II SA/Sz 1050/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder(spr.) Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007r. sprawy ze skargi J. S. -S. i M. S. na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wymagań jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierana odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych o d d a l a skargę Burmistrz w dniu [...] r. wydał na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.Nr 132, poz. 622 ze zmianami) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz.U.z 2006r. Nr 5, poz. 33)zarządzenie Nr [...], w którym określił wymagania, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o wydanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Pismem z dnia [...] r. J. S. -S. i M. S. przedsiębiorcy działający pod firmą [...]., prowadzący działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwali Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa - uchylenia § 1 ust. 2 oraz ust. I pkt 3 zarządzenia Nr [...]. Burmistrz wezwania nie uwzględnił. J. S.- S. oraz M. S., pismem z dnia [...]r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na zarządzenie nr [...] Burmistrza z dnia [...] r. domagając się stwierdzenia nieważności § 1 ust. II tego aktu oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania. Zarządzeniu zarzucili w szczególności naruszenie: - art. 7 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez nieprawidłowe określenie miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, wynikającego z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady te mają być przeznaczone, - art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zmianami) poprzez ograniczenie możliwości przekazywania odpadów, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania tylko do jednego najbliżej położonego miejsca, w którym mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione, - art. 9 ust. 3 ustawy o odpadach poprzez pominięcie możliwości poddawania odzyskowi lub unieszkodliwiania nie segregowanych odpadów komunalnych, pozostałości z sortowania odpadów komunalnych oraz komunalnych osadów ściekowych w miejscach innych niż tylko położonych miejsca ich wytworzenia oraz ograniczenie takiej możliwości jedynie do najbliżej położonego miejsca. W uzasadnieniu skargi J. S. - S. i M. S. podnieśli, że zgodnie z § 1 ust. II zarządzenia, miejscem unieszkodliwiania odpadów komunalnych na terenie miasta [...] jest składowisko odpadów komunalnych w miejscowości [...], natomiast odpady niebezpieczne unieszkodliwiane będą poprzez składowanie na składowisku w [..]. Przepis ten tworzy po stronie przedsiębiorców zajmujących się działalnością w zakresie odbioru odpadów komunalnych z nieruchomości obowiązek ich wywożenia w ściśle określone miejsce. Tymczasem ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach nie stanowi podstaw do stanowienia takich regulacji. Przepis art. 9 ust. 3 powołanej ustawy stanowi o " najbliżej położonych miejscach" a nie "najbliżej położonym miejscu". Wskazanie innych wysypisk nie stoi w sprzeczności z zasadą bliskości wyrażoną w art. 9 ust. 2 ustawy o odpadach. Nadto skarżący wskazali, że na poparcie ograniczenia miejsc unieszkodliwiania odpadów nie powołano się na żadne konkretne przepisy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami, ograniczające miejsca unieszkodliwiania odpadami komunalnymi na terenie miasta [...]. Skarżący podnieśli również, że działając na podstawie ważnego zezwolenia - zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw- zobowiązani zostali do dostosowania swojej działalności do zmian wprowadzonych ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a co za tym idzie do wymogów zarządzenia Burmistrza [...] Nr [...]. Burmistrz Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, zaskarżone zarządzenie jest zgodne z Planem Gospodarki Odpadami, które jednoznacznie wskazują jako miejsce unieszkodliwiania odpadów komunalnych dla miasta [...] - składowisko odpadów w [...]. Składowisko spełnia wymogi określone w art. 9 ust. 2 ustawy o odpadach, gdyż jest położone [...] km od [...] w sytuacji, gdy inne składowiska, np. [...] czy [...] są nazbyt odległe ( odpowiednio [...] km i [...] km) lub przewidziane do zamknięcia ( składowisko w [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne. W sprawie niniejszej tymi wymogami było: 1) zaskarżenie zarządzenia z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przedmiot skargi stanowiło zarządzenie Nr [...] Burmistrza Miasta z dnia [..] r. w sprawie określenia wymagań, jakie musi spełniać przedsiębiorca, ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przedmiotowego zarządzenia, zobowiązywała odpowiednio wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do określenia i podania do publicznej wiadomości wymagań, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług określonych art. 7 ust. 1 ustawy. Określenie i podanie do publicznej wiadomości tych wymagań, w ocenie Sądu, stanowi akt podjęty przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej, który w rozpoznawanej sprawie przyjął formę zarządzenia Burmistrza Miasta [...]. Skarżący dopełnili wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie wystosowali w dniu [...] r. a Burmistrz [...] pismem z dnia [...] r.(doręczonym skarżącym w dniu [...] r. ) uznał to wezwanie za nieuzasadnione. Przechodząc od oceny zarzutów skargi, w istocie odnoszących się do nieprawidłowego -zdaniem skarżących- określenia miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, ograniczenia możliwości przekazywania odpadów, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania tylko do jednego, najbliżej położonego miejsca, w którym zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwione oraz pominięcia możliwości poddania odzyskowi lub unieszkodliwianiu niesegregowanych odpadów komunalnych w miejscach innych niż tylko najbliżej położonych miejscach wytworzenia, Sąd stwierdził, iż zarzuty powyższe nie są trafne. W myśl art. 7 ust. 3a z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach: "Wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa i podaje do publicznej wiadomości wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia o którym mowa w ust.1 pkt 1 i 2uwzgledniając: 1/ opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań; 2/ w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadam, do których odpady mają być przekazywane." Zgodnie z § 1 pkt II zarządzenia Burmistrza Miasta z dnia [...] r. w sprawie wymagań, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o wydanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, miejscem unieszkodliwiania odpadów komunalnych na terenie miasta [...] jest składowisko odpadów w miejscowości [...], natomiast odpady niebezpieczne unieszkodliwiane będą poprzez składowanie na składowisku w [...]. Wbrew zarzutom skargi nie stanowi naruszenia art. 7 ust. 3a pkt. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określenie w wymaganiach dla przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jednego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Powołany wyżej przepis uzależnia bowiem wyznaczenie takiego miejsca lub miejsc, które wynikają z treści wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Analiza treści załącznika uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami wskazuje, że składowiska nie spełniające wymogów obowiązującego prawa zostaną zlikwidowane, natomiast wytypowane w uchwale, w tym składowisko w [...], zostaną poddane modernizacji. Nadto, zgodnie z pkt 81 wykazu "Składowiska komunalne w województwie [...]" zawartym w części 3.1.7 Planu Gospodarki Odpadami, dla Gminy [...] czynnym składowiskiem jest [...]. Wyznaczenie miejscem unieszkodliwiania odpadów komunalnych składowiska w [...] wynika nadto z Planu Gospodarki Odpadami dla Gminy [...] oraz Planu Gospodarki dla Powiatu [...]. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych unormowań oraz zgodnie z hipotezą art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Burmistrz [...] właściwie określił w zaskarżonym zarządzeniu jako miejsce unieszkodliwiania odpadów komunalnych składowisko w [...] i nie ma przy tym znaczenia, że podmiotem eksploatującym składowisko jest Przedsiębiorstwo [...], jednostka, w której udziały posiada Miasto [...]. Zasadnicze znaczenie dla takiego jak w zarządzeniu Burmistrza wskazania miejsca unieszkodliwiania odpadów, jest związanie tego organu przy określaniu wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zapisami wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Ubocznie, odnosząc się do zarzutu dotyczącego dostosowania warunków posiadanego zezwolenia do warunków określonych w zaskarżonym zarządzeniu zauważyć należy, że wymóg ten wynika- jak słusznie zauważyli skarżący - z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 175, poz. 1458 ze zm.). Skoro zgodnie z zezwoleniem wydanym skarżącym w dniu [...] r. miejscem składowania odpadów było wysypisko odpadów w [....] gm. [...] w województwie [...], to ustalenie w zarządzeniu jako miejsca unieszkodliwiania odpadów w [...] w województwie [...] jest zgodne z zapisem art. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji