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie zostało m.in. oparte na przepisie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w myśl którego " jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istniej obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w spawie ustalenia warunkow zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika zasada stanowiąca obowiązek obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy wydawanej wobec inwestycji sytuowanej na obszarze, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Obowiązek ten może powstać na podstawie przepisów szczególnych, które dla określonych terenów nakazują uchwalić plan miejscowy i z takim przypadkiem mamy do czynienia w omawianej sprawie. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 9 maja 2005r., a więc przed wejściem w życie w dniu 2 października 2005r. ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych ( Dz. U. Nr 167, poz. 1399), zwaną dalej ustawa o uzdrowiskach. Gmina K. w dniu wejścia w życie ustawy o uzdrowiskach posiadała status uzdrowiska, zatem - na podstawie dotychczas obowiązującej ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150, ze zm.) - była obszarem uznanym za uzdrowisko. Trafnie stwierdził organ odwoławczy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach - wymieniona Gmina stała się uzdrowiskiem w rozumieniu ustawy o uzdrowiskach, więc spoczął na niej obowiązek wynikający z art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach. Niemniej jednak, pomimo posiadania przez Gminę K. statusu uzdrowiska, z przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach nie można wywodzić, że skoro postępowanie o ustalenie warunków zabudowy wszczęte przed wejściem w życie ustawy o uzdrowiskach dotyczy obszaru położonego na terytorium tejże Gminy, to wymaga obligatoryjnego zawieszenia. Innymi słowy, istota sprawy sprowadza się do kwestii, czy do postępowań o ustalenie warunków zabudowy wszczętych wnioskiem sprzed wejścia w życie ustawy o uzdrowiskach, czyli przed dniem 2 października 2005r. zastosowanie mają dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r., czy przepisy nowej ustawy o uzdrowiskach. Od uzyskania odpowiedzi na postawione pytanie uzależniony jest byt omawianego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Powyższą okoliczność należało rozważyć w oparciu o treść art. 61 ustawy o uzdrowiskach. Przepis ten w ustępie 2 stanowi, iż do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1 wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Powstaje więc pytanie, jakie postępowania w rozumieniu art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach ustawodawca miał na myśli. W ocenie Sądu postępowania w sprawach, o których mowa w cytowanym art. 38 ust. 1, to nie tylko postępowania dotyczące wydzielania stref ochronnych, albowiem dotychczas obowiązujące na obszarze uzdrowiska obszary ochrony uzdrowiskowej - obecne określane mianem "stref ochronnych" - na gruncie poprzedniej regulacji prawnej, czyli ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym - miały swoje źródło w statucie uzdrowiska, co oznaczałoby że postępowania na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów (obejmujące obszary ochrony uzdrowiskowej) mogłyby w zasadzie dotyczyć tylko uchwalania statutu. Sąd stanął więc na stanowisku, iż przepis art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach odnosi się do dwóch rodzajów postępowań, po pierwsze dotyczących wydzielania stref ochronnych na terenie uzdrowiska, po drugie "lokalizowania" zarówno w sensie pozytywnym - m. in. obiektów lecznictwa uzdrowiskowego, obiektów służących lecznictwu uzdrowiskowemu i obsłudze pacjenta oraz turysty, jak również w sensie negatywnym, tj. zakazu np. budownictwa jednorodzinnego, uruchamiania pól biwakowych, parkingów, organizacji rajdów samochodowych, czy imprez masowych, prowadzenia działalności rolniczej, itd. Oznacza to, iż pojęcie "lokalizowania" obejmuje swoim zakresem powstawanie, jak i niedopuszczanie do rozprzestrzeniania się, nowych obiektów, działalności, innych inwestycji, o których mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach. Zatem przepis ten obejmuje swoim zakresem również postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy. Postawiona teza prowadzi do twierdzenia, że regulacja art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach nie dotyczy tylko i wyłącznie wydzielania na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej stref ochronnych, ale obejmuje również wszelkie inne postępowania administracyjne dotyczące inwestycji w nim wymienionych, w tym ustalania warunków zabudowy, do których stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. ustawę z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, pod warunkiem że wszczęcie postępowania nastąpiło przed wejściem w życie ustawy o uzdrowiskach. W świetle powyższych rozważań na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek zawieszania postępowań o ustalenie warunków zabudowy wszczętych po dniu 2 października 2005r., czyli po wejściu w życie ustawy o uzdrowiskach, natomiast w żadnej mierze nie można go rozszerzać na postępowania wszczęte wnioskiem strony przed wymienioną datą. W tym stanie rzeczy uznano, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, wydano z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.