II OSK 449/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie NSA Krystyna Borkowska /spr./ Roman Ciąglewicz Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1229/05 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania Wyrokiem z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1229/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prokuratora Rejonowego w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, co następuje: Decyzją z dnia 14 grudnia 1998 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wydał B. M. pozwolenie na broń palną krótką do ochrony osobistej. Ze względu na incydent postrzelenia kilku osób, w tym J. D. ze skutkiem śmiertelnym, Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Po kilkukrotnym rozpoznaniu tej sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. organ umorzył postępowanie w tej sprawie uznając, że zachodzi przesłanka jego bezprzedmiotowości. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prokurator Rejonowy w B. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2005 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż B. M. spełnia przesłanki cofnięcia mu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zarówno bowiem w miejscu zamieszkania, jak i w organizacji społecznej, której jest członkiem (Stowarzyszenie Emerytów i Rencistów Resortu Spraw Wewnętrznych) cieszy się dobrą opinią, a naruszeń obowiązującego porządku prawnego się nie dopuszcza. Na powyższą decyzję Prokurator Rejonowy w B. złożył skargę do sądu administracyjnego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za bezzasadną. Sąd podzielił ustalenia organów Policji, iż B. M. użył posiadaną broń zgodnie z celem, na który uzyskał pozwolenie, tj. w obronie własnej. Przeprowadzone w sprawie postrzelenia trzech osób, w tym jednej ze skutkiem śmiertelnym (J. D.), postępowanie karne, zostało zakończone wyrokiem uniewinniającym posiadacza broni. W sytuacji, gdy przedmiotowy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 lipca 2004 r., sygn. akt [...] został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2004 r., sygn. akt [...], to podstawa do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń ustała i w związku z tym postępowanie to należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r. Prokurator Rejonowy w B. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które w ocenie Prokuratora miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd nie uwzględnił skargi mimo naruszenia przez organy przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy Policji odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadka K. G., przy czym zaniechały wskazania przyczyn takiego rozstrzygnięcia i nie wzięły pod rozwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania w celu stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jak również dokonały błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie oceny stanu zdrowia psychicznego B. M. W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że zakres rozpoznania przedmiotowej sprawy wyznacza ściśle treść decyzji o wszczęciu postępowania z urzędu i ograniczenie badania okoliczności prawnych jedynie do zdarzenia postrzelenia J. D. przez B. M. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego, polegające na niezastosowaniu art. 18 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, pomimo zaistnienia jednoznacznych przesłanek uzasadniających obligatoryjne zastosowanie wskazanych przepisów, co w konsekwencji powinno prowadzić do wydania decyzji o cofnięciu B. M. pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator wskazał na takie zdarzenia, jak przenoszenie broni palnej po użyciu alkoholu w listopadzie 2001 r. i stwierdzenie przez biegłych psychiatrów zaburzeń osobowości u B. M. Pismem z dnia 7 marca 2006 r. Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, mimo że nie wszystkie podnoszone w niej zarzuty można uznać za trafne. Za uzasadniony w szczególności należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który to przepis określa wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Pierwszy wymóg – to zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. W niespełna 10 stronnicowym tekście opisowi przebiegu postępowania i treści decyzji poświęcono 7 stron, uzupełnionych opisem dotyczącym stanu faktycznego w ramach rozważań Sądu (str. 8 – in fine i str. 9 ab initio). Zarzuty zamieszczone w skardze przedstawiono natomiast w daleko idącym skrócie i do tego w sposób niewyczerpujący. Odpowiedź na nią sprowadza się z kolei do kilku zaledwie zdań i to zawierających ogólnikowe stwierdzenia w rodzaju "postępowanie... było prowadzone wnikliwie i z zachowaniem praw stron". Tymczasem zarzuty były konkretne (np. dowolność w ocenie zeznań świadka K. G.) i dotyczyły istotnych kwestii. Już w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego podniesiono, że w toku postępowania karnego B. M. poddany został badaniom psychiatrycznym. Stwierdzono u niego wówczas "cechy zaburzeń osobowości na podłożu organicznym". Takie zaburzenia, stosownie do pkt 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2003 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni, Dz. U. Nr 194, poz. 1905) wykluczają możliwość wydania pozwolenia na broń. Organ odwoławczy nie odniósł się do tej okoliczności a Sąd – jak należy wnosić z uzasadnienia wyroku – uchybienia tego nie dostrzegł. Trafnie zarzucił Prokurator, że Sąd oceniał zaskarżoną decyzję wyłącznie w kontekście zdarzenia, które dało podstawę do wszczęcia postępowania karnego. Tymczasem granice sprawy wyznacza stosunek administracyjnoprawny określony decyzją wydaną w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Uniewinnienie od zarzutu niewłaściwego użycia broni w czasie ocenianego przez sąd karny zajścia, nie wyłącza cofnięcia pozwolenia na broń z innych przyczyn, przewidzianych ustawą. Sposób uzasadnienia wyroku nie pozwala na ocenę, czy postępowanie administracyjne było prawidłowe a w szczególności czy sprawę wyjaśniono w sposób pozwalający na jej rozstrzygnięcie. Uniemożliwia to ocenę zasadności naruszenia prawa materialnego, która jest w tej sytuacji – co najmniej przedwczesna. Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.