VII SA/Wa 1030/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi B. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę w postępowaniu wznowieniowym skargę oddala Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r., znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art.150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, dalej Kpa) oraz art. 80 ust. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016), po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. nakazującą B. i M. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o funkcji letniskowej usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] odmówił uchylenia w/w ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w przedmiocie nakazu rozbiórki Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2003r., sygn. akt [...] oddalił skargę B. i M. S. na decyzję organu II instancji. Po wznowieniu postępowania organ dokonał analizy dokumentów, które strona powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wskazała jako nowe dowody w sprawie nieznane organowi istniejące w dniu wydania decyzji. Jednym z nich jest decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi [...]. W uzasadnieniu tej decyzji zawarto stwierdzenie, że powierzchnia użytkowa gruntu powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja ta nie może być uznana za czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie kontroli samowoli budowlanej. Natomiast druga decyzja wskazana przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania dotyczy innego obiektu budowlanego. W związku z powyższym wobec braku przesłanek wznowieniowych, organ I instancji odmówił uchylenia decyzji. Odwołanie od w/w decyzji złożyli B. i M. S. Decyzją z dnia [...] maja 2005r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że powoływana przez skarżących decyzja z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi [...] nie ma znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższy akt prawny można potraktować jedynie jako "stanowisko organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa". Natomiast wskazana przez skarżących decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r., znak: [...], jak też pismo Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 2001r., znak: [...] dotyczą innego obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce w [...], a zatem nie mogą mieć wpływu na przedmiotowe postępowanie. Zdaniem organu odwoławczego każda sprawa powinna być rozpatrywana przez organ administracji publicznej indywidualnie, z uwagi na specyficzny i konkretny charakter każdego przypadku, w związku z czym nie można stosować w drodze analogii rozstrzygnięć zapadłych w innych sprawach. Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. i M. S. Skarżący zarzucają w/w decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 335 pkt a Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 1928r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli, art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Skarżący podnoszą także, iż zostały naruszone przepisy postępowania oraz "generalna zasada równości obywateli wobec prawa wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej". W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi art 145 § 1 pkt 5 Kpa. Zgodnie z treścią powołanego przepisu możliwość zmiany decyzji istnieje wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. np. wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r., V SA 1885/99; wyrok NSA OZ w Łodzi z 29 października 1999 r., I SA/Łd 1440/97 - POP 2001, nr 2, poz. 29; wyrok NSA z 6 stycznia 1998 r., IV SA 1302/97; wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85 - ONSA 1985, nr 1, poz. 35). Zatem możliwość zmiany decyzji ogranicza się do nowych dowodów i decyzji mających wpływ na rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżących wznowił postępowanie w sprawie, która została zakończona decyzją ostateczną organu administracji publicznej, co do której Naczelny Sad Administracyjny oddalił skargę. Oddalenie skargi powoduje ograniczenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.04.1986 sygn. akt SA/Wr 137/86 ONSA 1986/1/29). Prawomocny wyrok oddalający skargę oznacza, iż kontrolowana przez Sąd decyzja nie była prawnie wadliwa, a zatem ograniczona jest możliwość zmiany lub uchylenia takiej decyzji w nadzwyczajnych trybach określonych w art. 145 i 156 Kpa., przewidzianych dla wzruszenia decyzji wadliwych. Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub pojawią się przesłanki wznowienia, o których mowa w art 145 § 1 pkt 5. W rozpoznawanej sprawie skarżący, we wniosku z dnia [...] lutego 2004r. podali nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W związku z w/w pismem organ wznowił postępowanie. Po wznowieniu postępowania organ ocenia czy okoliczności wskazane przez wnioskującego zaistniały, czy powodują wadliwość decyzji i uzasadniają jej uchylenie oraz ponowne orzeczenie co do meritum sprawy. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że przesłanka wznowieniowa nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym. Okoliczności, które skarżący podali w w/w wniosku o wznowienie postępowania nie miały istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu organy administracji trafnie uznały, że skoro nie potwierdziła się przesłanka wznowieniowa to brak jest podstaw do uchylenia decyzji. Sąd podziela argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu powołana przez skarżących decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi [...] nie ma znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego, gdyż wydana została przez organ niewłaściwy w sprawie udzielania pozwoleń na budowę. Sąd podziela opinię Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż powyższy akt prawny można potraktować jedynie jako "stanowisko organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa". Zdaniem Sądu okoliczności przedstawione we wniosku skarżących z dnia [...] lutego 2004r. nie są okolicznościami, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy co oznacza, że gdyby nawet w dniu wydania decyzji, okoliczności podnoszone we wniosku były znane organowi, który wydał decyzję to w sprawie nie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie co do swej istoty odmienne od dotychczasowego. Z powyższych względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało skargę oddalić w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 z późn. zm.).