II OSK 1173/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia del. WSA Marzenna Linska - Wawrzon Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2302/06 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. O. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 marca 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 2302/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. NR [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach w związku z uzyskaniem informacji, że przeciwko A. O., posiadaczowi pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego , tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia wskazanego pozwolenia. W toku tego postępowania uzyskał z Sądu Rejonowego w D. G. odpis prawomocnego od dnia [...] lutego 2006 r. wyroku skazującego A. O. za wskazany czyn, a także odpis orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego w Katowicach, w którym uznano go winnym popełnienia przewinienia łowieckiego określonego w § 11 ust. 2 statutu PZŁ polegającego na użyciu w stosunku do innego myśliwego siły fizycznej oraz wyzywaniu go słowami uznanymi powszechnie za obelżywe. Organ pierwszej instancji w wyniku zleconej kontroli ustalił również, że strona przechowywała broń w drewnianej szafie, a zatem w sposób niezgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa - § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) który stanowi, że broń i amunicja winny być przechowywane w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Strona, pouczona o swych prawach związanych z toczącym się postępowaniem administracyjnym, podczas przesłuchania w dniu 4 sierpnia 2006 r. podniosła, że zastosowała się do zaleceń pokontrolnych i aktualnie przechowuje broń zgodnie z przepisami. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] cofnął A. O. pozwolenie na broń palną myśliwską, wskazując jako podstawę swego rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Uznał zatem, iż strona należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A. O. wniósł od tej decyzji odwołanie podnosząc, iż organ pierwszej instancji bezpodstawnie zaliczył go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lecz za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, a zatem za czyn przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Poza tym podniósł, iż nie jest uzależniony od alkoholu oraz nie nadużywa go, a wskazany występek jest jedynym przypadkiem wejścia w kolizję z prawem, za co został już ukarany i z czego wyciągnął odpowiednie wnioski na przyszłość. Ponadto wyjaśnił, że do dnia kontroli sposobu przechowywania przez niego broni, przechowywał ją zgodnie z wymogami prawa obowiązującymi w czasie uzyskania na nią pozwolenia, nie wiedział bowiem, że zmieniły się w tej kwestii przepisy. Po uzyskaniu stosownych informacji od policjanta dokonującego przedmiotowej kontroli, niezwłocznie zastosował się do jego zaleceń i obecnie przechowuje broń w szafie metalowej z dwoma atestowanymi zanikami. Wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, załączając do odwołania pozytywną opinię z miejsca pracy. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano, iż niewątpliwym faktem jest, że A. O. został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w D. G. z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt [...] skazany za przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego. W przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji określono jedynie przykładowo świadczą o tym użyte przez ustawodawcę wyrazy "w szczególności" - rodzaje przestępstw, których popełnienie uzasadnia obawę, o której w tym przepisie mowa. Wskazano, że popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń palną również innych, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, przestępstw może stanowić okoliczność uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń na ww. podstawie prawa materialnego. Z tego powodu powyższe orzeczenie sądu jako prawomocne i skazujące stronę za popełnienie przestępstwa jest dla organów Policji wiążące co do ustalania faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Argument strony, że omawiany czyn jest jedynym przypadkiem wejścia przez nią w kolizję z prawem, jak również wydana przez jej pracodawcę pozytywna opinia, wskazująca na jej koleżeńskość i dyspozycyjność oraz jej przygotowanie merytoryczne do wykonywania powierzonych obowiązków, w świetle popełnienia przez nią umyślnego przestępstwa, którego jednym ze znamion co nie pozostaje bez znaczenia dla oceny postępowania strony jest stan nietrzeźwości sprawcy, nie może mieć zdaniem organu wpływu na możliwość dalszego posiadania przez nią broni. Jak konkludowano należy mieć na względzie, że prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości jest czynem świadczącym o skrajnej nieodpowiedzialności. Takie zachowanie w ocenie organu powoduje poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego i może spowodować tragiczne skutki dla zdrowia bądź życia ludzkiego. Z tego względu powzięcie wobec strony obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest w pełni zasadne. Organ odwoławczy w ocenie tej przekonuje także i to, że strona również pod wpływem alkoholu, bezpośrednio przed popełnieniem omawianego przestępstwa użyła siły fizycznej w stosunku do innego myśliwego, w związku z czym, a także z powodu innych zachowań, nie cieszy się w środowisku myśliwych dobrą opinią (vide: k. 44). Wbrew zatem stanowisku strony, zawartemu w odwołaniu, stwierdzono, że omawiane wyżej okoliczności świadczą o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa oraz do życia i zdrowia osób trzecich. Stanowisko to potwierdza pośrednio również fakt, że strona - jak sama przyznaje w odwołaniu - nie interesowała się, mimo takiego obowiązku ciążącego na posiadaczu pozwolenia na broń, zmianami w przepisach prawa dotyczącymi, m.in. zasad i warunków przechowywania broni i amunicji, co przecież ma istotne znaczenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Co do obecnego sposobu przechowywania przez stronę broni i amunicji, organ odwoławczy zauważył jedynie, iż w aktach sprawy znajdują się tylko dwie kopie certyfikatu dot. wkładki zamka typu Gerda (k. 83 i 84), a nie ma potwierdzenia zakupu przez stronę odpowiedniej szafy metalowej, w związku z czym nie można jednoznacznie stwierdzić, czy strona spełnia obecnie wymogi § 5 wspomnianego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. Niezależnie od tego organ pierwszej instancji, który nie dokonał ponownej stosownej kontroli w miejscu zamieszkania strony, nie uczynił jej zarzutu nieprawidłowego przechowywania broni i amunicji i nie powołał jako podstawy fakultatywnego cofnięcia pozwolenia na broń przepisu art. 18 ust. 3 pkt - 4 ustawy o broni i amunicji. Nie czyni tego również organ odwoławczy, który wskazał, że wystarczającą i jednocześnie obligatoryjną przesłanką cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską jest istnienie wobec niej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, bowiem skorelowany z tym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, w przypadku istnienia wobec jego posiadacza przedmiotowej obawy. Uznano, że argument strony, iż nie nadużywa alkoholu nie ma znaczenia dowodowego w tej sprawie, gdyby bowiem w postępowaniu administracyjnym uzyskano informację, że strona uzależniona jest od alkoholu bądź też wykazuje zaburzenia psychiczne, organ pierwszej instancji miałby prawo skorzystać z kompetencji określonych w art. 15 ust. 5 ustawy. W przypadku potwierdzenia tych informacji w sposób określony w tym przepisie inna byłaby podstawa prawna rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził takich czynności, ponieważ materiał dowodowy nie dawał do ich przeprowadzenia obiektywnych podstaw. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie sformułował wobec strony zarzutu nadużywania przez nią czy uzależnienia od alkoholu. Natomiast zachowaniu stronie pozwolenia na broń w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy sprzeciwia się interes społeczny, przejawiający się tym, aby broń mogły posiadać jedynie te osoby, które dają pełną gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nią. Rodzaj i okoliczności popełnionego przez stronę przestępstwa umyślnego, a także jej nieetyczne zachowanie wobec innego myśliwego pozwalają stwierdzić, że gwarancji takiej strona nie daje. Ponieważ zdaniem organu istnienie w przypadku A. O. obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to uzasadnionym jest obligatoryjne cofnięcie w/w pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, bowiem argumenty zawarte w odwołaniu, nie tworzą w świetle materiału dowodowego podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. O. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze podkreślił, że istotnie dopuścił się przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego, które rzutują negatywnie na jego osobę. Za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w D. G. (sygn. akt [...]). Skarżący nie zgodził się z tym , że fakt ten skutkuje na jego wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania broni. W jego ocenie popełnienie występku z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego nie może stanowić jedynej przyczyny wydania powyższej decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Nadmienił również, że w toku postępowania zbadano warunki przechowywania przez niego broni i z protokołu z dnia 21 maja 2006 r. wynika, że nie przechowywał broni zgodnie z przepisami. Podkreślił, iż broń była przechowywana przez niego zgodnie z regułami, które obowiązywały w chwili, gdy otrzymywał pozwolenie. W decyzji jest napisane, że broń znajduje się w szafie drewnianej, ale nie jest ujęty fakt, iż w szafie drewnianej znajduje się szafa metalowa, w której to jest zabezpieczana broń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)uznał , że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wyjaśniono, że podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przedmiotowej sprawie za bezsporne uznał Sąd to , iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Czyn ten zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Skarżącemu ,który prowadził samochód mając 0,74 promila alkoholu we krwi Sąd Rejonowy w D. G. wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres próby trzech lat. Przede wszystkim zaznaczono, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przykładowo wymienia jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu zdaniem Sąd jest otwarty (niewyczerpujący). Nie podzielono więc rozumowania skarżącego, że skoro jego zachowanie, wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego) oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Przyjęto bowiem, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI Kodeksu karnego, zatytułowanym -Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis kryminalizacji prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Dodatkowo zauważono, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu) rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych na skutek nietrzeźwości właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym niż broń palna. Miarą osobistej odpowiedzialności jest, by w takim stanie samochodu nie prowadzić. Inaczej odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyżej powołanej ustawy, zdaniem Sądu musiało skutkować zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Organ Policji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń niezwłocznie po otrzymaniu informacji o toczącym się przeciw skarżącemu postępowaniu karnym. Obowiązek taki nakłada na organ wyż. cyt. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Podnoszone przez skarżącego argumenty, że za swój czyn został już ukarany wyrokiem karnym nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji związanych ustaleniami i ww. orzeczeniem sądu powszechnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , wyrok jaki zapadł w sprawie karnej skarżącego pozwalał organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Twierdzenie skarżącego, iż -incydent" prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości niezwiązany z użyciem broni i nie może dyskwalifikować go jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów nieuzasadnione. Może co najwyżej świadczyć o niezrozumieniu przezeń podstawy, na której oparto zaskarżoną decyzję. Podstawą tą jest prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego i wynikające stąd dalsze konsekwencje w zakresie oceny jego osoby w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Podkreślono, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach jak i Komendant Główny Policji nie przestawili skarżącemu zarzutu nieprawidłowego przechowywania broni i nie powołali jego jako podstawy cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Tym samym zarzuty skarżącego co do przechowywania broni nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. O. zaskarżającego go w całości. Wyrokowi temu zarzucił 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez pominięcie dowodu z opinii Koła Łowieckiego "[...] " w D. G. o osobie skarżącego oraz przyjęcie, że pozytywna opinia wydana przez pracodawcę nie może mieć wpływu na możliwość posiadania broni przez skarżącego, a także mało wnikliwe rozpatrzenie i omówienie opinii pracodawcy w uzasadnieniu wyroku, a nadto brak ustaleń w jaki sposób skarżący posługiwał się bronią oraz czy zagrażał zdrowiu i życiu innych osób, 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz. U. z 2004r. Nr 52 poz. 525 ze zm.) polegającą na przyjęciu ,że wyrok skazujący jaki zapadł w sprawie o popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego, to jest prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, pozwala organowi na uznanie, że skarżący jest osobą. co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazując na powyższe podstawy, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podkreślono , że wyrokiem z dnia 16 marca 2007 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2302/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę lecz Sąd niesłusznie uznał, iż pozytywna opinia pracodawcy nie może mieć wpływu na możliwość dalszego posiadania broni przez skarżącego. Z opinii pracodawcy wynika, że skarżący jest solidnym, zdyscyplinowanym pracownikiem, którego postępowanie nie budzi żadnych zastrzeżeń. Nadto Sąd pominął pozytywną opinię wystawioną skarżącemu przez Koło Łowieckie "[...]" z której wynika, że skarżący pełnił w zarządzie koła funkcje łowczego, obecnie jest skarbnikiem, a zatem jest on osobą odpowiedzialną i godną zaufania. Opinie powyższe stanowią dowody na okoliczność cech osobowych skarżącego i powinny być one wnikliwie rozpatrzone i omówione w uzasadnieniu wyroku. Opinie te mają podstawowe znaczenie dla oceny , że postawa skarżącego nie uzasadnia obawy, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd nie dokonał ustaleń w jaki sposób skarżący posługiwał się bronią oraz czy zagrażał zdrowiu i życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Kwestionując natomiast stanowisko Sądu pierwszej instancji, w którym uznano , że dopuszczenie się przez skarżącego do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zauważono, iż przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu. W chwili popełnienia tego przestępstwa skarżący nie był w posiadaniu broni. Zdaniem skarżącego nie wystąpiły przesłanki świadczące o uzasadnionej obawie możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa taka musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Zdaniem skarżącego fakt popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego nie wystarcza do uznania, że taka obawa jest uzasadniona. Wyjaśniono bowiem, iż z przepisów ustawy o broni i amunicji nie wynika, że w każdym przypadku skazania prawomocnym wyrokiem Sądu osoby uprawnionej do posiadania broni, uzasadnione jest cofanie pozwolenia na broń. Skazanie za przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego nie może świadczyć wprost o tym, że osoba skazana nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji. Brak jest podstaw do przyjęcia , że zachowanie się skarżącego jako kierującego pojazdem mechanicznym , stwierdzone skazującym wyrokiem sądu karnego, wskazuje na to, iż ma on cechy osobowościowe , które w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyłączają go z kręgu osób , które mogą posiadać pozwolenie na broń. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych, co dodatkowo pełnomocnik Komendanta Głównego Policji potwierdził na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw , co sprawia , że nie zasługuje na uwzględnienie . Konstrukcja skargi kasacyjnej w zakresie redakcji zarzutów w niej zawartych pozwala w pierwszej kolejności na ustosunkowanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji polegającą na wadliwym przyjęciu , iż wyrok skazujący jako zapadły w sprawie o popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego , tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości pozwala organowi na uznanie, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa , że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzut ten jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje nieusprawiedliwiony . Punktem wyjścia dla Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest przekonanie , że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji R.P. Prawa tego nie gwarantują przepisów prawa międzynarodowego , w tym również prawa europejskiego. Prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane w zakresie udzielania pozwolenia na broń jak też w okresie korzystania z przyznanego już decyzją administracyjną uprawnienia. W związku z tym , zarówno organy właściwe do wydawania pozwoleń na posiadanie broni jak i sądy administracyjne muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela , ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego . Zauważyć należy , iż zaskarżone decyzje podjęte zostały na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustaw z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm. ) . Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń , jeżeli osoba , której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 tej ustawy . Natomiast ze względu na fakt podany jako uzasadnienie zaskarżonych decyzji w sprawie organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji . Z dyspozycji tej normy prawa wynika , iż pozwoleń na broń nie wydaje się ( a także cofa się już wydane ) osobom , co do których istnieje uzasadniona obawa , że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw . Wskazany wyżej przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń , mający charakter bezwzględnie wiążący ,w zestawieniu z powołanym wyżej art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m. in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane . Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku gdy strona należy do kategorii osób , o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy. Są osoby , co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowani do osób skazanych lub wobec których toczy się postępowanie za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę , co do której istnieje uzasadniona obawa , że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego . Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni . Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w D. G. z dnia [...] stycznia 2006 r. sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego a więc nie za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu . W takiej sytuacji , rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wskazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy tzn. taki który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe ( typowe, normalne ), a na odrzuceniu takich , które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Każdą sprawę należy indywidualizować i oceniać w jej całokształcie. Takie przesłanki uzasadniające cofnięcie przedmiotowego pozwolenia w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały trafnie podniesione w tej sprawie . Pierwszą z tych okoliczności jest fakt , że popełnione przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Niespornym pozostaje , że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego , zatem uznać należy, że skarżący siadając do samochodu m-ki [...] o nr rej [...] w stanie nietrzeźwości zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, nawet utracić życie . Po drugie skarżący dokonał powyższego przestępstwa w stanie nietrzeźwości , co oznacza, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem. Skarżący wsiadając do samochodu w dniu [...] listopada 2005 r. w stanie nietrzeźwości, wiedział doskonale o zakazie prowadzenia pojazdu mechanicznych po spożyciu alkoholu jak i o niebezpieczeństwie jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, co wiąże się ze świadomym lekceważeniem sobie obowiązujących norm . Po trzecie również pod wpływem alkoholu, bezpośrednio przed popełnieniem przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego w dniu [...] listopada 2005 r. podczas uroczystości hubertusowskich w kole łowieckim po zakończeniu polowania biorąc udział w tych uroczystościach dopuścił się naruszenia zasad etyki łowieckiej przez użycie siły fizycznej wobec myśliwego jak też wyzwał go słowami obelżywymi za co został orzeczeniem Okręgowego Sądu Łowieckiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. uznany winnym przewinienia łowieckiego za co wymierzono mu karę nagany . Jak ustalono w postępowaniu administracyjnym skarżący nie cieszy się w środowisku myśliwych dobrą opinią na co wskazuje pismo Koła Łowieckiego " [...]" w D. G. z dnia [...] stycznia 2006 r. - akta k-44 . W piśmie tym dodatkowo wskazano , iż w przeszłości na obchodach 70 - lecia Koła , A. O. w obecności żon myśliwych oraz zaproszonych gości używając obraźliwych słów wobec obecnych i rzucając się z pięściami na ówczesnego Łowczego Koła – cytat "rozgonił towarzystwo" . Powyższe świadczy również o tym, że jest osobą impulsywną po alkoholu i nieopanowaną , skoro w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem co pozwala zakwalifikować go do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Jedynie informacyjnie zauważyć należy, iż do skargi dołączono opinię o skarżącym podpisaną przez Prezesa Koła Łowieckiego "[...]" w D. G., lecz pismo to nie zawiera daty, a więc nie wiadomo , kiedy zostało opracowane i czy uwzględniało również karę nagany udzieloną w postępowaniu dyscyplinarnym oraz okoliczności , o których mowa w piśmie tego Koła Łowieckiego z dnia [...] stycznia 2006 r., stąd też zasadnie opinia ta nie mogła wpłynąć na zmianę stanowiska przyjętego w tym postępowaniu o jego zakwalifikowaniu do grupy osób z art. 15 ust. 1 pkt. 6 omawianej ustawy. W tym stanie rzeczy , nawet pozytywna opinia pracodawcy złożona na etapie postępowania odwoławczego nie stanowi dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania skarżącego w przyszłości. W świetle popełnionego przez skarżącego czynu badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może zmienić faktu, że jest osobą nieodpowiedzialną . Skoro Sąd pierwszej instancji prawidłowo, ocenił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej wykładni wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 21 maj 1999 r. o broni i amunicji to nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego ,że postawione zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zasługiwały na uwzględnienie . Przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określający składniki uzasadnienia nie został naruszony albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie orzeczenia spełnia wymogi w/w normy prawa procesowego pozwalając przyjąć w okolicznościach tej sprawy , że prowadzone przez Sąd pierwszej instancji postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Natomiast zarzut naruszenia tej normy prawa procesowego byłby usprawiedliwiony , gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu sprawy dlaczego oddalił wniesioną skargę . Takie wyjaśnienie przesłanek podjętego wyroku zamieszczono w motywach zaskarżonego wyroku i nie można tym samym uznać by odbyło się to naruszeniem w/w normy prawa procesowego . Dodatkowo podnieść należy , że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze , jeżeli argumentacja skargi przesądza łącznie o ich bezzasadności, a z takim przypadkiem mamy do czynienia . Ponadto zauważyć należy, iż nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż norma ta wobec wskazanych wyżej przesłanek nie mogła mieć zastosowania w tej sprawie . Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy , iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku . O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 204 pkt. 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.