I SA/Sz 150/07

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA Marian Jaździński po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie badania przestrzegania przez rezydentów i nierezydentów ograniczeń i obowiązków określonych w przepisach prawa dewizowego oraz warunków udzielonych udzielonych zezwoleń dewizowych za 2001 r. postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] r. M.G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...], wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że wynik kontroli dotyczył badania przestrzegania przez rezydentów i nierezydentów ograniczeń oraz obowiązków określonych w przepisach prawa dewizowego a także warunków udzielonych zezwoleń dewizowych za 2001 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznał, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). W orzecznictwie podkreśla się, iż wynik kontroli, który stanowi akt lub czynność organów administracji, podlega kontroli sądów administracyjnych, o ile organ wydając wynik kontroli, nałoży na stronę obowiązki lub ustali jej prawa (orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2005 roku, sygnatura akt FSK 1714/04, publ. FK 2005/12/75, Lex nr 178615). Istotą wyniku kontroli jest wskazanie nieprawidłowości w danym stanie faktycznym lub prawnym, celem umożliwienia kontrolowanemu doprowadzenie stanu wadliwego do stanu zgodnego z przepisami prawa. W związku z powyższym wydanie wyniku kontroli jest czynnością mającą na celu ustalenie błędów i zalecenie ich usunięcia, nie ma on charakteru aktu ustalającego prawa lub obowiązki, tak jak decyzja administracyjna. Reasumując, uznać należy, że wynik kontroli zazwyczaj nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (decyzji, postanowienia), a jego wydanie stanowi czynności o charakterze materialno – prawnym, niemniej jeżeli poprzez dokonanie czynności (aktu), polegającego na wydaniu wyniku kontroli stwierdzono, iż kontrolowanemu przysługują określone prawa lub ciążą na nim obowiązki, to wynik kontroli należy uznać za inne czynności (akty), w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ wynik kontroli, będący przedmiotem skargi, nie dotyczy uprawnień lub obowiązków kontrolowanego, wynikających z przepisów prawa, a zatem nie należy do kategorii spraw z zakresu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 wyżej wymienionej ustawy , w związku z powyższym nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.