II SA/Bk 836/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. Ż. i T. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej podziału nieruchomości - oddala skargę.- II SA/Bk 836/06 U Z A S A D N I E N I E Prezydent Miasta B. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie podziału nieruchomości, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, położonych przy ul. J. w B., oznaczonych w ewidencji gruntów w obrębie nr [...] jako działki o numerach geodezyjnych [...] W toku prowadzonego postępowania współwłaściciele działki nr [...] E. i T. Ż. oraz D. Ż. – S. zgłosili pisemny sprzeciw wobec proponowanego podziału, w którym podnieśli, że nie zgadzają się na podział ich działki. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] Prezydent Miasta B. pozytywnie zaopiniował zgodność proponowanego podziału w/w nieruchomości, w sposób przedstawiony na kopii mapy zasadniczej, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał w uzasadnieniu, że teren oznaczony w planie miejscowym symbolem KD-7L stanowić będzie drogę publiczną (ulicę J.) o szerokości w liniach rozgraniczających od 10m do 14m, a linie rozgraniczające tej ulicy pokrywają się z liniami podziałowymi przedstawionymi we wstępnym projekcie podziału przedmiotowych nieruchomości. Według zapisów planu linie rozgraniczające tereny publiczne stanowią podstawę do obligatoryjnego podziału w miejscu ich przebiegu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli E. i T. Ż. i wnieśli o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podali, że nie wyrażają zgody na oddanie części swej działki pod drogę. Wskazali, że ulica J. posiada szerokość 7,80 m i jest to szerokość wystarczająca, gdyż jest to ślepa uliczka osiedlowa. Nadto podnieśli, że organ przesyłając zaskarżone postanowienie nie dołączył załącznika w postaci wyciągu z planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 26 września 2005r. o którego zatwierdzeniu nie zostali powiadomieni. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ przedstawił następującą argumentację: Postępowanie opiniujące zgodność proponowanego podziału nieruchomości, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest częścią wszczętego z urzędu postępowania podziałowego. W przedmiotowej sprawie prowadzone postępowanie podziałowe ma na celu wydzielenie gruntów pod drogę publiczną. Zgodnie bowiem z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. i części osiedla Dz. w B. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] września 2005r. teren obejmujący aktualnie ulicę J. oraz tereny przyległe w liniach rozgraniczających zostały przeznaczone pod drogę publiczną oznaczoną symbolem KD-7L. W planie określono parametry techniczne dla tej drogi tj. szerokość w liniach rozgraniczających od 10 do 14 m, które to parametry wynikają z treści przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 43, poz. 430). Przepisy te dla dróg klasy L przewidują w liniach rozgraniczających szerokość nie mniejszą niż 12m, przy czym przepis §7 ust. 2 dopuszcza możliwość przyjęcia mniejszych szerokości w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem. W ocenie organu rozważanie zarzutu dotyczącego szerokości przedmiotowej drogi, nie mieści się w ramach postępowania podziałowego. Odnośnie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego organ wskazał, że zgodność ta ma dotyczyć zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu - art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W przedmiotowej sprawie teren oznaczony na rysunku planu jako KD-7L przeznaczony został pod drogę publiczną, przy czym w myśl §47 ust. 3 tekstu planu, linie rozgraniczające teren przyszłej drogi stanowią podstawę do przeprowadzenia obligatoryjnego podziału w miejscu ich przebiegu. Brak jest zatem możliwości korygowania przebiegu wyznaczonych linii rozgraniczających stanowiących jednocześnie linie proponowanego podziału. Co do oceny możliwości zagospodarowania wydzielonych działek organ wskazał, że w wyniku podziału działki nr [...] powstaną dwie działki. Jedna z nich znajdzie się w liniach rozgraniczających projektowanej ulicy, natomiast zagospodarowanie drugiej nowopowstałej działki możliwe jest zgodnie z ustaleniami planu dla terenu oznaczonego, jako 6.1.4EE. Z ustaleń planu wynika, że teren oznaczony symbolem 6.1.4EE stanowi obszar lokalizacji istniejących linii elektroenergetycznych 110 kV wraz z pasem ochronnym. Tereny te mogą być funkcjonalnie połączone z dowolnym sąsiadującym terenem, który posiada prawo zabudowy, bądź grupą takich terenów. W takiej sytuacji w zagospodarowaniu terenów obowiązują ustalenia dotyczące terenów sąsiednich ( w tym przypadku 6.3 MN.U oraz 6.5 U ) również w zakresie zabudowy, pod warunkiem uzgodnienia lokalizacji z użytkownikami linii elektroenergetycznych oraz spełnienia określonych warunków ( § 29 tekstu planu). Teren oznaczony na rysunku planu m.in. symbolem 6.3 MN.U przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią (§ 30). Do zagospodarowania tych terenów należy włączyć odpowiednio przyległe tereny pasów linii elektroenergetycznych 110 kV z zachowaniem ustaleń § 29 tekstu planu. Zgodnie z postanowieniami planu na przedmiotowym obszarze zabudowa każdej z działek na poszczególnych terenach może nastąpić niezależnie lub poprzez ich wzajemne połączenie (np. dwie lub trzy sąsiednie w jeden teren inwestycyjny ) lub kompleksowo jako całość. Teren oznaczony w planie jako 6.5 U przeznaczony został po zabudowę usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią. W rozpatrywanej sprawie po dokonaniu podziału i wydzieleniu działki pod drogę publiczną, pozostanie działka o powierzchni ponad 300 m 2 przeznaczona wg planu pod lokalizację istniejących linii elektroenergetycznych wraz z pasem ochronnym z dopuszczeniem możliwości zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Dlatego też w ocenie organu po dokonaniu podziału będzie istniała możliwość zagospodarowania wydzielonej działki zgodnie z postanowieniami planu. Organ nadto wskazał, że planowany podział nie wpłynie na ewentualną lokalizację zabudowy, gdyż plan wyznacza linię zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej ulicy KD-7L, a odwołujący się nie będą mogli uzyskać pozwolenia na wybudowanie budynku w odległości mniejszej od podanej odległości nawet, gdyby podziału nie dokonano. Organ podniósł, że niezasadny jest również zarzut niedołączenia do postanowienia wyciągu z planu zagospodarowania przestrzennego. Żaden bowiem przepis prawa nie wymaga, aby taki załącznik był częścią nie tylko postanowienia opiniującego, ale również decyzji zatwierdzającej podział. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc źródłem powszechnie obowiązującego prawa i ze swej istoty stanowi podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Brak wiedzy skarżących o treści prawa miejscowego, ani też brak ich udziału w procedurze uchwalania planu nie mogą podważać prawidłowości przedmiotowego postanowienia, wydanego w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Nie wyklucza to oczywiście możliwości kwestionowania tego aktu na podstawie odrębnych przepisów, jeżeli zdaniem skarżących został naruszony ich interes prawny lub uprawnienie. E. i T. Ż. wywiedli skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego i wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podali, że zmniejszenie ich działki w celu poszerzenia ul. J. do szerokości 14m, spowoduje utrudnienie mieszkania. W ich ocenie aktualna szerokość ulicy jest wystarczająca albowiem jest to ślepa ulica osiedlowa. Końcowo podali, że ustalenia planu miejscowego w zakresie szerokości ulicy zostały dokonane bez ich wiedzy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i generalnie podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ wskazał, że w jego przekonaniu zarzuty podniesione w skardze odnoszą się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postanowieniami którego przeznaczono część działki nr [...] pod drogę publiczną. Zarzuty te nie podważają prawidłowości postanowienia opiniującego podział nieruchomości dokonany na podstawie tego planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miast B. z dnia [...] sierpnia 2006r. nie naruszają prawa, dlatego skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem postępowania było opiniujące postanowienie prezydenta miasta wydane w trybie art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2004r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) dotyczące zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Postanowienie podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 jest częścią postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 1998r. sygn. SA/Rz 899/98 pub. OSP 1999, nr 5 poz. 106 oraz uchwałą składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 1999r., pub. OPK 1/99, ONSA 1999, nr 3, poz. 84). Z treści przepisu art. 93 ust. 4 wynika, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent. Czyni to w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust.5 ). Przez zgodność z ustaleniami planu rozumie się stosownie do ust. 2 art. 93 zarówno zgodność z przeznaczeniem terenu, jak i możliwość zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Poza sporem w sprawie niniejszej pozostaje fakt tej zgodności – co ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości organy obu instancji, którą to ocenę skład orzekający w pełni podziela. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość nr [...] położona jest na terenach objętych planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego części Z. i części osiedla Dz. w B. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] września 2005r. Według zapisu planu zagospodarowania przestrzennego teren objęty podziałem został przeznaczony pod drogę publiczną oznaczoną symbolem KD-7L o szerokości w liniach rozgraniczających od 10m do 14 m oraz tereny oznaczone symbolem 6.1.4EE stanowiące obszar lokalizacji istniejących linii elektroenergetycznych 110 kV wraz z pasem ochronnym. Zgodnie z zapisem par. 47 ust. 3 planu – linie rozgraniczające tereny, z pominięciem terenów publicznych, nie stanowią podstawy do przeprowadzenia obligatoryjnego podziału w miejscu ich przebiegu. Tym samym w przypadku przeznaczenia terenu o symbolu KD-7L pod drogę publiczną – linie teren ten rozgraniczające stanowią podstawę do przeprowadzenia obligatoryjnego podziału w miejscu ich przebiegu. Jak wynika z zaopiniowanego pozytywnie projektu podziału – podział ten przewiduje się dokładnie po linii rozgraniczającej teren publiczny. Stąd stwierdzenie zgodności przyszłego podziału pod kątem przeznaczenia terenu pod budowę nie budzi wątpliwości. Tak samo ocenić należało dokonaną analizę możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu zgodnie z ustaleniami planu. W wyniku podziału nieruchomości skarżących nr [...] powstaną dwie działki: jedna pod projektowaną ulicę oraz druga o powierzchni 300 m2 objęta zapisem 6.1.4 EE. Teren objęty tym zapisem jest wyłączony spod zabudowy ale może być funkcjonalnie połączony z dowolnym sąsiadującym terenem bądź grupą takich terenów, które posiadają prawo zabudowy. Jak wynika z treści planu tereny sąsiednie oznaczone są jako 6.3MN ( zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią)oraz jako 6.5U ( zabudowa usługowa wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią). Według powyższego wskazać należy, że druga działka przeznaczona jest według planu pod lokalizację istniejących linii energetycznych wraz z pasem ochronnym z dopuszczeniem możliwości zabudowy mieszkaniowo- usługowej. Zauważyć przy tym należy, jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że planowany podział nie wpłynie na ewentualną lokalizację inwestycji, gdyż jest on planowany po linii rozgraniczającej ulicy KD-7L i tenże plan wyznacza linię zabudowy w odległości 5m od linii rozgraniczającej. Zatem niezależnie od tego, czy podział będzie dokonany, czy nie – planowana zabudowa nie mogłaby zostać zrealizowana w mniejszej odległości od określonej w planie. W świetle powyższego brak jest podstaw do podważenia oceny organów administracyjnych w zakresie dopuszczalności podziału w trybie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Legalności zaskarżonego postanowienia nie podważają zarzuty podniesione w skardze albowiem dotyczą planu miejscowego i same w sobie nie podważają prawidłowości postanowienia opiniującego podział nieruchomości dokonany na podstawie tego planu. W tym miejscu wskazać należy, że postanowienie opiniujące podział nieruchomości podejmowane jest na podstawie ustaleń planu miejscowego wobec czego byt prawny opinii jest ściśle związany z mocą obowiązującą tego planu. Oznacza to, że jedynie w razie zmiany planu lub jego uchylenia, postanowienie opiniujące, wydane na jego podstawie przestaje być aktualne a co za tym idzie przestaje wiązać organ orzekający o podziale nieruchomości, który to organ w dacie podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie zatwierdzenia projektu orzeka już na podstawie nowego planu miejscowego. Z powyższego wynika, że jedynie skuteczne zakwestionowanie legalności planu miejscowego w postępowaniu którego przedmiotem będzie ten plan, w terminie poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia o podziale nieruchomości będzie miało wpływ na treść tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, Sąd oddalił skargę, jako niezasadną – art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.