I SA/Gl 112/07

Dnia 12 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. oddalić wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania. W dniu [...] roku K. O. prowadzący zakład pracy chronionej A wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] roku wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zawiesił postępowanie sądowe. W dniu [...] roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo, w którym oświadczył, iż wycofuje swoją skargę i prosi o umorzenie postępowania oraz zwrot kosztów. Postanowieniem z dnia [...] roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Treść przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazuje, że postępowanie należy umorzyć w wypadku gdy skarżący cofnął skargę. Postępowanie sądowo administracyjne oparte jest bezwzględnie na zasadzie skargowości. W świetle dyspozycji przepisu art. 60 p.p.s.a., po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, skarżący na każdym etapie postępowania może skargę cofnąć i czynność ta jest dla sądu wiążąca. Od chwili zatem cofnięcia skargi sąd nie jest uprawniony do kontynuowania postępowania, chyba że miałoby to doprowadzić do utrzymania w mocy czynności lub aktu objętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie skarżący K. O. złożył pisemne oświadczenie, iż wycofuje swoją skargę i prosi o umorzenie postępowania. Treść powyższego wniosku nie nasuwa zatem żadnych wątpliwości co do woli skarżącego, aby postępowanie wszczęte z jego skargi nie było kontynuowane. W poprzedzającym spór sądowoadministracyjny postępowaniu podatkowym, Sąd nie dopatrzył się uchybień mogących skutkować nieważnością wydanych w jego toku decyzji, postanowień, bądź też innych czynności. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi przez stronę skarżącą, w oparciu o przepisy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. postępowanie sądowe należało umorzyć. Tym samym postanowiono jak w pkt 1 sentencji. Jednocześnie należy uznać, że nie zasługuje na uwzględnienie, zawarty w oświadczeniu o cofnięciu skargi, wniosek o zwrot kosztów postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, na podstawie art. 232 p.p.s.a. możliwym jest jedynie zwrot wpisu. Treść tego artykułu wskazuje, że sąd zobligowany jest z urzędu do zwrotu całości uiszczonego wpisu od cofniętego pisma procesowego - w tym od skargi - jeżeli cofnięcie to nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, jak również połowy wpisu, jeżeli cofnięcie pisma procesowego nastąpiło, przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowania, z wyłączeniem posiedzenia mediacyjnego. Tak więc możliwość zwrotu wpisu lub jego części uzależniona jest od stadium postępowania sądowoadministracyjnego, w którym nastąpiło cofnięcie pisma. Analiza przepisu art. 232 p.p.s.a. skłania do wniosku, że nie jest możliwym dokonanie zwrotu jakiejkolwiek części wpisu, jeżeli skarga nie została cofnięta przez skarżącego przed odbyciem przez sąd posiedzenia, którego przedmiotem było rozpatrzenie skargi. Innymi słowy, cofnięcie pisma na posiedzeniu (po wywołaniu sprawy na rozprawie), lub po jego odbyciu przez sąd nie daje podstaw do orzekania o zwrocie wpisu. W niniejszej sprawie cofnięcie skargi nastąpiło w dniu złożenia przez skarżącego pisma procesowego, w dniu [...] roku, tj. już po odbyciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach posiedzenia jawnego w dniu 14 lutego 2006 roku, na którym rozpoznawano sprawę ze skargi K. O.. Tym samym nie jest możliwy zwrot jakiejkolwiek części uiszczonego przez skarżącego wpisu. Mając na uwadze w powyższe ustalenia a także dyspozycję art. 232 § 1 pkt 1 a i pkt 2 oraz § 2 p.p.s.a. w kwestii zwrotu wpisu należało postanowić jak w pkt 2 sentencji.