II SA/Gd 1115/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2003 r., nr [[...]] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 9 maja 2003r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 7 § 2, art.20 § 1 pkt 3, art. 64a § 1 pkt 1 § 2 pkt 1, art. 117, art. 119, art. 121 § 1, § 2, §4 i § 5, art. 122, art. 124 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /tekst jednolity Dz. U. z 2002r, nr 110, poz. 968 ze zm./ nałożył na Państwa T. i W. D. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie l23.024zł z powodu uchylenia się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w załączonym do postanowienia odpisie tytułu wykonawczego oraz nałożył obowiązek wniesienia opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej w wysokości 68zł. Równocześnie organ wezwał wymienionych w postanowieniu do wpłacenia powyższej grzywny w terminie siedmiu dni i wpłacenia opłaty za wydanie postanowienia, niezwłocznie po jego otrzymaniu, podając, że w razie nie uiszczenia grzywna i opłata zostaną ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwał do wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia pouczając, że w przeciwnym razie obowiązek będzie realizowany w formie wykonania zastępczego. W uzasadnieniu organ powołał się na decyzję Nr [[...]] z dnia 27 lutego 2001 r. wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na mocy której zobowiązano T. i W. D. do wykonania rozbiórki budynku produkcyjno- usługowego o pow. zabudowy 256,3 m2 samowolnie wybudowanego na działce nr [[...]] w R. przy ul. G. Wskazano, że postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd. 1262/ 01 odrzucono skargę T. i W. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 maja 2001r. nr [[...]], która utrzymała w mocy decyzję z dnia 27 lutego 2003r. Zobowiązani nie zastosowali się do wyżej wymienionej decyzji, pomimo dostarczonego im upomnienia z dnia 22 stycznia 2003r.. Nadto podczas kontroli w terenie przeprowadzonej w dniu 8 maja 2003r. stwierdzono, ze przedmiotowy obiekt nie został rozebrany. W związku z powyższym w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z w/ wym. decyzji postanowiono o nałożeniu grzywny. T. D. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o unieważnienie wydanego postanowienia. W uzasadnieniu odwołująca podała, że postanowienie jest błędne gdyż właścicielami posesji są trzy osoby natomiast postanowienie dotyczy dwóch osób. Zarzuciła, że postanowienie nie jest zgodne z prawdą a grzywna, jak i wyznaczony siedmiodniowy termin na jej zapłacenie jest niesprawiedliwy. Nadto do zażalenia załączyła opis podejmowanych czynności, które miały doprowadzić do zgodnego z prawem wykonania rozbudowy i przebudowy budynku gospodarczego położonego w R., w którym prowadziła działalność gospodarczą. Rozpoznając zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 kpa uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2003r. nr [[...]] w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że skoro zobowiązani nie wywiązali się z nałożonego ostateczną decyzją obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku produkcyjno- usługowego, to organ I instancji miał pełne prawo nałożyć na nich grzywnę w celu przymuszenia. Organ II instancji wskazał jednakże, iż organ egzekucyjny popełnił uchybienia w wyżej wymienionym postępowaniu. Wskazano w pierwszej kolejności że sposób naliczenia grzywny został przyjęty prawidłowo według art. 121 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednak nastąpiła pomyłka w wyliczeniu wysokości grzywny 1 organ I instancji przyjął do wyliczeń kwotę 2400zł/ m2 obowiązującą w I kwartale 2002r, zamiast kwoty 2330zł jako ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ustalonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy książeczek mieszkaniowych z IV kwartału 2002r./ . Ponadto wskazano, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż brak jest w nim pouczenia o przysługującym w terminie 7 dni prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego , odcisku pieczęci okrągłej , pouczenia z art. 27 pkt 8 oraz klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych w zażaleniu organ II instancji podał, że grzywna została nałożona na sprawców samowoli, którzy zostali ustaleni przed wydaniem nakazu rozbiórki obiektu, sposób wyliczenia wysokości grzywny został ustalony prawidłowo, a korekta winna dotyczyć tylko ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego , ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Organ II instancji podał, że pozostałe zarzuty nie odnoszą się do postępowania egzekucyjnego i były rozpatrywane w postępowaniu zakończonym decyzją nakazującą rozbiórkę. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy w Gdańsku T. D. podniosła, że od Urzędu Miasta kupiła dom mieszkalny i gospodarczy na działce [[...]], z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej /prowadzenie zakładu produkcyjnego/. Działalność taka była prowadzona od 1988r. za zgodą Urzędu Miasta. Skarżąca podała, że zbudowała stanowiska pracy lecz to Urząd Miasta swoimi działaniami takimi jak brak zgody na remont i modernizację, czy też budowę doprowadził do zamknięcia zakładu i zakończenia produkcji w 1996r., a w konsekwencji do niszczenia obiektu. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji nakładających grzywnę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację oraz wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do argumentów skarżącej podniósł, że nie odnoszą się one do postępowania egzekucyjnego i były rozpatrywane w postępowaniu zakończonym decyzją nakazową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ , sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w których nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270/. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podkreślić trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzające jego wydanie postanowienie z dnia 9 maja 2003r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym samym zarzuty zgłaszane przez skarżącą dotyczące prowadzenia postępowań w sprawie napraw i remontów, przebudowy, rozbudowy czy też zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego na działce nr [[...]] przy ul. G. w R. nie mogą być przez Sąd rozpatrywane w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że na mocy decyzji z dnia 27 lutego 2001r. wydanej na podstawie art. 104 § 1 kpa, art. 48 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.Prawo budowlane / Dz. U. nr 89, poz. 414 z 1994r.ze zm./ na skarżącą został nałożony obowiązek rozbiórki budynku produkcyjno- usługowego o powierzchni zabudowy 256,3 m2, samowolnie wybudowanego na działce nr [[...]] położone w R. przy ul. G. Po rozpoznaniu odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy / decyzja z dnia 23 maja 2001r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego/. Bezspornym jest, że obowiązek wynikający z decyzji administracyjnej nie został wykonany co zresztą przyznała w swojej skardze skarżąca podając, że budynek nadal niszczeje. Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organy egzekucyjne prowadzą postępowanie służące doprowadzeniu do wykonania obowiązków, w tym o charakterze niepieniężnym, gdy wynikają one, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, z decyzji właściwych organów / art3 § 1 w związku z art.2§ 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Zgodnie z art. 7 organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Zgodnie z art. 119 grzywnę w celu przymuszenia nakłada się między innymi gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności. Natomiast zgodnie z art.127 ustawy wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Nadto zgodnie z art. 64 a § 1 organ egzekucyjny w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym pobiera opłaty za dokonane czynności egzekucyjne według stawek określonych w ustawie. Z powyższego wynika, że decyzja organu I instancji nakładająca grzywnę w celu przymuszenia, jak też nakładająca obowiązek wniesienia opłaty za wydanie postanowienia oraz wzywająca do wykonania obowiązku pod rygorem jego wykonania w formie wykonania zastępczego została wydana na podstawie przepisów prawa, bez ich naruszenia. Postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostały objęte dwie osoby T. D. i W. D., albowiem na te osoby został nałożony obowiązek wykonania rozbiórki budynku w decyzji administracyjnej. Decyzja ta została wydana w lutym 2001r., w dniu 10 października 2001r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę na ostateczną decyzję administracyjną o rozbiórce. Nadto upomnieniem z dnia 22 stycznia 2002 doręczonym w dniu 23 stycznia 2002r. T. i W. D. zostali wezwani do wykonania prawomocnej decyzji administracyjnej i do wykonania rozbiórki w terminie niezwłocznym z pouczeniem, że w razie nie wykonania decyzji zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Upomnienie pozostało bezskuteczne . Zobowiązani do wykonania obowiązku nie tylko nie przystąpili do jego wykonywania lecz w budynku nadal prowadzili działalność gospodarczą / hurtownię artykułów spożywczych i przemysłowych/. Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wraz z tytułem wykonawczym zostały wystawione w dniu 9 maja 2003r., a więc po upływie ponad roku od otrzymania przez skarżącą upomnienia . W tych okolicznościach i wobec bezspornej okoliczności niewykonywania przez skarżącą nałożonych obowiązków nie istnieją żadne podstawy faktyczne i prawne dla kwestionowania treści wydanego postanowienia, w tym terminu podanego w postanowieniu na zapłacenie grzywny. Organ II instancji wskazał natomiast na uchybienia formalne związane z wystawieniem tytułu wykonawczego i uchybienie w sposobie obliczenia grzywny. W tym stanie rzeczy organ I instancji winien skorygować wysokość naliczonej grzywny oraz uzupełnione winny być elementy tytułu wykonawczego wymienione w art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności o niezbędne pouczenia oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa i działając na podstawie art. 151 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.