II OSK 1196/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) sędzia del. WSA Marzenna Linska - Wawrzon Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2327/06 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2327/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] kwietnia 1990 r., znak: [...] udzielającej K. i A. T. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego – wiaty na narzędzia rolnicze, usytuowanego na działce nr [...] w T. W.. Organ nadzorczy stwierdził, że przedmiotowa wiata nie spełnia warunków technicznych z uwagi na znajdujące się w jej ścianie usytuowanej w granicy działki otwory okienne oraz z uwagi na drewnianą konstrukcję ściany szczytowej, co narusza obowiązujące w dacie budowy przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), gdyż budynek gospodarczy powinien być usytuowany co najmniej 4 m od granicy. W ocenie organów wydanie pozwolenia na użytkowanie wiaty, bez uprzedniego postępowania prowadzonego na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), rażąco narusza przepisy art. 42 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę B. B. (następczyni prawnej A. T.) za niezasadną, akceptując ustalenia organów administracji, iż wybudowany w 1990 r. obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. W stosunku do obiektów wybudowanych samowolnie ustawa – Prawo budowlane z 1974 r. przewidywała bądź możliwość wydania nakazu ich rozbiórki bądź legalizację samowoli na podstawie art. 40 i art. 42 ustawy. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie niezgodnie z przepisami technicznymi, narusza w niniejszej sprawie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., gdyż Naczelnik Gminy w O. dopuścił do użytkowania obiekt co do którego nie została stwierdzona jego zdatność do użytku w rozumieniu art. 42 ust. 3 ww. ustawy. O rażącym naruszeniu prawa, świadczą w ocenie Sądu pierwszej instancji, następstwa wadliwego pozwolenia na użytkowanie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, właściciel sąsiedniej nieruchomości, został pozbawiony możliwości jej zagospodarowania zgodnie z jego wolą i obowiązującymi przepisami prawa. Z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na rzecz właścicieli działki sąsiedniej – L. i J. K., wynika bowiem, że ich budowany budynek należało istotnie odsunąć od granicy działki B. B.. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wskazał, że co prawda uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie odpowiadają wymogom art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego – art. 7 i art. 77 K.p.a. Od powyższego wyroku B. B. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Jako przepisy postępowania, naruszone przez Sąd w ocenie skarżącej, wskazano: art. 141 § 1 pkt 4 (który to przepis nie istnieje w ustawie) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez orzekające w trybie nadzwyczajnym organy administracji przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie skarżącej skoro, jak przyznał Sąd pierwszej instancji, zaskarżone decyzje naruszają przepis art. 107 K.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które zostały udowodnione, dowodów, na których oparły się organy administracji oraz przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności innym dowodom, a uzasadnienie prawne decyzji jest wadliwe lub niepełne, to tym samym decyzje te naruszają nie tylko treść art. 107 § 3 K.p.a., lecz również art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Jako zarzut naruszenia prawa materialnego skarżąca wskazuje błędną wykładnię art. 42 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Skarżąca podniosła, że w dacie wyrokowania stan "wymuszenia" na właścicielu nieruchomości sąsiedniej odpowiedniej odległości przestał istnieć, bowiem właściciel ten wybudował już budynek mieszkalny nie w linii zabudowy spornego budynku gospodarczego, lecz w innej części działki. W rezultacie budynki obu stron nie sąsiadują ze sobą i nie stwarzają względem siebie żadnej kolizji, jako, że odległość między nimi w linii prostej wynosi ponad 60 m. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W szczególności podstaw takich nie mają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie można bowiem podzielić poglądu skargi kasacyjnej, że w sprawie nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności, niezbędne do jej rozstrzygnięcia w sytuacji gdy fakt samowolnego wybudowania przedmiotowego budynku gospodarczego z naruszeniem przepisów obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 64 ze zm.) jest niewątpliwy. Również nie można podzielić poglądu skargi kasacyjnej, iż to że uzasadnienia kontrolowanych decyzji nie odpowiadają wymogom art. 107 § 3 K.p.a. niejako automatycznie narusza przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Co do zaś zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego to wbrew stanowisku skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyłożył, mającą zastosowanie w sprawie, normę art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zasadnie wychodząc z założenia, że wydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego mogło nastąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, a podstawą do wydania tego pozwolenia było stwierdzenie zdatności obiektu do użytku (art. 42 ust. 3 ww. ustawy). Dopuszczenie zatem do użytkowania obiektu, co do którego nie została stwierdzona zdatność do użytku w rozumieniu art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. nie mogło nastąpić i dlatego wydanie pozwolenia na użytkowanie w takiej sytuacji na podstawie art. 42 ww. Prawa budowlanego – jak zrobił to w niniejszej sprawie Naczelnik Gminy w O. – jest rażącym naruszeniem prawa. W tej sytuacji faktycznej i prawnej sprawy na znaczeniu tracą te wszystkie wywody skargi kasacyjnej, które wskazują na możliwość pogodzenia sprzecznych interesów sąsiadów, tym bardziej że w tej mierze nie wskazano konkretnych przepisów prawa, które zdaniem strony skarżącej zostały naruszone. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).