II GSK 349/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal, Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.), Andrzej Kuba, Protokolant Beata Kołosowska, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Fundacji "F." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1574/06 w sprawie ze skargi C. Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 3 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zamówień publicznych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem, w punkcie 1 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 3 lutego 2006 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu oraz umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji. Natomiast w punkcie 2 wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że decyzją z dnia 25 listopada 2005 r. wydaną na skutek rozpoznania wniosku Zarządu Fundacji "F." Jednostki Finansująco-Kontraktującej, Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wyraził zgodę na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu na dostawę sprzętu komputerowego wraz z oprzyrządowaniem i oprogramowaniem, dla Ministerstwa Finansów i urzędów kontroli skarbowej na potrzeby Informatycznego Systemu Wspomagania Kontroli Skarbowej "ISKOS" - w ramach projektu Phare 2003/004-379/01.04 "Kompleksowa modernizacja systemów informatycznych kontroli skarbowej" - w zakresie części 1 oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "C." S.A. podniósł, że udzielenie zamówienia wykonawcy W. S.A. spowoduje bardzo poważne konsekwencje w szczególności finansowe dla zamawiającego. Wskazał, że oferta tego wykonawcy jest rażąco niska. Ponadto istnieje uzasadnione podejrzenie, że jej złożenie stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji, albo było wynikiem omyłki. Poza tym firma W. S.A. nie oferuje serwisu gwarancyjnego autoryzowanych producentów do oferowanego sprzętu i oprogramowania oraz nie oferuje dostępu do nowych wersji oprogramowania SOLARIS a także dokumentacji do tego oprogramowania. Decyzją z dnia 3 lutego 2006 r. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych utrzymał w mocy uprzednią decyzję w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu oraz umorzył postępowanie w przedmiocie wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji. Umorzenie postępowania we wskazanym zakresie umotywowano tym, że wobec zawarcia umowy stało się ono bezprzedmiotowe. Tym także uzasadniono utrzymanie w mocy decyzji w pozostałym zakresie, a nadto brakiem innych okoliczności niż wskazane we wniosku zamawiającego inicjującym postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu. Uchylając, na skutek skargi "C." S.A., zaskarżoną decyzję Sąd I instancji uznał, iż narusza ona art.107 § 3 k.p.a. w stopniu uniemożliwiającym dokonanie oceny jej legalności. Zdaniem Sądu, obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie próba uzasadnienia wydanej decyzji została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowoadministracyjnego a nie administracyjnego. W skardze kasacyjnej Fundacja "F. " Jednostka Finansująco-Kontraktująca, zaskarżyła wyrok w całości zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. w związku z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej: p.u.s.a. polegające na błędnie dokonanej kontroli decyzji Prezesa UZP, w szczególności przez fakt, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo, że w tej sprawie winien to uczynić przeprowadzając w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. postępowanie dowodowe z dokumentacji postępowania, w wyniku którego bezsprzecznie wynikałoby, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa a nawet jeśli, to nie w takim stopniu, który dawałaby podstawę do uwzględnienia skargi. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na rozprawie strona skarżąca podtrzymała zarzuty skargi kasacyjnej, a pełnomocnik Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, natomiast pełnomocnik "C." S.A. postulował jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Została ona oparta na ustawowej podstawie zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na tę ustawową podstawę kasator zobligowany jest nie tylko do przytoczenia przepisów postępowania, które w jego ocenie zostały naruszone przy rozpoznawaniu sprawy sądowoadmnistracyjnej, ale także na wykazaniu potencjalnego związku pomiędzy wytkniętym naruszeniem a wynikiem tej sprawy. W rozpoznawanej sprawie, z niezbyt czytelnie sformułowanego zarzutu, wynika, że strona skarżąca uważa, że w wyniku naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 tej ustawy Sąd I instancji błędnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit .c p.p.s.a. oraz nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 1 § 2 p.u.s.a. Odnosząc się najpierw do art. 1 § 2 p.u.s.a. wskazać należy, iż można zarzucić sądowi administracyjnemu naruszenie tego przepisu tylko w sytuacji, gdyby Sąd pomimo swej właściwości i spełnienia wszystkich wymogów formalnych, skargi w ogóle nie rozpoznał, bądź rozpoznał ją z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności. Kontrolując legalność decyzji administracyjnej sąd administracyjny, stosownie zarówno do art. 1 § 2 p.u.s.a jak i art. 145 § 1 p.p.s.a., ocenia jej zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania. Jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów ocenia ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Z urzędu bada również, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie zawiera kwalifikowanych wad określonych w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku Sąd I instancji, wbrew temu, co twierdzi strona skarżąca, dokonał kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem skargi. W wyniku tej kontroli uznał, iż oceniana decyzja administracyjna narusza prawo i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej przyczyny omawiany zarzut należy uznać za bezzasadny. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji przyjął, iż jej wadliwość polegała na naruszeniu art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd wskazując jednocześnie, iż brak w zasadzie jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego w zaskarżonej decyzji uniemożliwiał ocenę jej zgodności z art. 182 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 117 ze zm.). Nie sposób, bowiem wywieść z uzasadnienia decyzji, jakie elementy stanu faktycznego, w ocenie organu wskazywały, iż zachodziła pilna potrzeba udzielenia zamówienia, której nie można było wcześniej przewidzieć, a cała sytuacja nie została zawiniona przez zamawiającego. Nie można w takiej sytuacji zarzucić skutecznie Sądowi I instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Według strony skarżącej brakujące, podstawowe elementy uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikały z akt sprawy i gdyby Sąd I instancji zastosował prawidłowo art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. to musiałby dojść do wniosku, iż stwierdzone naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Ten pogląd jest całkowicie błędny. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada oficjalności zawarta w art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny może i powinien z urzędu skontrolować zgodność aktu nie tylko z tymi przepisami, które zostały powołane u podstaw skargi jak i u podstaw ocenianego aktu, ale z wszystkimi przepisami prawa materialnego i postępowania, które powinny mieć zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Stosownie do omawianej zasady sąd może także orzec odmiennie od wniosków skargi. Natomiast ani omawiany przepis, ani żaden z przepisów p.p.s.a. nie pozwala na dokonywanie przez sąd ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Dlatego za nieusprawiedliwiony uznać należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., wynikający z błędnej wykładni tego przepisu dokonanej przez kasatora. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., przy czym również w tym zakresie strona skarżąca mylnie zrekonstruowała treść normy prawnej w nim zawartej. Przepis ten pozwala bowiem na przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu uzupełniającego z dokumentów. Strona skarżąca za taki uzupełniający dowód, który należałoby przeprowadzić uznaje "dokumentacje postępowania", a zatem akta rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Tymczasem zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, w związku z czym postulowanie przeprowadzenia z nich dowodu w trybie art. 106 § 1 p.p.s.a. jest pozbawione jakichkolwiek podstaw. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach zakreślonych skargą kasacyjną uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw i oddalił ją w oparciu o art. 184 p.p.s.a.