II SA/Ke 596/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2007r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji decyzją Nr [...] z dnia[...], po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej przez Komendanta Miejskiego Policji w sprawie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na podstawie rozkazu personalnego nr [..] Komendanta Wojewódzkiego z dniem [...] B. W. został przeniesiony z urzędu do Komendy Policji i przekazany do dyspozycji Komendanta Policji. W dniu 17 sierpnia 2006r. B. W. wystąpił o przyznanie mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, wskazując że zamieszkuje wraz z żoną i synem w miejscowości S. i czas jego dojazdu do miejsca pełnienia służby wynosi trzy godziny. Organ II instancji wskazał, że datą pozwalającą określić powstanie prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest data powierzenia obowiązków służbowych w określonym miejscu, podczas gdy w rozważanej sprawie Komendant Policji uwzględniając fakt, że wobec B. W. toczy się postępowanie w prokuraturze i w Sądzie pozostawił go do "dyspozycji" nie powierzając obowiązków służbowych na konkretnym stanowisku. Wskazał ponadto, że dopóki miejsce służby policjanta nie jest wyznaczone, nie można ustalić czy posiada on mieszkanie w miejscu pełnienia służby i czy posiada uprawnienia do pobierania przedmiotowego świadczenia w oparciu o przepisy § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.) i art. 88 ust.4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art.10 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego nastąpiło na wniosek strony (oświadczenie mieszkaniowe) a nie z urzędu. Z uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji wynikało jakie dokumenty zostały zgromadzone w przedmiotowej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 października 2006r. B. W. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Policji z dnia [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] zarzucając im naruszenie: - prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 92 ust.1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że przeniesienie policjanta do dyspozycji Komendanta Policji nie jest ustaleniem miejsca pełnienia służby, - naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie art.10 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu. Zdaniem skarżącego, spełniał on wszystkie przesłanki do przyznania mu równoważnika pieniężnego. Nieprawdą jest, że nie określono miejsca pełnienia przez niego służby albowiem nastąpiło to rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Policji z dn.[...]. Decyzją tą został przeniesiony do Komendy Policji do dyspozycji Komendanta Policji. Skarżący wskazał, że jeżeliby nawet przyjąć, że Komendant Policji nie mianował go na stanowisko służbowe, to wynika to wyłącznie z zaniedbania tego organu w tym zakresie, a niedopuszczalne jest przenoszenie odpowiedzialności za wadliwe postępowanie organów na obywateli, którzy podporządkowują się tym działaniom w przekonaniu legalności ich postępowania. Naruszenie art.10 kodeksu postępowania administracyjnego wynikało zdaniem skarżącego z niezastosowania zasady udziału strony w postępowaniu: nie zapoznano go z materiałami dowodowymi, opiniami prawnymi, stanowiskiem Komendanta Policji, wydanymi w toku postępowania odwoławczego. Miało to uniemożliwić skarżącemu złożenie wniosków dowodowych, a także wystąpienie o ewentualne odsunięcie od udziału w postępowaniu osób podlegających wyłączeniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchybienia lub stwierdzenia nieważności (art.145 § 1 ustawy). Decyzja organu II instancji poprzedzona została wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym, co doprowadziło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania w sprawie ustalone zostało, że B. W. pełni służbę w policji od 30 maja 1994 roku, z czego od 1 marca 1996r. do 31 sierpnia 2003r. pracował w Komendzie Policji– Komendzie Rejonowej Policji. Funkcjonariuszem stałym został mianowany z dniem 30 maja 1997r, zaś z dniem 1 września 2003r. Rozkazem Personalnym nr [...] został przeniesiony do Komendy Policji. Następnie - na podstawie Rozkazu Personalnego [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji – B. W. został przeniesiony z urzędu z dniem 14 lipca 2006r. do Komendy Policji i przekazany do dyspozycji Komendanta Policji. W dniu 17 sierpnia 2006r. B. W. wystąpił o przyznanie mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, wskazując, że zamieszkuje wraz z żoną i synem w miejscowości S. i czas jego dojazdu do miejsca pełnienia służby wynosi trzy godziny. Organ II instancji, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prawidłowo ustalił, że B. W. pozostaje bez przydziału służbowego (nie posiada stałego miejsca pełnienia służby), a także jest zawieszony w czynnościach służbowych policjanta. Z treści § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918) wynika, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny , o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) nie posiadają lokalu mieszkalnego. Definicja miejscowości pobliskiej została określona w art.88 ust.4 cyt. ustawy o Policji. Z jej treści wynika, iż jest to miejscowość z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami pomocy publicznej transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Rozważając skargę, należało w pierwszej kolejności zważyć, że wobec prowadzonych w stosunku do B. W. postępowań, Komendant Wojewódzki Policji pozostawił go do "dyspozycji" nie powierzając zarazem obowiązków służbowych na konkretnym stanowisku. Okoliczność ta ma znaczenie podstawowe dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji prawidłowo bowiem przyjął, że datą pozwalającą określić prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest data faktycznego powierzenia obowiązków służbowych w określonym konkretnym miejscu. Jako, że do powierzenia takich obowiązków nie doszło, nie można mówić o pełnieniu służby przez skarżącego. Z treści przepisów zawartych w rozdziale 5 ustawy o Policji, wynika jednoznacznie, iż pełnienie służby przez policjanta uzależnione jest od powierzenia mu obowiązków służbowych na określonym stanowisku w danej miejscowości. Tymczasem skarżący, co wynika z akt sprawy, został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych, następnie zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych. Jego sytuacja zawodowa odpowiada więc sytuacji określonej w art. 37 a ustawy o Policji. Nie pozostaje zatem w sprzeczności z prawem, jak to podnosi skarżący, pozostawienie go do dyspozycji przełożonego bez powierzenia mu obowiązków służbowych. Przepis art. 37 a ustawy o Policji określa warunki i okres na jaki policjanta zwolnionego z zajmowanego stanowiska można przenieść do dyspozycji przełożonego. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi należy stwierdzić, iż uposażenie skarżącego w okresie zawieszenia go w czynnościach służbowych wypłacane jest zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 124. 1 ustawy o Policji i nie może on w tej sytuacji skutecznie wywodzić, że wypłata uposażenia świadczy o tym, że pełni obowiązki służbowe. Trzeba zauważyć, że stawiając w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., nie wykazano w żaden sposób, że niezawiadomienie skarżącego przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło mu dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu, wniosku o wyłączenie). Z akt sprawy wynika ponadto, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowiły jedynie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, wśród których brak jest dokumentów o jakich mowa w skardze. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.