II FZ 821/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Po 1192/05 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. II FZ 821/06 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Po 1192/06, odrzucił skargę kasacyjną B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 2006 roku oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] roku w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skarga kasacyjna została wniesiona przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wniesienia przez co naruszono art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej u.p.p.s.a. Sąd uznał, ze doradca podatkowy reprezentował podatniczkę w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji do momentu wydania przez ten sąd orzeczenia. Natomiast wnosząc w dniu 2 października 2006 r. w imieniu skarżącej skargę kasacyjną winien do skargi dołączyć pełnomocnictwo. Nieuzupełnienie powyższego braku formalnego skargi w ustawowym terminie skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie B. K. zarzuciła Sądowi naruszenie art. 176, art. 178 i art. 37 § 1 u.p.p.s.a. Twierdzi, iż pełnomocnik - doradca podatkowy złożył w terminie pełnomocnictwo – tj. na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. Uważa nadto, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych w art. 178 u.p.p.s.a. , gdyż pełnomocnik w dniu jej składania posiadał stosowne umocowania. W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Za błędne należy bowiem uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu stosownie do którego, w rozpoznawanej sprawie strona nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 20 października 2006 roku pełnomocnik uzupełnił w sposób kompletny oraz w terminie, braki skargi kasacyjnej, stosownie do zarządzenia Sądu z dnia 12 października 2006 roku. Należy także mieć na uwadze normy ujęte w art. 175 § 1 u.p.p.s.a., które nakładają obowiązek jedynie sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżenie orzeczenia sądowego kończącego postępowanie sądowe w pierwszej instancji wymaga zatem ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika przynajmniej do czynności postępowania, jaką jest sporządzenie skargi kasacyjnej. Przymus adwokacki nie obejmuje już więc czynności polegającej na wniesieniu skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że przedmiotowa skarga kasacyjna została wniesiona przez będącą stroną postępowania podatniczkę z zachowaniem trybu oraz terminu przewidzianym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zakres czynności określonych przez podatniczkę w treści pełnomocnictwa z dnia 17 października 2006 roku nadesłanego w dniu 20 października 2006 roku jako reprezentowanie w postępowaniu kasacyjnym obejmował w tym przypadku także prawo sporządzenia w jej imieniu skargi kasacyjnej. Pismo to sporządził uprawniony do tego pełnomocnik wykonujący zawód doradcy podatkowego, wyczerpując tym samym dyspozycję art. 175 § 3 punkt 1 u.p.p.s.a. Dokument został nadesłany na wezwanie Sądu do uzupełnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie. Stanowił więc o potwierdzeniu przez podatniczkę, będącą stroną postępowania, dokonania czynności sądowej jaką było sporządzenie skargi kasacyjnej w jej imieniu przez podmiot do tego uprawniony oraz umocowany. Opatrzenie pełnomocnictwa późniejszą datą niż dzień, w którym sporządzono skargę kasacyjną oraz ją wniesiono, nie mogło więc przesądzić o nieuzupełnieniu braków skargi kasacyjnej w tym zakresie w ustawowym terminie ani też nie oznacza że skarga kasacyjna została wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie więc postanowił o odrzuceniu tego środka zaskarżenia ze wskazanych w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 listopada 2006 roku przyczyn. Mając powyższe uwagi na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, postanowił jak w sentencji.