VI SA/Wa 76/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2006 r. cofającą A. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał A. O. zgodę na posiadanie czterech sztuk broni myśliwskiej na czas nieokreślony w celu uprawiania łowiectwa. W dniu [...]stycznia 2006 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko A. O. prowadzone jest postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 i 218 § 1 Kodeksu Karnego. W dniu [...] czerwca 2006 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], wskazując jako podstawę art. 18 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52 z 2004 r., poz. 525 z póżn. ze zm., dalej zwana ustawą o broni i amunicji) poinformował A. O., iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Pismo to zostało doręczone A. O. w dniu [...] lipca 2007 r. W toku postępowania A. O. reprezentowany przez adwokata J. S., wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Grodzki w [...] na okoliczność treści zeznań złożonych przez świadków w w/w sprawie karnej. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił uwzględnienia wniosku pełnomocnika strony o przeprowadzenie powyższego dowodu. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [....] [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął A. O. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 oraz art.20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.,1071 z późn. zmianami, dalej zwana KPA). W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko A. O. toczy się postępowanie karne m.in. o popełnienie czynów określonych w art. 286 § 1, 284 § 2 Kodeksu Karnego, a więc przestępstw przeciwko mieniu. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnieni takich przestępstw, organ musi cofnąć przedmiotowe pozwolenie. Użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt.6 zwrotu "w szczególności" przesądza, iż w stosunku do osób wymienionych w powyższym przepisie, w stosunku, do których toczy się postępowanie karne o przestępstwa tam wymienione, istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Odnosząc się do wniosków dowodowych pełnomocnika strony organ wskazał, że badanie przez organ administracji kwestii zastrzeżonych dla sądu, przed którym toczy się postępowanie karne wykracza poza ramy postępowania administracyjnego, a ponadto byłoby prawnie niedopuszczalne. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] października 2006 r. A. O. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Zarzucił decyzji naruszenie : - prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego, - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 KPA polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w tym charakterze w w/w postępowaniu oraz art. 97 § 1 pkt. 4 KPA, polegające na niepodjęciu decyzji o zawieszeniu postępowania w przypadku zaistnienia w sprawie przesłanki nakazującej organowi wydanie takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazał, że organ rozpatrując sprawę nie wziął pod uwagę okoliczności sprawy będącej przedmiotem postępowania karnego, w którym skarżący występuje w charakterze podejrzanego. W ocenie strony skarżącej ustalenia poczynione w trakcie postępowania karnego jednoznacznie wskazują na bezzasadność wysuwanych pod jego adresem oskarżeń. Posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych wywodził, iż analiza powyższych okoliczności stanowiła obowiązek organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący wskazał na naruszenia, przepisów procedury przez organ (nieuwzględnienie wniosków dowodowych), które uniemożliwiły wykazanie niezasadności stawianych mu w postępowaniu karnym zarzutów. Podniósł ponadto, że organ administracji publicznej naruszył przepis art. 97 § 1 pkt. 4 KPA niezawieszając postępowania w niniejszej sprawie do dnia wydania wyroku karnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a KPA oraz art. 18 ust.1 pkt.2 w związku z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że dyspozycja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji eliminuje potrzebę wnikania przez organy policji, w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia pozwolenia na broń, w szczegóły toczącego się postępowania karnego. Z samego bowiem faktu toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego jednoznacznie wynika, iż zalicza się ona do kategorii osób, o których mowa w tym przepisie. W ocenie organu nie występuje w przypadku niniejszego postępowania konieczność jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 KPA ponieważ w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależałby wynik postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję A. O., reprezentowany przez adwokata J. S.. W uzasadnieniu skargi ponowił argumentację podniesioną w odwołaniu z dnia [...] października 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest niesporne, że przeciwko skarżącemu A. O. było prowadzone w momencie wydawania decyzji przez organ tak I jak i II instancji, postępowanie karne o popełnienie czynów określonych w art. 286 § 1 oraz 284 § 2 Kodeksu Karnego tj. o przestępstwa przeciwko mieniu. Fakt ten znajduje potwierdzenie w znajdujących się w aktach kopiach postanowień o przedstawieniu skarżącemu zarzutów oraz w wydrukach z Centralnej Bazy KSIP. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji jakiegokolwiek postępowania dowodowego w oparciu o materiały zgromadzone w postępowaniu karnym, o co wnioskował skarżący, mającego na celu udowodnienie niezasadności stawianych mu zarzutów karnych uznać należy w świetle powyższych rozważań za niedopuszczalne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. Sąd podzielił także stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, dotyczące kwestii ewentualnego zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia procesu karnego. Nie ulega wątpliwości, iż rozstrzygnięcie procesu karnego w świetle cytowanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji nie stanowi w niniejszej sprawie administracyjnej zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 KPA. Wydanie bowiem decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie nie zależało od wydania prawomocnego wyroku przez sąd karny. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.