IV SA/Wa 787/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wójcik,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. L. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrtou kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt IVSA/Wa 787/06 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając w oparciu o art. 144 kpa w zw. z art. 138§1 pkt. 1 kpa i 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 mara 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego wraz z przyłączem elektroenergetycznym i wodociągowym oraz budowie tymczasowego szczelnego zbiornika na nieczystości płynne na terenie działki nr ew. [...] położonej we wsi O. gmina K. do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do ustalenia planu. Obowiązek taki - stosownie do art. 14 ust. 7 tejże ustawy istnieje wtedy gdy wymagają tego przepisy odrębne. Jako przykłady przepisów odrębnych organ wskazał: art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.U. nr 41, poz. 412, ), w myśl którego gmina ma obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] i jego strefy ochronnej, jak również art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 27, poz. 96 z późn. zm.), który nakazuje dla terenu górniczego sporządzenie takiego planu. Obowiązek taki nakłada również art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz.U. nr 167, poz. 1399) zwanej dalej "ustawą o uzdrowiskach", w myśl którego gmina , która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Kluczowym zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy Gmina K. posiada w chwili obecnej status uzdrowiska. Art. 2 pkt. 3 w\w ustawy o uzdrowiskach definiuje pojęcie uzdrowiska jako obszar, na terenie którego prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe wydzielone w celu wykorzystania i ochrony znajdujących się na jego obszarze naturalnych surowców leczniczych spełniający warunki, o których mowa w art. 34 ust. 1, któremu został nadany status uzdrowiska. Jednocześnie art. 59 ust. 1 ustawy wskazuje, że obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z treścią załącznika do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska ( M.P. nr 45 poz. 228 z późn. zm.) wśród miejscowości zaliczonych do uzdrowisk wymienia m.in. S.. Zgodnie z treścią art. 62 ustawy o uzdrowiskach przepisy tego zarządzenia zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o uzdrowiskach tj. od dnia 2 października 2005 r. Tym samym wykaz miejscowości posiadających status uzdrowiska posiada nadal moc obowiązującą. Powyższe oznacza - w ocenie organu - że istnieje obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji budowlanej do czasu uchylenia planu miejscowego dla terenu objętego owymi planami. W. L. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2. art. 2, 21 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32ust. 1 oraz 64 ust. 3 Konstytucji; 3. art. 140 kc oraz art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak też art. 4 ustawy- Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wejście w życie ustawy o uzdrowiskach znacznie pogorszyło jej sytuację prawną a jest to wynikiem tego, że organ - w związku z opieszałością przez wiele miesięcy nie rozpoznał jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nadto wskazała, że dokonano nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy o uzdrowiskach - z pominięciem art. 61 ust. 2 tejże ustawy wskazującego, że do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz.U. nr 23, poz. 150 ze zm.). Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek sporządzania planów dla terenów uznanych za uzdrowiska. Nie wynika on również z ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji a w przypadku uznania, że istniał obowiązek zawieszenia postępowania - o wcześniejsze przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją przepisów, na podstawie których zostały wydane kwestionowane postanowienia tj. art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach oraz art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo na rozprawie dnia 1 sierpnia 2006 r. skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieni zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie - w związku z pismem skarżącej z dnia 21 lipca 2006 r. pełnomocnik organu wniósł o odroczenie rozprawy celem zapoznania się ze stanowiskiem organów administracji w podobnych sprawach a stanowiących załączniki do tego pisma. Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy uznając, iż nie zachodzą żadne okoliczności wskazane w art. 109 i 110 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz., 1270) a odroczenie z przyczyn wskazanych przez pełnomocnika organu stałoby w sprzeczności z treścią art. 99 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z treścią art.l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednocześnie art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 1270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Postawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Organ wywiódł, że skoro ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych w art. 38 ust. 2 nakłada na gminy uzdrowiskowe (a taką - w ocenie organu jest gmina K.) obowiązek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego to postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podlega obligatoryjne zawieszeniu. Sąd nie podzielił stanowiska organu w tym zakresie. Stosownie do treści art. 61 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, iż do postępowań w sprawach określonych w art. 38 ust. 1, jeżeli zostały wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, tj. przed dniem 2 października 2005 r. stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym. Przepis art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach stanowi o wydzielaniu na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej trzech rodzajów stref ochronnych: A, B i C. W dalszej części tego przepisu określono zakazy podejmowania w poszczególnych strefach różnorakich działań. Pkt. 3 ust. l tego przepisu stanowi, że w strefie "C" przyległej do strefy "B" i stanowiącą jej otoczenie, obejmującej obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych zabrania się: a) nieplanowanego wyrębu drzew, b) prowadzenia działań powodujących niekorzystną zmianę stosunków wodnych, c) lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych i innych uciążliwych obiektów, w tym zakładów przemysłowych, d) prowadzenia działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Wydzielanie stref ochronnych, o którym jest mowa w art. 38 ust. 1, nie jest dokonywane w jakimkolwiek sformalizowanym postępowaniu, lecz zgodnie z art. 2 pkt 6 oraz art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, stanowi ustalenie statutu uzdrowiska. Również w przepisach poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, nie wskazano na prowadzenie jakiegokolwiek postępowania o wydzielanie stref ochronnych w obszarze uzdrowiska. Dokonując wykładni przepisu art. 61 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach wskazać należy -zakładając racjonalność ustawodawcy, że nie może on odnosić się do postępowań o wydzielanie stref ochronnych w obszarze uzdrowiska, skoro brak jest obecnie jak i przed wejściem w życie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, podstaw prawnych do prowadzenia w tym względzie, jakiegokolwiek postępowania skutkującego wydzieleniem takiej strefy. Omawiany przepis art. 61 ust. 2 dotyczy zatem postępowań w sprawach, które to sprawy rozstrzygane są po przeprowadzeniu stosownych postępowań, a wymienione zostały w art. 38 ust. 1, jako zabronione w poszczególnych strefach ochronnych. Skoro bowiem w art. 38 ust. 1 wskazano, jakich czynności zabrania się w poszczególnych strefach ochronnych, w tym lokalizacji różnorakich obiektów, natomiast lokalizacja tych obiektów ustalana jest obecnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w jednej z dwóch rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanych w ustawowo określonych postępowaniach (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to użyte w art. 61 ust. 2 sformułowanie "do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1" należy odnieść do spraw wyliczonych w art. 38 ust. 1, jako zabronione w poszczególnych strefach ochronnych. W rozpatrywanej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy wpłynął dnia 22 grudnia 2004 r. i na podstawie tego wniosku - zmodyfikowanego dnia 7 września 2005 r. toczyło się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek ten wpłynął zatem przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych a co za tym idzie jej przepisy nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Konsekwencją powyższego jest to, że nie mogą mieć zastosowania przepis art. 38 ust. 2 tej ustawy nakładający na gminę uzdrowiskową obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast dotychczasowa ustawa o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym takiego obowiązku nie nakładała Wobec tego organ błędnie zastosował w niniejszej sprawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładający na organ obowiązek zawieszenia postępowania co do inwestycji zlokalizowanych na obszarach, co do których istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego postanowienie organu zarówno I jak i II instancji naruszają przepisy prawa materialnego - art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia a zatem należało wyeliminować je z obrotu prawnego stąd też konieczność ich uchylenia. Z tych wszystkich względów - na podstawie art. 145 ust.l pkt. 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy.