VII SA/Wa 855/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi E. i R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę po wznowieniu postępowania skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2000r.,wydaną w trybie art. 37 ust.l pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r., utrzymaną w mocy decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...].01.2001r., nakazał E. i R. S. rozbiórkę samowolnie wykonanego w 1959r. obiektu letniskowego znajdującego się na działce nr [...] w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2004r. oddalił skargę R. S. na decyzję organu II instancji. E. i R. S. wystąpili w dniu 20.02.2004r. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną organu II Instancji nr [...] z dnia [...].01.2001r. z przesłanki określonej w art.145 § 1 pkt.5KPA, twierdząc, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Strony wskazały decyzję Wydziału [...] Urzędu Wojewódzkiego w G. nr [...] z dnia [...].12.1987r. odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych we wsi B., w uzasadnieniu której zawarto stwierdzenie, że powierzchnia gruntów powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu. Uznając, że w sprawie spełnione zostały warunki określone w przepisach art. 148 § 1 Kpa, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...].12.2004r. nr [...] wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie a następnie decyzją z dnia [...].02.2005r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...].01.2001r. Organ stwierdził, że w/w decyzja z 1987r. odnosi się do "istniejących domków", czyli obiektów powstałych przed datą wydania tej decyzji - [...].12.1987r. na omawianym terenie (tj na działce nr [...] należącej wówczas do M. R.) - stwierdzić należy, iż dotyczy ona m.in. obiektu letniskowego Państwa E. i R. S. powstałego w 1959r lecz decyzja ta nie może być uznana jako zgoda na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie pozwoleń na budowę. Nie rozstrzyga ona w oparciu o przepisy Prawa budowlanego lecz w oparciu o Ustawę o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa z dn. 22.11.1973r. (Dz.U. nr 48 poz. 283). Ponadto argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji można było traktować jedynie jako stanowisko organu ds. Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa. Wyjaśnia również, że wskazana we wniosku z dnia 20.02.2004r. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...].05.2001r. nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].10.2000r. nr [...] dotyczy innego obiektu letniskowego -znajdującego się na działce nr [...] w B., co potwierdzają wnioskodawcy. Po rozpatrzeniu odwołania E. i R. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ w uzasadnieniu stwierdził, że powoływana przez skarżących decyzja z dnia [...].12.1987r., znak: [...], odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do Pana M. R., nie ma żadnego znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego, ponieważ nie może być uznana za zgodę na czasowe istnienie domków letniskowych na gruntach uprzednio do niego należących mimo, ze w uzasadnieniu tej decyzji znajduje się sformułowanie o tym , ze "powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu", Ponadto wydana została, przez organ niewłaściwy w sprawie udzielania pozwoleń na budowę zamierzeń inwestycyjnych, na podstawie ustawy z dnia 22.11.1973r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz.U. 1973r., Nr 48 poz. 283), a nie prawa budowlanego. W ocenie organu powyższy akt prawny można jedynie potraktować jako stanowisko organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ II instancji stwierdza, że przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), nakazują w art. 103 ust 2 do obiektów, w stosunku do których miałby zastosowanie art. 48, a których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994r., lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, stosować przepisy dotychczasowe, czyli wyłącznie art. 37 lub 40 ustawy Prawo Budowlane z dnia 24 października 1974r., odnoszące się do nakazania rozbiórki lub możliwości jej legalizacji. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnia, iż wskazana przez skarżących decyzja [...] WINB z dnia [...].05.2001r., znak: [...], jak też pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...].07.1981r., znak: [...], dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w B., a zatem nie mogą mieć wpływu na niniejsze postępowanie. Skargę na powyższą decyzję złożyli E. i R. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący ponownie podnoszą, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa , a w szczególności art. 7, 8, i 9 Kpa. Zdaniem skarżących, organy nadzoru budowlanego nie uwzględniły faktu, że w 1987 roku Naczelnik Gminy K. był organem nadzoru budowlanego, i to właśnie on uznał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1987 roku, jako pozwolenie do pozostawienia istniejących w tym czasie domków letniskowych w B. na działce nr. [...] należącej do M. R. do czasu wyrębu drzewostanu, skoro właśnie od tego czasu Urząd Gminy K. dokonał pomiaru naszego domku i rozpoczął pobieranie od niego podatku od " budynku letniskowego". Skarżący uważają że organy nadzoru budowlanego, powinny: Przyjąć uzasadnienie z decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.1987r. o pozostawieniu domków letniskowych w tym i naszego na działce nr [...] w B. do czasu wyrębu drzewostanu jako jedyne słuszne rozwiązanie i pozytywną opinię w świetle wydanej decyzji o uchyleniu nakazu rozbiórki domku letniskowego na działce nr [...] przez [...] WINB w G. z dnia [...].05.200Ir znak [...], Wydać pozwolenie na pozostawienie domku letniskowego na działce nr [...] w B. do czasu wyrębu drzewostanu. Jest to zgodne z prowadzeniem gospodarki leśnej, ponieważ dokonana teraz rozbiórka domku i tak nie pozwoli na dosadzenie w tym miejscu drzewostanu bez wyrębu dotychczasowego, który ma obecnie około 60 lat. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zapadły z naruszeniem przepisów prawa postępowania administracyjnego na tyle istotnym , iż miało wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd podzielił stanowisko organów I i II instancji, iż wskazana przez skarżącą nowa okoliczność nie ma charakteru okoliczności istotnej dla sprawy. Zdaniem Sądu przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy bowiem rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przy wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie samowoli budowlanej , lecz czy były to istotne okoliczności w sprawie. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność miała istotne znaczenie dla sprawy i istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję. Należy uznać, iż fakt wydania decyzji Wydziału [...] Urzędu Wojewódzkiego w G. nr [...] w dniu [...].12.1987r. odmawiającej udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych we wsi B., w uzasadnieniu której zawarto stwierdzenie, że powierzchnia gruntów powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu nie jest nowa okolicznością w sprawie samowoli budowlanej i nie jest istotna dla sprawy. Podzielić należy zatem stanowisko organu II instancji, iż wskazana przez skarżącą nowa okoliczność nie ma charakteru okoliczności nowej i istotnej dla sprawy. Nadmienić również należy ,że E. i R. S. wystąpili z wnioskiem w dniu 20.02.2004r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną organu II Instancji nr [...] z dnia [...].01.2001r. z przesłanki określonej w art.145 § 1 pkt.5KPA, twierdząc, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, podczas gdy sprawa samowoli budowlanej zawisła już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2004r. oddalił skargę R. S. na decyzję organu II instancji w w/w sprawie. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.