VI SA/Wa 1959/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. działając , na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ) oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r.( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) cofnął P. Ł. pozwolenie na broń palną myśliwską w ilości 3 egzemplarzy. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, iż P. Ł. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. sygn. akt [...], za przestępstwo określone w art.178a §1 k.k. Za powyższe przestępstwo sąd wymierzył karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę – wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszając warunkowo na okres próby dwóch lat. Orzekł ponadto zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku. Prawomocność wyroku potwierdzono w dniu 5 maja 2005r. Stosownie do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W dniu 18 lipca 2005r. P. Ł. reprezentowany przez pełnomocnika W. R. wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a, art.10 k.p.a, art. 61§1 k.p.a, art.77 k.p.a, art.81 k.p.a, art.107 k.p.a, art.123 § 1 i 2 k.p.a, oraz prawa materialnego tj.art. 155 k.p.a i art.18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].08.2000r. oraz [...].02.2001r. i zawieszenie do tego czasu rozstrzygnięcia w sprawie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej w ilości 1 sztuki otrzymał na mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 1990r. Gdy P. Ł. występował o pozwolenie na kolejne sztuki broni Komendant Główny Policji, bezprawnie zdaniem odwołującego się na podstawie art.155 k.p.a wydawał kolejne decyzje, w których określał ilość egzemplarzy broni przysługujących stronie. Dlatego też decyzje te na podstawie art.156 § 1 pkt 2 powinny być uznane za nieważne. Jednocześnie organ cofając pozwolenie na broń nie wskazał konkretnie, którą z powołanych wyżej decyzji uchylił. Odwołujący się podniósł ponadto, że nie kwestionuje, iż został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko, ale nie może zgodzić się z tym, iż organ uznał go za osobę która nie daje gwarancji właściwego użytkowania broni palnej myśliwskiej, zwłaszcza iż zarzuty te nie znajdują żadnego oparcia w zebranym materiale dowodowym, a popełnione przez odwołującego się przestępstwo nie mieści się w kategorii przestępstw o których mowa w art.15. ust. 1pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto występku za który został skazany P. Ł. dopuścił się w 2003r., a zatem przez okres dwóch lat tj. do dnia wydania decyzji organ nie podjął żadnych działań mających na celu cofnięcie uprawnień do posiadani broni. Kwestie te nie zostały wyjaśnione, co stanowi naruszenie art.7 i 77 k.p.a. ,a decyzja nie spełnia wymogów formalnych o których mowa w art.107 § 3 k.p.a. Naruszony został również art.10 § 1 k.p.a., który zobowiązuje organ do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim umożliwia stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. O przysługujących jej prawach strona poinformowana została wraz z zawiadomieniem jej o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia, udzielając stronie jedynie 7 dni. Takie działania zdaniem odwołującego się pozbawiły go możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...]-,działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania P. Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art.18 ust.1 pkt 2. P. Ł. został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji tj. za czyn z art. 178a § 1 k.k. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt skazania za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń myśliwską, zwłaszcza iż powołany art.15 ust.1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i skazanie również za inne niż wymienione przestępstwo może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń wszczęte zostało niezwłocznie po uzyskaniu informacji o skazaniu P. Ł.. Jednocześnie nie było potrzeby wskazywania jaką decyzję organ uchyla, albowiem powoływane przez odwołującego się decyzje nie rozstrzygały o tym prawie, a jedynie rozszerzały jego zakres co do ilości egzemplarzy broni. Tym samym cofnięcie stronie pozwolenia na broń obejmowało wszystkie decyzje administracyjne wydane na korzyść strony - zarówno tę pierwotną na mocy której P. Ł. uzyskał prawo do posiadania broni, jak i późniejsze decyzje. Pismem z dnia 20 września 2005r. P. Ł. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zarzuty podniesione w skardze były identyczne jak w odwołaniu od decyzji I instancji. Skarżący ponownie zarzucił naruszenia art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a, art.10 k.p.a, art. 61§1 k.p.a, art.77 k.p.a, art.81 k.p.a, art.107 k.p.a, art.123 § 1 i 2 k.p.a, oraz obrazę art.155 k.p.a. i art.18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jeszcze raz podkreślił, iż mimo prawomocnego skazania go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie może być automatycznie uznawany za osobę, która nie daje gwarancji właściwego posługiwania się bronią i wykorzystywania jej zgodnie z celem wydania. Podkreślił, iż jest absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu G., zwrócił uwagę na swoje doświadczenie w zakresie łowiectwa i zaangażowanie w społeczne życie Polskiego Związku Łowieckiego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo został zawiadomiony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika , aby organ podejmował jakiekolwiek czynności bez udziału skarżącego. Ponadto na mocy decyzji cofającej pozwolenie na broń - strona skarżąca pozbawiona została prawa do posiadani broni, nie zachodziła więc potrzeba uchylania jakiejkolwiek decyzji zwłaszcza decyzji rozszerzających prawo skarżącego co do ilości posiadanych egzemplarzy broni palnej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broni wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art.178a § 1 kodeksu karnego. Fakt skazania skarżącego P. Ł. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2004r. za przestępstwo określonego w art.178a § 1 k.k. polegające na tym, iż skarżący w dnu 14 września 2003r. w S. kierował samochodem osobowym, będąc w stanie nietrzeźwości. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro przestępstwo, za które został prawomocnie skazany nie należy do wymienionych tam wprost kategorii czynów zabronionych, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem wypada, iż czyn objęty przepisem art. 178 a § 1 kk, usytuowany jest wprawdzie w rozdziale XXI kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu) rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto co podkreśla się w orzecznictwie "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary"( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego tj. niewłaściwej oceny metabolizmu organizmu, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Także podnoszone przez skarżącego okoliczności wykształcenia, przynależności do koła łowieckiego, czy też dobrej opinii w miejscu zamieszkania, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji , czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.