II SA/Ol 588/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi C.D. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji o przyjęciu na studia niestacjonarne oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku W dniu 12 listopada 2005r. C. D. wystąpiła do Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu A z wnioskiem o przyjęcie na I rok studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa. Podała, iż w roku akademickim 1999/2000 była studentką Wydziału Prawa Uniwersytetu B lecz z powodów finansowych przerwała studia. Dołączyła decyzję Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu B z dnia 22 maja 2000r. o skreśleniu jej z listy studentów. Tego samego dnia Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji wyraził zgodę na przyjęcie C. D. na I rok studiów. Oświadczenie tej treści zamieścił na podaniu wnioskodawczyni. Następnie w dniu 18 listopada 2005r. Dziekan Wydziału Prawa i Administracji na podaniu C. D. złożył oświadczenie, iż nie wyraża zgody na jej przyjęcie na I rok studiów. Pismem z dnia 12 grudnia 2005r. C. D. złożyła odwołanie od decyzji Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu A z 18 listopada 2005r. Wniosła o wpisanie jej na listę studentów oraz wydanie indeksu, legitymacji studenckiej oraz karty egzaminacyjnej. Rektor Uniwersytetu A, decyzją z dnia 9 stycznia 2006r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stwierdził nieważność decyzji Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z 12 listopada 2005r. w sprawie przyjęcia C. D. na I rok studiów. Na decyzję tę C. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 30 marca 2006r. "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazano, iż podstawą odrzucenia skargi jest brak wyczerpania środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym. Sąd wyjaśnił także, iż Rektor Uniwersytetu A do momentu wniesienia skargi nie rozpoznał odwołania skarżącej od decyzji z dnia 18 listopada 2005r. pozostając w tym zakresie w bezczynności. Nadto wskazano, że w postępowaniu administracyjnym odwoławczym niedopuszczalne jest orzekanie na podstawie art. 156 Kpa. W dniu 10 kwietnia 2006r. strona zwróciła się do Rektora A o sprostowanie decyzji z 9 stycznia 2006r., w części dotyczącej pouczenia o trybie zaskarżenia i postanowieniem z 26 kwietnia 2006r. organ ten sprostował własną decyzję poprzez pouczenie skarżącej o możliwości zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. C. D., złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zaś Rektor A decyzją z 29 maja 2006r., działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 127 § 3 Kpa, uchylił własną decyzję z 9 stycznia 2006r. i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 listopada 2005r. Organ uznał, iż wszczęcie postępowania w tej sprawie nastąpiło bez zawiadomienia strony, co stanowi naruszenie prawa. Nadto organ wyjaśnił, że stosownie do sugestii WSA w Olsztynie nadal pozostaje nierozpoznane odwołanie skarżącej z 12 grudnia 2005r., co powoduje, że decyzja z dnia 18 listopada 2005r. nie posiada przymiotu ostateczności. W dniu 2 czerwca 2006r. C. D. złożyła pismo uzupełniające odwołane od decyzji z 18 listopada 2005r. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji. Podniosła, iż kwestionowaną decyzją organ nie mógł uchylić wcześniejszej zgody na przyjęcie na studia, gdyż zgoda ta jako decyzja nie była ostateczna, a także brak było jej zgody na zmianę tej decyzji. Działający z upoważnienia Rektora Prorektor A, decyzją z dnia 19 czerwca 2006r. uchylił zaskarżoną decyzję z 18 listopada 2005r. i umorzył postępowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu podano, iż brak było podstaw do zastosowania trybu z art. 155 Kpa skoro strona nie wyraziła zgody na uchylenie decyzji z 12 listopada 2005r. Pismem z 19 czerwca 2006r. Rektor A zawiadomił C. D. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w trybie art. 70 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zmierzającego do weryfikacji decyzji Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z 12 listopada 2005r. w sprawie wyrażonej zgody na przyjęcie na studia niestacjonarne, kierunek prawo. Pouczono stronę o jej prawach wynikających z art. 9 i 10 Kpa. Decyzją z dnia 30 czerwca 2006r. Nr "[...]", działający z upoważnienia Rektora Prorektor Uniwersytetu A, w oparciu o art. 70 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 104 Kpa, uchylił decyzję Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z dnia 12 listopada 2005r. wyrażającą zgodę na podjęcie studiów niestacjonarnych kierunek prawo jako niezgodną z prawem. Wyjaśniono, iż decyzja Prodziekana o przyjęciu C. D. na I rok studiów była niezgodna z prawem, gdyż stosownie do obowiązujących przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, podjęcie studiów może nastąpić na podstawie postępowania rekrutacyjnego (art. 169) lub na podstawie przeniesienia z innej uczelni (art. 171 ust. 3). W dniu 12 listopada 2005r. postępowanie rekrutacyjne na Uniwersytecie A było już zakończone, natomiast skarżąca nie mogła ubiegać się o przeniesienie z innej uczelni, gdyż nie była już studentką Uniwersytetu B. i nie posiadała statusu studenta. Od tej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji. Decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 10 § 1 Kpa oraz art. 81 Kpa w ten sposób, iż przed wydaniem decyzji nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, - art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, bowiem organ nie dostrzegł, iż sprawa w tym przedmiocie została już rozstrzygnięta jego własną decyzją z dnia 19 czerwca 2006r. Nr "[...]", tym samym uchylenie decyzji jest już niedopuszczalne, gdyż nastąpił stan powagi rzeczy osadzonej - res iudicata, - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 70 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, oraz naruszenie zasady trwałości decyzji i związania organu własnym orzeczeniem. Decyzją z dnia 10 lipca 2006r. Nr "[...]", działający z upoważnienia Rektora Prorektor Uniwersytetu A, utrzymał w mocy własną decyzję z 30 czerwca 2006r. Organ po raz kolejny wyjaśnił, że uchylona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż studia wyższe, może podjąć tylko osoba, która spełnia warunki rekrutacji oraz osoba, która przeniosła się z innej uczelni. W dacie wystąpienia przez zainteresowaną o przyjęcie na studia - 12 listopada 2005r. - postępowanie rekrutacyjne na Uniwersytecie było już zakończone. C. D. nie mogła również być przyjęta na studia w trybie przeniesienia, gdyż w dacie złożenia wniosku nie była już studentką Uniwersytetu B., który skreślił ją z listy studentów w dniu 19 maja 2000r. Od ww. decyzji C. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniosła o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji z 30 czerwca 2006r., oraz o stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżąca ponowiła wcześniejsze zarzuty przedstawione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy szerzej je uzasadniając. I tak zarzuciła organowi: - utrzymanie w mocy decyzji naruszającej prawo, - naruszenie art. 10 § 1 Kpa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 81 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie art. 8, 9, 11, i 107 § 3 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podała, iż wprawdzie organ pouczył ją o przysługujących jej prawach ale nie zapewnił jej prawa do czynnego udziału w sprawie, gdyż wydał decyzję w terminie 7 dni roboczych od doręczenia zawiadomienia, co jest terminem zbyt krótkim. Podniosła, iż Rektor wszczynając postępowanie w tej sprawie nie dostrzegł, iż sprawa w tym zakresie została już rozstrzygnięta jego własną decyzją z 19 czerwca 2006r., tym samym wszczęcie postępowania w celu uchylenia decyzji było niedopuszczalne, gdyż sprawa w świetle prawa ma charakter res iudicata, co powoduje, że obecna decyzja tego organu wyczerpuje przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Skarżąca podała, iż organ dokonał błędnej wykładni art. 70 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż normę tę wyłożył bez zwrócenia uwagi na jej umiejscowienie i kontekst. Podniosła, iż ust. 2 ww. przepisu stanowi, że od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej służy odwołanie do rektora, zaś z ust. 3 wynika, że rektor uchyla decyzję niezgodną z przepisami. Respektując zasadę prawideł techniki legislacyjnej oraz zasadę racjonalności ustawodawcy stwierdzić należy, iż ust. 2 tego przepisu jest ściśle powiązany z ust. 3, a to oznacza, że rektor może uchylić decyzję niezgodną z prawem tylko na skutek odwołania, o jakim mowa w ust. 2. Reasumując stwierdziła, że art. 70 ust. 3 ww. ustawy nie stanowi samodzielnej podstawy do wszczynania postępowania w sprawie uchylenia decyzji kierownika. Poza tym strona skarżąca wyjaśniła, iż uchylenie decyzji ostatecznej stanowi wyłom od zasady trwałości decyzji i związania organu własnymi orzeczeniami. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego może nastąpić tylko takiej decyzji, która zagraża interesowi społecznemu lub dobru uczelni w stopniu, że nie jest do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Decyzja z 12 listopada 2005r. o przyjęciu jej na I rok studiów nie jest obarczona takimi wadami. Jakkolwiek nieprawidłowo zastosowano regulaminy, to jednak decyzja ta nie narusza prawa, gdyż strona posiada świadectwo dojrzałości, a ponadto już raz przeszła rekrutację na B. Natomiast rekrutacja na A była jedynie prowadzona pro forma, bowiem wszyscy, którzy złożyli podania zostali przyjęci. Rektor A w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując, że decyzja Prodziekana z dnia 12 listopada 2005r. została uchylona jako niezgodna z prawem, gdyż z jednej strony postępowanie rekrutacyjne było już zakończone a z drugiej skarżąca będąca skreślona z listy studentów B nie mogła być przyjęta na zasadach przeniesienia. Rektor zapewnił, że skarżąca miała czynne prawo udziału w postępowaniu, natomiast to jej wyborem było nieskorzystanie z przysługującego jej prawa. Również zarzut naruszenie art. 70 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym Rektor uznał za bezzasadny. Postanowieniem z 26 września 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na skutek zażalenia Rektora A O postanowienie to zostało uchylone i przekazano sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006r. sygn. akt "[...]". W dniu 5 lutego 2007r. C. D. cofnęła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podała, iż w wydaniu zaskarżonej decyzji brał udział Prorektor, prof. E. F., a więc pracownik, który ipso iure wyłączony był od udziału w postępowaniu na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zaważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, tzn do kontroli legalności zaskarżonych aktów czyli ich zgodności z przepisami prawa. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa.). W niniejszej sprawie Sad nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy wyjaśnić status prawny uczelni państwowej jaką jest niewątpliwie Uniwersytet A, skoro ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych generalnie upoważnia sądy administracyjne do sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365, ze zm. zwaną dalej: ustawą p.s.w.) uczelnia publiczna jest uczelnią utworzoną przez państwo reprezentowane przez właściwy organ władzy lub administracji publicznej. Uczelnia jest autonomiczna we wszelkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie (art. 4 ust. 1 ustawy p.s.w. stanowiący respektowanie zasady wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP). Uczelnia publiczna nie jest zatem organem administracji publicznej, a jedynie jednostką organizacyjną nie będącą organem państwowym ani samorządowym, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001r. sygn. akt I SA 2521/00, niepublikowany). Jak wynika z § 1 ust. 5 Statutu Uniwersytetu A nadanego uchwałą Nr "[...]" Senatu Uniwersytetu A z dnia 7 lipca 2000r., Uniwersytet A jest uczelnią państwową. Ta specyficzna pozycja uczelni państwowej określanej w nauce prawa "zakładem administracyjnym" powoduje, iż ustawodawca w art. 207 ust. 1 ustawy p.s.w. dokonał zapisu o odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego m.in. do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z 25 czerwca 2002r. sygn. I SA 106/02, niepublikowany, wyrok NSA z 12 czerwca 2001r. sygn. I SA 2521/00, niepublikowany) odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędne dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasadach komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W ramach tej odpowiedniości nie sposób jest oczekiwać aby niezależnie od kierunku kształcenia szkoła publiczna działała tak, jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy p.s.w. Tylko z uwagi na tę specyfikę uczelni publicznej i odpowiednie stosowanie Kpa zapis umieszczony na wniosku C. D. z dnia 12 listopada 2005r. przez Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji, który wyraził zgodę na jej przyjęcie na I rok studiów uznano za decyzję administracyjną, która została skarżącej ustnie zakomunikowana. Wobec zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia zasad Kpa kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie, czy brak powiadomienia strony o zakończeniu postępowania w sprawie i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych w niej materiałów i dowodów stanowi istotne naruszenia prawa skutkujące koniecznością uchylenia takiej decyzji. Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika bezspornie, iż poza zawiadomieniem skarżącej z dnia 19 czerwca 2006r. o wszczęciu postępowania w sprawie weryfikacji decyzji z dnia 12 listopada 2005r. o jej przyjęciu na studia niestacjonarne organ nie zapoznał strony z materiałami sprawy przed wydaniem skarżonej decyzji. Taki też zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa postawiła C. D. wydanej w sprawie decyzji. Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ( por. wyrok NSA z 18 maja 2006r. sygn. II OSK 831/05, opublikowany Orzecznictwo Sądów Polskich, Zeszyt 3, marzec 2007r., poz. 26, odpowiednio uchwała siedmiu sędziów NSA z 25 kwietnia 2005r. sygn. FPS 6/04, opublikowana ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66), iż nie każde naruszenie art. 10 § 1 Kpa skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie C. D. poza konsekwentnym powoływaniem się na naruszenie art. 10 § 1 Kpa nie wskazała aby to naruszenie pozbawiło ją możliwości dokonania konkretnych czynności procesowych. Nigdy nie wskazywała na potrzebę przeprowadzenia jakichkolwiek dodatkowych czynności procesowych. Zatem samo powoływanie się na naruszenie art. 10 § 1 Kpa nie stanowi wystarczającej przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie stanowi też takiego naruszenia prawa procesowego, które może mieć wpływ na wynik spawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa. Z zarzutem tym koresponduje kolejny stawiany zarzut naruszenia art. 81 Kpa, zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Z przekazanych akt sprawy wynika niezbicie, iż organ przed wydaniem skarżonej decyzji nie przeprowadzał jakichkolwiek dowodów. Akta rzeczonej sprawy zawierają natomiast decyzje wydawane z upoważnienia dziekana i rektora oraz pisma procesowe skarżącej. Zatem całość akt sprawy była znana skarżącej, dlatego też zarzut naruszenia art.81 Kpa nie mógł także znaleźć uznania jako skutkujący koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego - art. 70 ust. 3 ustawy p.s.w., Sąd nie stwierdził aby organ orzekający w sprawie nieprawidłowo dokonał wykładni tego przepisu prawa. Z art. 70 ust. 3 ww. ustawy wynika uprawnienie rektora do uchylenia decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej sprzecznej z ustawą, statutem, uchwałą senatu, regulaminami czy aktami wewnętrznymi uczelni lub naruszającą ważny interes uczelni, przy czym stosownie do art. 60 ust. 6 ustawy p.s.w. kierownikiem wydziału jest dziekan, zaś wydział m. in. stanowi podstawową jednostkę organizacyjną - art. 2 ust. 1 pkt 29 ww. ustawy. Nie można podzielić poglądu skarżącej, iż art. 70 ust. 3 może być odczytywany jedynie łącznie z ust. 2 tego przepisu stanowiącym, iż od decyzji kierownika tej jednostki służy odwołanie do rektora, co oznacza w praktyce, iż tylko na skutek odwołania wniesionego przez stronę może nastąpić uchylenie decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej. Gdyby zaaprobować taką wykładnię powołanych wyżej przepisów prawa, to oznaczałoby, po pierwsze brak racjonalności działania ustawodawcy. Nie ulega bowiem wątpliwości Sądu, iż przepis art. 70 ust. 3 stanowi normę kompetencyjną zamieszczoną w rozdziale dotyczącym organów uczelni. Gdyby przyjąć pogląd prezentowany przez skarżącą, to przepis ten nie stanowiłby normy kompetencyjnej lecz proceduralną, a te zawarte zostały w art. 207 ustawy p.s.w. Nieracjonalny byłby zatem zapis powtarzający uprawnienie rektora wyrażone w art. 70 ust. 3 powołanej ustawy, skoro wynikałoby ono wprost z odpowiedniego stosowania przepisów Kpa, do których odsyła art. 207 ustawy p.s.w. W tym miejscu należy dodatkowo wskazać, iż Kpa poza nadzwyczajnymi trybami postępowania służącymi wzruszaniu ostatecznych decyzji administracyjnych - wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji - zawiera możliwość uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 i 155 Kpa. Zawiera także przepis art. 163 Kpa przewidujący możliwość uchylenia lub zmiany decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne. Chodzi tu o przepisy prawa materialnego. Taki przepis szczególny stanowi właśnie art. 70 ust. 3 ustawy p.s.w., który przewiduje możliwość uchylenia decyzji sprzecznej z ustawą. Jest to samoistne uprawnienie rektora, które nie wymaga do jego zastosowania złożenia odwołania przez uprawnioną stronę tego postępowania. Reasumując, działający z upoważnienia Rektora Prorektor A wydając zaskarżoną decyzję działał na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy p.s.w. Wprawdzie w skarżonej decyzji należało także powołać art. 163 Kpa, jako uzupełnienie podstawy prawnej, jednakże uchybienie powyższe nie skutkuje koniecznością uchylenia skarżonej decyzji. Stosownie bowiem do ugruntowanego orzecznictwa NSA brak powołania w podstawie prawnej właściwego przepisu prawa, który istnieje, bądź też nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, nie może być uznane za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2001r. sygn. I SA 1425/99, niepublikowany, wyrok NSA z 15 lipca 2003r. sygn. I SA 371/03, niepublikowany, wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2006r. sygn. VI SA/Wa 1073/05, niepublikowany). Kolejnym postawionym przez C. D. zarzutem jest stwierdzenie, iż decyzja z 12 listopada 2005r. o jej przyjęciu na studia niestacjonarne nie naruszała prawa w taki sposób, który wymagałby konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z takim poglądem Sąd nie może się zgodzić. Przede wszystkim wskazać pozostaje, iż skarżąca mogła zostać przyjęta w poczet studentów A w jednym z dwóch trybów postępowania. Dziekan natomiast jako uprawniony organ do wydania decyzji administracyjnej mógł podjąć rozstrzygnięcie tylko w przypadku spełnienia przez skarżącą przesłanek określonych w art. 171 ustawy p.s.w. tj. w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o przeniesienie studenta z innej uczelni. Warunkiem jednakże niezbędnym dla takiego przeniesienia, co wynika z § 13 ust. 2 regulaminu studiów stanowiącego załącznik do uchwały Nr "[...]" Senatu Uniwersytetu A z dnia 24 września 1999r., jest posiadanie statusu studenta. Skarżąca status ten utraciła w dniu 19 maja 2000r., kiedy to została skreślona z listy studentów Uniwersytetu B. Zatem dziekan, czy też działający z jego upoważnienia prodziekan nie mógł wydać decyzji o przyjęciu C. D. na studia w wyniku przeniesienia z innej uczelni, skoro w dacie wystąpienia z takim wnioskiem skarżąca nie była już studentką. Natomiast odnośnie drugiego trybu przyjęcia na studia określonego w art. 196 ustawy p.s.w., to przede wszystkim należy wskazać, iż dziekan wydziału nie jest uprawnionym organem do wydania takiej decyzji o przyjęciu na studia na skutek przeprowadzonej rekrutacji i to nie z powodu jej zakończenia lecz dlatego, że stosownie do art. 169 ust. 7 ustawy p.s.w. rekrutację na studia w przypadku, gdy wstęp nie jest wolny przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, które wydają w tej sprawie decyzje. Od tych decyzji odwołanie za pośrednictwem uczelnianej komisji rekrutacyjnej przysługuje do rektora. A zatem już tylko z tego powodu, iż w sprawie przyjęcia na studia w trybie rekrutacji wypowiedzieć mogła się jedynie wydziałowa komisja rekrutacyjna, decyzja wydana przez dziekana stanowi rażące naruszenie prawa, a to przepisów dotyczących właściwości organu w sprawie rekrutacji na studia. Nadto jak konsekwentnie wskazują organy uczelni w tej sprawie, postępowanie rekrutacyjne w dacie wystąpienia z wnioskiem przez skarżącą zostało już zakończone, co potwierdza uchwała Nr "[...]" Senatu Uniwersytetu A z dnia 21 maja 2004r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na I rok studiów zaocznych wraz z uchwałą Nr "[...]" Senatu Uniwersytetu A z dnia 28 stycznia 2005r. zmieniającą zasady i tryb przyjmowania na I rok studiów zaocznych w Uniwersytecie w 2005r., z których wynika, iż termin składania dokumentów na I rok studiów upłynął z dniem 15 lipca 2005r. Wobec powyższego nie można przyjąć, iż decyzja z dnia 12 listopada 2005r. o przyjęciu skarżącej na studia nie naruszała prawa, była bowiem sprzeczna zarówno z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisami regulaminu przyjmowania na I rok studiów. Odnośnie zarzutu zgłoszonego przez skarżącą a dotyczącego wydania skarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, gdyż sprawa w tym przedmiocie została już rozstrzygnięta decyzją tego organu z dnia 19 czerwca 2006r. wyjaśnić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać pozostaje, iż Rektor A w decyzji z 19 czerwca 2006r. wypowiedział się o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej decyzji Dziekana Wydziału Prawa z dnia 18 listopada 2005r., którą to sprawę rozpoznawał w trybie odwoławczym. Natomiast decyzją z dnia 29 maja 2006r. Rektor A uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prodziekana Wydziału Prawa z dnia 12 listopada 2005r. tylko z tej przyczyny, że nie zostało zakończone jeszcze postępowanie odwoławcze oraz z uwagi na naruszenie gwarancji procesowych skarżącej. Takie rozstrzygnięcie w żadnym razie nie może być uznane za rozstrzygnięcie co do meritum sprawy. Aby można było mówić o tym, iż nastąpiła powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) nade wszystko musi mieć miejsce tożsamość sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W rzeczonej sprawie taka tożsamość nie zachodzi, powołane wyżej decyzje Rektora nie rozstrzygały sprawy merytorycznie w jej całokształcie lecz uchylały własne decyzje i umarzały postępowanie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku nie można nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do meritum postawić zarzutu, iż wydana została w sprawie posiadającej przymiot powagi rzeczy osądzonej. Nadto nigdy takiego zarzutu nie można postawić, gdy wydawana jest decyzja w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, a taki tryb postępowania ma miejsce w kontrolowanej przez Sąd decyzji - art. 163 Kpa w zw. z art. 70 ust. 3 ustawy p.s.w. Ostatni z zarzutów podniesionych w skardze dotyczy naruszenia przez Prorektora A art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, zgodnie z którym pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z art. 207 ust. 2 ustawy p.s.w. wynika, iż decyzje rektora wydawane w pierwszej instancji są ostateczne, w takim przypadku art. 127 § 3 Kpa stosuje się odpowiednio. Z art. 127 § 3 Kpa wynika natomiast, iż od decyzji ministra wydanej w pierwszej instancji nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się o ponowne rozpoznanie sprawy. Postępowanie oparte na art. 127 § 3 Kpa nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym obejmującym działanie dwóch organów niższej i wyższej instancji. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy rozpoznaje ten sam organ, który wydał skarżoną decyzję, a więc w niniejszej sprawie organem uprawnionym był Rektor A, co wynika z art. 70 ust. 3 ustawy p.s.w. oraz z § 2 pkt 7 Decyzji Nr "[...]" Rektora A z dnia 9 listopada 2005r. w sprawie: podziału kompetencji pomiędzy rektorem i prorektorami. Rektor mógł jednakże do rozpoznania niniejszej sprawy upoważnić innego pracownika, co uczynił udzielając w dniu 9 stycznia 2006r. pełnomocnictwa prof. dr hab. E. F. – Prorektorowi do Spraw Studenckich A do działania w jego imieniu w sprawie C. D. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż pierwotnie w orzecznictwie NSA pojawił się pogląd, iż pracownik naczelnego organu administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, nie może otrzymać upoważnienia do ponownego jej rozstrzygnięcia na skutek wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy (por. wyrok NSA z 24 maja 1983r. sygn. ISA 1714/82, opublikowany ONSA 1983, Nr 1, poz. 35), jednakże późniejsze orzecznictwo tego Sądu w kolejnych wyrokach polemizowało z tym poglądem podkreślając, iż podpisanie decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, która podpisała decyzję wydaną w pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, gdyż postępowanie w trybie art. 127 § 3 Kpa nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym obejmującym działanie dwóch różnych organów administracji. Taki pogląd zaprezentowano w wyroku NSA z 22 listopada 1999r. sygn. II SA 699/99, nie- publikowany, wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2004r. sygn. ISA 666/03, niepublikowany, wyrok WSA w Warszawie z 25 lutego 2005r. sygn. VI SA/Wa 116/04, niepublikowany i wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2005r. sygn. IV SA/Wa 2215/04, niepublikowany i ten właśnie pogląd podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Skoro bowiem art. 24 § 1 pkt 5 Kpa stanowi, iż pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, to odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań od decyzji w przypadku instytucji przewidzianej w art. 127 § 3 Kpa nie może oznaczać dalszego poszerzenia tego odpowiedniego stosowania poza przepisy dotyczące odwołań, m.in. dotyczących wyłączenia pracownika. Gdyby faktycznie wolą prawodawcy było objęcie tej instytucji instytucją wyłączenia przewidzianą w art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, to jednoznacznie w treści tego zapisu wskazano by o wyłączeniu pracownika biorącego udział w wydaniu decyzji w niższej instancji oraz w przypadku przewidzianym w art. 127 § 3 Kpa. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż w tym przypadku decyzję po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wydaje ten sam organ, minister bądź samorządowe kolegium odwoławcze. Podpisywanie decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, która podpisała decyzje wydaną w I instancji nie stanowi naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. W tym stanie rzeczy Sąd uznając zarzuty skargi za nie zasadne, orzekł na podstawie art. 151 ustawy ppsa. o oddaleniu skargi.