II GZ 150/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1212/06 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1212/06 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 2006 r. nr [...] sprzeciwiającej się wpisaniu B.Ł. na listę adwokatów na mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w Płocku z dnia 17 lutego 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że B. Ł. w skardze na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 2006 r. zawarł również wniosek o wstrzymanie jej wykonania. We wniosku skarżący podniósł, że sprzeciw Ministra Sprawiedliwości pozbawił go możliwości zdobywania źródeł utrzymania w wyuczonym zawodzie gdyż od połowy lutego 2006 r. pozostaje bez stałej etatowej pracy, nie może uruchomić kancelarii adwokackiej i wykonywać zawodu adwokata. Sąd stwierdził, że decyzja ostateczna podlega wstrzymaniu wykonania gdy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), zwanej dalej: p.p.s.a.. W ocenie Sądu, takie przesłanki nie zachodzą, albowiem skarżący nie wykazał, że nie ma innych możliwości zatrudnienia bądź pozyskania środków finansowych. Sąd ubocznie wskazał, że prawo do wykonywania zawodu adwokata uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w Płocku z dnia 17 lutego 2006 r. zostało przyznane skarżącemu pod warunkiem, że Minister Sprawiedliwości nie wniesie sprzeciwu. Na to postanowienie B. Ł. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania przez Sąd decyzji o sprzeciwie i tym samym umożliwienie skarżącemu wykonywania zawodu adwokata przez czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż skarżącego obciąża obowiązek udowodnienia spełnienia przesłanki powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, - naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż brak możliwości wykonywania wyuczonego zawodu, regulowanego jako dobro chronione konstytucyjnie przez art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, przez czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest wystarczającą podstawą dla ustalenia spełnienia przesłanki "niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" i konstatacja, iż możliwość zatrudnienia w innym zawodzie wyklucza spełnienie tej przesłanki, a także odwołanie się do pojęcia stanu majątkowego określonego w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 113 § 1 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) - braku "środków niezbędnych dla koniecznego utrzymania siebie lub rodziny", mimo braku takiej przesłanki w art. 61 § 3 p.p.s.a., - naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 w zw. z art. 90 p.p.s.a. poprzez niewyznaczenie rozprawy w celu ustalenia spełnienia wymienionych przesłanek, niezbędnej w sytuacji, w której Sąd miał wątpliwości co do ich wystąpienia, - pominięcie przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku argumentów uzasadniających udzielenie tymczasowej ochrony prawnej zawartych w punkcie 2 pisma procesowego z dnia 10 lipca 2006 r., a także w załączniku do pisma procesowego z dnia 4 lipca obrazujących i uprawdopodabniających sytuację finansową skarżącego, co jest niezrozumiałe w świetle stwierdzenia, iż "skarżący nie wykazał, że nie posiada (...) środków materialnych (...) niezbędnych dla koniecznego utrzymania siebie", - naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż okoliczność, że uchwała z dnia 17 lutego 2006 r. przyznała skarżącemu prawo do wykonywania zawodu adwokata o charakterze warunkowym, zależnym od niezgłoszenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu wobec tej uchwały jest okolicznością przemawiającą przeciwko zastosowaniu środka tymczasowej ochrony prawnej, skoro, gdyby uchwała ta miała charakter bezwarunkowy, skarżący nie byłby zmuszony do poszukiwania sądowej ochrony prawnej i mógłby rozpocząć działalność w wyuczonym zawodzie i przedmiotem postępowania w sprawie jest właśnie decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 2006 r. o sprzeciwie, - naruszenie art. 10 w zw. z art. 39 i 43 TWE w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku argumentów uzasadniających udzielenie tymczasowej ochrony prawnej ze względu na wymogi prawa wspólnotowego powołane w punktach 5 i 6 w zw. z punktami 2, 3 i 4 pisma procesowego z dnia 4 lipca 2006 r., a zwłaszcza zawarte w orzeczeniu z dnia 19 czerwca 1990 r., Factortame, sygn. C-213/89, Zb. O. 1990, I-2433 oraz wnioskach końcowych Rzecznika Generalnego Philippe Legera do sprawy C-453/00 Kuhne & Hertz NV/Productschap vor PIuimvee en Eieren z dnia 17 czerwca 2003 r., nb. 45 i nast. i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie procedury krajowej bez koniecznych modyfikacji jej przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za nieuzasadnione. Jak wynika z art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) uchwała o wpisie na listę adwokatów podlega "dokonaniu" jeżeli w terminie ustawowym (30-dniowym) Minister Sprawiedliwości nie wniesie od tej uchwały sprzeciwu. Przepis ten może być rozumiany tylko w ten sposób, że wykonanie uchwały o wpisie na listę adwokatów jest uzależnione od tego, że Minister Sprawiedliwości nie skorzysta ze swojego prawa do wniesienia sprzeciwu w formie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie zapadła wprawdzie uchwała Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 17 lutego 2006 r. o wpisie skarżącego na listę adwokatów jednakże w myśl art. 69 ust. 2 Prawa o adwokaturze nie podlegała ona wykonaniu ze względu na wniesienie sprzeciwu przez Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości wniósł sprzeciw od uchwały w sprawie wpisu na listę adwokatów, zaś decyzja o sprzeciwie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 69 ust 3 Prawa o adwokaturze. W tej sytuacji gdyby nawet uwzględnić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości w sprawie sprzeciwu to i tak uchwała o wpisie na listę adwokatów jako zakwestionowana tym sprzeciwem nie podlegałaby wykonaniu jak to wynika z jednoznacznej regulacji prawnej ustawy – Prawo o adwokaturze (art. 69 ust. 2). Jest to unormowanie szczególne, dające Ministrowi Sprawiedliwości w ramach uprawnień nadzorczych możliwość skontrolowania prawidłowości uchwały samorządu adwokackiego. Z tych względów nieistotne są podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące ewentualnych ograniczeń w możliwości podejmowania przez skarżącego pracy jako adwokata. Reasumując należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut podniesiony w zażaleniu błędnej wykładni przez Sąd pierwszej instancji art. 61 § 3 p.p.s.a. w postanowieniu o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości o sprzeciwie od uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w Płocku w sprawie wpisu na listę adwokatów. Zarzut skarżącego, dotyczący błędnej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. miałby znaczenie dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jedynie w sytuacji gdyby zaistniała potrzeba zbadania czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ubocznie należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2006 r., iż na skarżącym spoczywa obowiązek udowodnienia okoliczności decydujących o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stanowisko to należy uznać za nieuprawnione. Podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu prawa wspólnotowego (art. 10 TWE), należy uznać za nieuzasadniony, gdyż w istocie zmierza on do podważenia zasadności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 2006 r., co nie stanowi przedmiotu rozważań w tym postępowaniu. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.