II SA/Bd 840/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2007r. sprawy ze skargi Kazimierza R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 500zł. (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 840/06 UZASADNIENIE Prezydent Miasta B., po ponownym przeprowadzeniu postępowania w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w dniu [...] 2005 r. jego decyzji z dnia [...] 2005 r., wydał w dniu [...] 2006 r. decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu szklarniowego do produkcji rolnej (produkcji kwiatów) na należącej do Zbigniewa i Alicji S. działce nr [...] położonej przy ul. [...] w B. W decyzji stosownie do art. 54 ustawy z dnia [...] 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) określono między innymi wymogi dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ochrony środowiska, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz ochrony interesów osób trzecich stwierdzając w szczególności, iż: - do powyższej inwestycji jako inwestycji produkcyjnej znajdującej się w granicach terenu przeznaczonego w obowiązującym do końca 2002 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] pod ogrodnictwo z prawem zabudowy nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - inwestycję należy projektować i realizować zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi zapewniając spełnienie wymagań wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, - obsługę w zakresie komunikacji, należy ustalić od ulicy [...], - zaopatrzenie w wodę, energię elektryczną i usługi telekomunikacyjne z istniejących sieci należy uzgodnić z gestorami sieci oraz podobnie - odprowadzenie ścieków do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej, - odprowadzenie wód opadowych z terenu działki do sieci kanalizacji deszczowej winno się odbywać zgodnie z warunkami gestora sieci (określonymi w piśmie Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z [...] 2004 r.), - zaopatrzenie w energię cieplną należy projektować wg indywidualnych rozwiązań, przy czym w przypadku zastosowania instalacji o nominalnej mocy cieplnej określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. Nr 283, poz. 2839), ich eksploatację należy zgłosić właściwemu organowi ochrony środowiska. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz, iż projekt decyzji został uzgodniony w zakresie melioracji z Urzędem Marszałkowskim w T., w zakresie ochrony gruntów rolnych - z Wydziałem Mienia i Geodezji Urzędu Miasta B., a w zakresie dostępu do drogi publicznej – z Zarządem Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. Stwierdził również, że inwestora zobligowano do zachowania odległości 4m od granicy z działką nr [...], która docelowo przeznaczona jest pod budownictwo jednorodzinne. W uzasadnieniu wyjaśniono poza tym, iż zarzuty stron dotyczące uciążliwości inwestycji będą brane pod uwagę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, jak również w wymienionym postępowaniu nastąpi konkretyzacją ustaleń odnośnie usytuowania obiektu budowlanego i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do uwag stron o konieczności wykonania drenażu i zapewnienia odwodnienia terenów zalewanych na skutek zasypania przez właściciela działki nr [...] rowu melioracyjnego i podwyższenia terenu działki organ powołał się na postanowienie uzgadniające wydane z upoważnienia Marszałka Województwa przez Dyrektora [...] Urzędu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., z którego wynika, że na działce nr 223 nie występują urządzenia melioracji wodnych podstawowych i szczegółowych administrowane przez Zarząd. W opinii zaś Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia [...] 2005 r. i uzupełniającym ją, piśmie z dnia [...] 2006 r. podano, iż wcześniej przechodzący przez tę działkę rów otwarty został z dniem [...] 1994 r. wykreślony z ewidencji urządzeń melioracji wodnej oraz, że opracowany został w związku z prowadzonym równolegle w Wydziale postępowaniem w przedmiocie zmiany stosunków wodnych na działce nr [...] projekt budowlany dotyczący budowy przyłącza kanalizacji deszczowej i drenażu ul. [...] – ul. [...] jako zadania inwestycyjnego mieszczącego się w zmianie budżetu miasta na 2006 r. Inwestycja ta będzie wymagała przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ jednocześnie wskazał, że jakkolwiek postępowanie dotyczące zmiany stosunków rolnych na nieruchomości przy ul. [...], wiąże się ze sprawą o wydanie warunków zabudowy, to jednak obydwie sprawy należy traktować rozłącznie i nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B. Lidia S. zarzuciła, iż organ ten nie uwzględnił jej uwag dotyczących wprowadzenia pasa zieleni izolacyjnej między działką nr [...], a stanowiącą jej własność działką nr [...]. Nie jest również słuszne zezwolenie inwestorowi na zaopatrzenie w energię cieplną, według własnych rozwiązań, na co wskazuje już obecnie wydobywający się z komina obiektu na wymienionej działce czarny, zatruwający środowisko dym o specyficznym zapachu. Zdaniem odwołującej się brak kanalizacji przy ul. [...] uniemożliwi odprowadzanie ścieków do sieci kanalizacyjnej a pomieszczenia gospodarcze usytuowane w odległości 3m od jej działki zapewne zostaną przekwalifikowane na chłodnie. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli również Kazimierz R. i Paweł Z., podnosząc w nim, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest sprawa odwodnienia działki nr [...]. Do czasu jej zakończenia należało zawiesić postępowanie dotyczące warunków zabudowy. Ponadto nie uwzględniono zaleceń i wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażonych w decyzji z [...] 2005 r. Odwołujący wskazali również, iż funkcjonowanie tak dużego obiektu produkcyjnego w bezpośredniej bliskości domów mieszkalnych negatywnie odbije się na zdrowiu mieszkańców, zakłóci ich spokój bytowania i wypoczynek po pracy, a także przyczyni się do powstawania ciągłych konfliktów. Inwestycja ta jest sprzeczna z wszelkimi zasadami i normami zabudowy i architektury oraz współżycia społecznego. Kwestionując treść decyzji, odwołujący się zarzucili, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż dotyczy on inwestycji publicznych, do których nie zalicza się projektowana szklarnia. Wskazali również, iż realizacja uregulowania dotyczącego odprowadzania ścieków nie jest możliwa, gdyż ul. Koronowska nie jest skanalizowana. Ponadto załącznik graficzny nr 1 do decyzji nie określa granic inwestycji, a jedynie granice działki i jest przy tym nieaktualny, gdyż zaznaczone są na nim nieistniejące już szklarnie, a nie uwzględniono nowych, które inwestor bezprawnie pobudował i połączył z budynkiem gospodarczym i kotłownią do ogrzewania. Odwołujący się zarzucili również organowi, iż uzasadnienie jego decyzji jest pełne sprzeczności. Wywiedli także, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji, a nowym zamierzeniem inwestycyjnym na dużą skalę, bowiem stare szklarnie zostały rozebrane. Nadto projekt decyzji sporządziła ta sama osoba, która podpisała decyzję, Kazimierz R. i Paweł Z. podnieśli również zarzuty co do ustaleń organu dotyczących ogrzewania obiektu i rodzaju opału stwierdzając, że zaskarżona decyzja daje w tym względzie całkowitą swobodę inwestorowi, choć ten wykazuje skłonności do naruszania obowiązujących przepisów i norm, pomijając stanowisko SKO, według którego rodzaj opału ma być ekologiczny i jednoznacznie określony. Odwołujący się wskazali ponadto, iż rów melioracyjny stracił swoją rolę tylko na terenie zabudowanym, a więc na terenie ogrodnictwa (terenie rolniczym) powinien zostać zachowany, czego potwierdzeniem jest stanowisko Ministra Rolnictwa wyrażone w piśmie z dnia 24 stycznia 2005 r. znajdującym się w aktach sprawy. Według nich kwestię tę prawidłowo uregulowano w decyzji z dnia [...] 2005 r., która nakazywała wykonanie na koszt inwestora drenażu lub przywrócenie poziomu pierwotnego powierzchni gruntu, samowolnie podwyższonego. Niezależnie od powyższego odwołujący się podtrzymali swoje zastrzeżenia zawarte w odwołaniu od poprzedniej decyzji organu I instancji z dnia [...] 2005 r. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B., sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2006 r., w części określonej w pkt 2.1.3 i orzekło o: - uzupełnieniu określenia przedmiotu inwestycji: "dla inwestycji polegającej na budowie obiektu szklarniowego do produkcji rolnej (produkcja kwiatów) na nieruchomości obejmującej działkę nr [...]" o treść: "stanowiącego szklarnię zblokowaną o powierzchni nie przekraczającej 0,5ha, posiadającej elewację frontową o szerokości do 39m, ściany boczne do wysokości 4m, wysoką do kalenicy na nie więcej niż 5,5m, z górną tolerancją podanych rozmiarów do 10%, - dodaniu pkt 2.1.3 i 2.1.4 w brzmieniu: • 2.1.3. dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych (art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), • 2.1.4. jako element koniecznego zagospodarowania działki wzdłuż jej granic z innymi działkami nie będącymi drogami, w sąsiedztwie projektowanego obiektu posadzić podwójny, zwarty szpaler zimotrwałej roślinności, zdolnej osiągnąć wysokość nie mniejszą niż 2,5 m. - nadaniu pkt 2.2.1 ust. 5 brzmienia: utrzymywać poza terenem działki nr ewid. [...] poziom hałasu oraz poziom pól elektromagnetycznych, powstających w wyniku działalności ogrodnictwa, poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na poziomie dopuszczonym dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (art. 112 i art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), - dodaniu w pkt 2.2.1 ust. 8 i 9 w brzmieniu: • eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska, jeżeli powoduje ona wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych - nie powinna, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalacje ma tytuł prawny (art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), • prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do zapewnienia ich prawidłowej eksploatacji polegającej w szczególności na stosowaniu paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych zapewniających ograniczanie ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach technicznych w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska (art. 146 ustawy Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), - dodaniu w pkt 2.4 ust. 3-6 w brzmieniu: • zakazuje się zmieniania stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na nim wody opadowej - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a także odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (art. 29 ust 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - Dz. U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm.), • budynek powinien być zaprojektowany i wykonany z takich materiałów i wyrobów oraz w taki sposób, aby nie stanowił zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników lub sąsiadów, w szczególności w wyniku ograniczenia nasłonecznienia i oświetlenia naturalnego (§ 309 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), • właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 ustawy z dnia 23 kwietna 1964 r. Kodeks cywilny - Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), • robót ziemnych nie wolno dokonywać w taki sposób, żeby to groziło nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia (art. 147 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny -Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że planowana na działce nr [...] inwestycja jest inwestycją produkcyjną, przeznaczoną do produkcji rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z 23 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), która może być lokalizowana bez zachowania wymogów ładu przestrzennego, rozumianego jako kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników, kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystywania terenu. Warunkiem wstępnym jest by teren, na którym ma powstać inwestycja, w wygasłym planie miejscowym przeznaczony był na cele produkcyjne, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podniósł przy tym, iż zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś w trakcie toczącego się postępowania strony nie wskazały w sposób niepodważalny przepisu, z którym zamierzenie byłoby niezgodne. Zatem należało umożliwić wnioskodawcom – Zbigniewowi i Alicji S. realizację spornej inwestycji. Jednakże SKO uznało, iż rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta B. należy poddać reformacji, modyfikując je tak, by w sposób możliwie wszechstronny, a przy tym przewidywalny dla stron, określało ono prawne ograniczenia inwestycji, skuteczniej chroniąc ich interesy. Odnosząc się do sygnalizowanego w pismach stron problemu nadmiernego hałasu, organ wskazał, iż zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu C. w B. w rejonie : a) ulicy [...] i [...], b) ulicy [...], [...], [...], [...] i [...], zatwierdzonego uchwalą nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] 1999 r. oraz zapisy uchwalonego [...] 2005 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. pozwalają na przyjęcie, że w niniejszym przypadku powinny być stosowane wskaźniki poziomu hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841) dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. O tego rodzaju wymóg SKO uzupełniło rozstrzygnięcie organu I instancji, zaznaczając przy tym, iż zgodnie z zasadą wynikającą z art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 672, z późn. zm.) wskaźniki te powinny być dotrzymywane poza zakładem, w trakcie jego działalności. Odnosząc się do kwestii zobowiązania inwestora do nasadzeń narzuconego rodzaju zieleni izolacyjnej, organ II instancji stwierdził, iż nie istnieje wprawdzie podstawa prawna do takiego działania, jednakże w trakcie prowadzonego postępowania podjęto próbę osiągnięcia ugody i w konsekwencji uzgodniono, iż inwestor posadzi podwójny szpaler zimotrwałej roślinności, zdolnej osiągnąć wysokość nie mniejszą niż 2,5 m. Mając na uwadze wskazywane przez strony postępowania uciążliwości związane z oddziaływaniem kotłowni ogrzewającej gospodarstwo ogrodnicze, SKO wprowadziło do decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji wymogi przestrzegania zasad określonych w art. 144 i 146 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jednocześnie wyjaśniło, iż obowiązujące przepisy nie dają podstawy do narzucenia określonego rodzaju paliwa, ani stosowania wobec inwestora szczególnych procedur administracyjnych, bowiem rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. Nr 283, poz. 2839) zalicza do tej kategorii instalacje energetyczne o nominalnej mocy cieplnej powyżej 1 MW, a inwestor zakłada, że moc kotłowni wykorzystywanej do ogrzewania projektowanego budynku będzie niższa. W związku z podnoszoną przez strony problematyką zalewania wodami opadowymi nieruchomości sąsiednich, przy jednoczesnej odmowie nakazania właścicielom działki nr [...] w odrębnym postępowaniu przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. SKO uzupełniło warunki zabudowy określone w decyzji organu I instancji o wynikający z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne zakaz zmieniania stanu wody na gruncie, będący jednym z wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Ponadto dodano wynikający z przepisów kodeksu cywilnego nakaz powstrzymywania się przez właściciela nieruchomości przy wykonywaniu swego prawa od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, jak również zakaz dokonywania robót ziemnych w sposób grożący nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia. Organ II instancji zadecydował poza tym o wykreśleniu opisowych ustaleń zawartych w pkt 2.1.3. decyzji Prezydenta Miasta B., powtórzonych i zachowanych w uzasadnieniu i załączniku opisowym Nr 2 do decyzji, oraz – doprecyzowaniu celem uniknięcia dowolności rozstrzygnięcia na etapie pozwolenia na budowę, parametrów planowanego zamierzenia. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu dotyczącego wykorzystania nieaktualnej mapy, organ II instancji wskazał, iż przepisy nie wymagają stosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy aktualnych map, gdyż mają one znaczenie pomocnicze, a rysunek przede wszystkim pokazuje obszar, którego dotyczy decyzja – nie musi przedstawiać zamierzenia ani jego usytuowania, które to zagadnienia rozstrzygane są jednoznacznie w projekcie budowlanym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło ponadto, iż ustawowy wymóg sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez osobę wpisaną na listę członu samorządu zawodowego urbanistów albo architektów nie wyklucza możliwości późniejszego podpisywania decyzji przez tą sama osobę z upoważnienia właściwego organu. Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że kwestię dojazdów do ogrodnictwa rozwiązał organ I instancji na skutek opinii stron i organu odwoławczego, ograniczając obsługę komunikacyjną do zjazdu z ulicy [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Kazimierz R. wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Skarżący zarzucił, iż fakt, że aktualnie prowadzona na działce nr [...] działalność ogrodnicza stanowi znaczną uciążliwość i zagrożenie dla sąsiednich nieruchomości, powinien mieć znaczenie przy ustalaniu warunków zabudowy dla kilkukrotnie większej inwestycji. Zdaniem skarżącego decyzja SKO jest niespójna, gdyż dopuszcza lokalizację inwestycji, wskazując jednocześnie na negatywne skutki realizacji tej inwestycji dla istniejących i powstających w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Ponadto nie uwzględnia ona zasad współżycia społecznego i słusznych interesów osób trzecich oraz zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B., w którym dla wspomnianego terenu przewidziano średnio intensywną zabudowę mieszkaniową o dominującym budownictwie jednorodzinnym. Uszczegółowiając swoje zarzuty, skarżący podniósł, iż zapis pkt 2.1.3. decyzji, w którym mowa o tym, że dla działek lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonowanie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, jest niemożliwy do realizacji do czasu wykonania drenażu i odwodnienia terenu. Także po wykonaniu drenażu będzie mógł być dopiero zrealizowany zakaz zmiany stanu wody na gruncie i kierunku jej spływu. Wskazał również, iż przewidywana osłona zieleni nie będzie wcale chroniła przed emisjami, a będzie miała charakter jedynie dekoracyjny, gdyż w decyzji dopuszcza się zabudowę o wysokości powyżej 5,5 m, a zieleń ma mieć jedynie 2,5m wysokości. Zdaniem skarżącego określone w decyzji SKO warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a także ochrony interesów osób trzecich są łatwe do obejścia, a trudne do kontroli. Odnosząc się zaś do określonych przez organ warunków dotyczących materiałów i wyrobów oraz sposobu zaprojektowania i wykonania budynku, wskazał on, iż materiały, z których ma zostać wybudowany obiekt, pochodzące z rozbiórki starej szklarni, znajdują się już na terenie przyszłej budowy, a inwestor przystąpił już do budowy. Powołując się na treść odwołania od decyzji I instancji z [...] 2005 r., skarżący zarzucił, iż do planowanej inwestycji należało zastosować przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), skoro biorąc pod uwagę rozmiar tej inwestycji, nastąpi kilkukrotny wzrost zużycia surowców, materiałów, paliw i energii. Jego zdaniem jedynie raport sporządzony przez specjalistów z dziedziny ochrony środowiska, mógłby w sposób obiektywny określić zagrożenia i ustalić warunki zabudowy z uwzględnieniem skutków emisji i pozostałych zagrożeń. Skarżący zarzucił organowi również, iż obszerność uzasadnienia zaskarżonej decyzji powoduje jego niejasność i niezrozumiałość dla stron. Jest ono przy tym niespójne, zawiera szereg sprzeczności, opisuje obok siebie różne zagadnienia i czynności, mieszając je z zastrzeżeniami i stanowiskami stron, co dodatkowo utrudnia jego zrozumienie. Tym samym zdaniem skarżącego narusza ono podstawowe zasady określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Ponadto w skardze podniesiono, iż organ w żaden sposób nie odniósł się do faktu samowoli inwestora, jego stosunku do sąsiadów i obowiązujących norm społecznych. Skarżący wskazał również, na możliwość bezkonfliktowego rozwiązania problemu budowy szklarni, gdyż inwestor dysponuje nieruchomością rolną w T., gdzie w sposób nienaruszający niczyich interesów mógłby realizować produkcję rolną. Dodatkowo istnieje możliwość wykupu działki nr [...], na korzystnych warunkach pod cele mieszkaniowe przez Spółdzielnie Mieszkaniową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, iż nie można uzależniać decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Z tego tez względu dodane przez SKO wymogi, między innymi te kwestionowane przez skarżącego, są w większości cytatami z wybranych aktów prawnych. Organ podniósł również, iż wymóg posadzenia zieleni izolacyjnej wynika wyłącznie ze zobowiązania inwestora, nie zaś z przepisu prawa oraz że skarżący nie może oczekiwać wprowadzenia ekranów odpowiadających wysokości zabudowy na działce nr [...], gdyż ograniczałyby one dopływ światła słonecznego do upraw i pogorszyły warunki produkcji i warunki bytowe w mieszkaniach. Wskazał również, iż na inwestora nałożono najbardziej rygorystyczny warunek utrzymania poziomu hałasu dopuszczalnego dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, którego przestrzegania będę pilnować służby ochrony środowiska dysponujące środkami prawnymi umożliwiającymi jego egzekwowanie. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii stanu i spływu wody, organ zauważył, iż decyzją z [...] 2006 r. utrzymaną w mocy przez organ drugiej instancji odmówiono nakazania Alicji i Zbigniewowi S. przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, gdyż nie stwierdzono, aby wyżej wymienieni spowodowali zmiany stanu wody na działce nr [...], szkodliwie wpływające na grunty sąsiednie. W odpowiedzi na skargę wskazano również, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) nie daje żadnych podstaw do żądania od inwestora sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. Podstawę zaś orzekania stanowi materiał zawarty w aktach sprawy. W myśl art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu, w tym polegająca na budowie obiektu budowlanego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. W decyzji tej, jak wynika z art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 wymienionej ustawy, następuje określenie rodzaju inwestycji, linii rozgraniczających teren inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Z uwagi na to, że uchwalony w dniu [... 1990 r. miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] utracił moc obowiązującą z dniem [...] 2002 r., rozpatrując wniosek Zbigniewa i Alicji S. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] przy ul. [...] organ obligowany był ustalić, czy spełnione zostały łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy niezbędne do wydania pozytywnego dla wnioskodawców rozstrzygnięcia. Zawarte w punkcie 1 cytowanego przepisu unormowanie statuuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już trenów nowa zabudowa powinna więc odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (między innymi kontynuacją funkcji i cech zabudowy) i architektonicznej zabudowy już istniejącej, przy czym szczegółowe wymogi, jakie w powyższym zakresie winna spełniać nowa zabudowa określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Jednak, jak trafnie przyjęły organy obydwu instancji, przewidziana w punkcie 1 art. 61 ust. 1 ustawy zasada, a w konsekwencji również przepisy szczególne aktu wykonawczego Ministra Infrastruktury, nie mogły mieć w niniejszej sprawie zastosowania z uwagi na treść art. 61 ust. 2 tejże ustawy. Celem złagodzenia skutków utraty mocy obowiązującej planu miejscowego, ustawodawca bowiem wyłączył w art. 61 ust. 2 stosowanie ujętych w punkcie 1 zasad kształtowania zabudowy wobec inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenie przeznaczonym na ten cel w byłym planie miejscowym. Planowana zaś w obiekcie szklarniowym na działce nr [...] produkcja kwiatów jest w świetle ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych produkcją rolną, a zatem inwestycja ma przeznaczenie produkcyjne, przy jednocześnie takim samym przeznaczeniu wskazanego obszaru oznaczonego w planie z 1990 r. symbolem 101 RO- "ogrodnictwa z prawem zabudowy". W tej sytuacji sąsiedztwo zabudowy nieszklarniowej, a więc o funkcji i kształcie istotnie odbiegających od zabudowy objętej wnioskiem właścicieli działki nr 223, nie mogło stanowić przeszkody w pozytywnym rozpatrzeniu tego wniosku. Uprawnienia do ubiegania się przy zastosowaniu art. 61 ust. 2 ustawy o warunki zabudowy dla szklarni zblokowanej nie wyłącza przy tym podnoszona w skardze okoliczność, iż w aktualnym nadal studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. z 1999 r. przedmiotowy teren znajduje się w obszarze intensywnej zabudowy mieszkaniowej z dominującym budownictwem jednorodzinnym. Poza tym studium nie jest aktem prawa miejscowego, nie ma więc znaczenia w stosunkach zewnętrznych i nie może rzutować na tok postępowania administracyjnego dotyczącego warunków zabudowy. Jedynie przepis prawa powszechnie obowiązującego, a więc rangi ustawowej, czy też akt prawa miejscowego w postaci uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego mógłby stanowić podstawę do ingerencji w sposób zagospodarowania terenu przez podmiot posiadający do niego prawny tytuł. W sytuacji wyłączenia stosowania art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. do zamierzenia inwestycyjnego małż. S. zamierzenie to spełniało, jak wskazują akta sprawy, pozostałe zawarte w art. 61 ust. 1 wymogi do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Teren inwestycji posiada dostęp do dróg publicznych, przy czym w decyzji ograniczono obsługę komunikacyjną do zjazdu z ulicy [...], jakkolwiek Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej, pozytywnie zaopiniował także dojazd ulicą Zawodzie. Z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek uzgodnienia warunków zabudowy z zarządcą drogi, jeżeli inwestycja przewidziana jest na obszarze przyległym, do pasa drogowego. Uzgodnienie wiąże organ wydający decyzję. Jednak w niniejszym przypadku nie zachodziła sytuacja wymagająca uzgodnienia, zaś opinia kompetentnego organu – w tym przypadku zarządcy dróg, zbliżona charakterem do opinii biegłego, podlegała ocenie przez organ I instancji jak każdy inny dowód w sprawie i w konsekwencji uwzględniając między innymi stanowisko stron przyjęto rozwiązanie uwidocznione w decyzji. Zaznaczyć w tym miejscu jednak należy, że przy istniejącym dostępie do drogi publicznej, brak byłoby podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy ze względu na nieodpowiedni stan drogi. Działka nr [...] na której ma być zrealizowany obiekt szklarniowy posiada zaopatrzenie w wodę, energię elektryczną i połączenie telekomunikacyjne zapewnione z istniejących sieci, przy czym zaopatrzenie to pozostanie na dotychczasowych zasadach w uzgodnieniu z gestorami tychże sieci. W świetle treści art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy wystarczające jest również jednak gdy istnieje gwarancja, ze stosowne uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektu budowlanego powstanie. W decyzji zamieszczono zapis o odprowadzaniu ścieków do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej w uzgodnieniu z gestorem sieci. W aktach sprawy znajduje się zaś decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2002 r. o pozwoleniu na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami między innymi na ulicy [...](decyzja stała się ostateczna w dniu [...] 2004 r.) potwierdzająca rozpoczęcie procesu inwestycyjnego budowy tej sieci. Z kolei w zakresie odprowadzania wód opadowych z terenu działki do sieci kanalizacji deszczowej inwestorzy uzyskali warunki od będącego gestorem sieci Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. Warunki te znalazły odzwierciedlenie w decyzji Prezydenta Miasta B. W odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy podniesiony został zarzut naruszenia przepisów K.p.a. dotyczących rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim jest odwodnienie działki nr 223 poprzez wykonanie na koszt inwestora drenażu lub przywrócenia poziomu pierwotnego powierzchni gruntu samowolnie podwyższonego. Postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy winno być zdaniem odwołującego się, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawieszone do czasu zakończenia prowadzonego równolegle w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w oparciu o art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne postępowania w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. W skardze w kontekście tym zawarto informację o zaskarżeniu do WSA wydanej w tej sprawie decyzji. Wspomnianą decyzją, jak wynika z odpowiedzi na skargę SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą nakazania Alicji i Zbigniewowi S. przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Na podstawie akt sądowych sygn. II SA/Bd 750/06 i II SA/Bd 751/06 ustalono, że postanowieniami z dnia 18 września 2006 r. i 16 października 2006 r. (prawomocne) Sąd odrzucił skargi Kazimierza R. i Lidii S. na wymienioną wyżej decyzję SKO w B. z dnia [...] 2006 r. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. pozwala organowi prowadzącemu postępowanie na jego zawieszenie wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuację, w których wydanie orzeczenia merytorycznego uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia materialnoprawnego. Jest to przy tym zagadnienie otwarte tzn. takie, które nie zostało przedtem przesądzone na właściwej drodze. W ocenie Sądu wydanie decyzji w przedmiocie stosunków wodnych na terenie działki nr [...] nie stanowiło elementu warunkującego załatwienie sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, w związku z czym stanowisko organu I instancji w tym zakresie było prawidłowe, jakkolwiek winno znaleźć to wyraz w stosownym postanowieniu. Poza tym także zakończenie decyzją ostateczną postępowania administracyjnego na gruncie prawa wodnego, nawet w razie uznania, że dotyczyło ono zagadnienia wstępnego, wykluczyłoby po 24 maja 2006 r. możliwość zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Podobnie kwestionowanie zapadłego ostatecznego rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne, nie mogło prowadzić, do zawieszenia postępowania głównego w rozpoznawanej sprawie. W związku z podnoszonym przez strony problemem zalewania przyległych działek wodami spływającymi z działki nr [...] oraz treścią kończącej prowadzone w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM w tym przedmiocie postępowanie decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze jednak uzupełniło decyzję o warunkach zabudowy o zakaz zmieniania stanu wody na gruncie oraz odprowadzania wód na grunty sąsiednie. Decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006 r. wbrew podnoszonym w skardze zarzutom nie narusza przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy), którymi są w niniejszej sprawie przepisy regulujące ochronę środowiska. Jakkolwiek rację ma skarżący, że uwzględniając treść § 2 ust. 2 pkt 1b i § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) oraz wzrost powierzchni produkcyjnej na działce nr 223, po wezwaniu przez organ inwestora na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do dostarczania danych dotyczących dotychczasowych i przyszłych emisji i zużycia materiałów mogłoby się okazać, iż istnieją podstawy do zobowiązania inwestora do przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko, to jednak – stosownie do ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954), która weszła w życie 28 lipca 2005 r. – żądania skarżącego w powyższym zakresie jako strony także w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę szklarni, będą mogły odnieść skutek, o ile organ nie podejmie odpowiednich czynności z urzędu, na kolejnym wymienionym etapie procesu inwestycyjnego. Przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z dnia 18 maja 2005 r. w ramach prowadzonego równolegle postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko można było nakazać sporządzenia raportu przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy (vide art. 46 ust. 4 pkt a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, uchylony niniejszą ustawą). Do omawianej kwestii Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji swej nie ustosunkowało a uczyniło to dopiero w odpowiedzi na skargę, przy czym zawarty w skardze w tej mierze wywód nie jest prawidłowy i wyczerpujący. Skoro planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy rzeczą organu było pozytywne rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy terenu przewidzianego na działalność zamierzoną przez inwestora. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2006 r. uzupełniona przez organ II instancji, zawiera ustalenia wymagane przepisem art. 54 w związku z 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z punktu 3 art. 54 wynika obowiązek określenia w decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali. Na załączniku graficznym do wyżej wymienionej decyzji oznaczono granice terenu objętego wnioskiem (A-H), a w określeniu przedmiotu inwestycji w sentencji decyzji – wymieniono jej dopuszczalne parametry. Jakkolwiek w decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się, jak trafnie zaznaczyło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO o użytkowaniu obiektu w określonym ściśle na załączonej do niej mapie miejscu (następuje to dopiero w projekcie budowlanym), to chociaż wymóg taki nie wynika z treści cytowanego punktu 3 art. 54, w praktyce przyjęto, iż w ramach linii rozgraniczających terenu inwestycji nanosi się na mapie w sposób przybliżony planowany obiekt. Na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji, jak słusznie zauważono w odwołaniu od tej decyzji, położenia przyszłej szklarni jednak w ogóle nie oznaczono. Położenie obiektu inwestor we własnym zakresie określił na mapie stanowiącej kartę 35 akt. Ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek zainteresowanego, którego interes indywidualny, nie zawsze jest zbieżny z interesem społecznym, czy też z interesem osób trzecich. Z reguły np. każda inwestycja prowadzona na terenie lub przy terenie zabudowanym powoduje uciążliwości dla sąsiedztwa. Ustawodawca przewidując takie sytuacje w punkcie 2d art. 54 ustawy z dnia 7 marca 2003 r. nakazał, by decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględniała wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, do których zalicza się przede wszystkim właścicieli i wieczystych użytkowników przyległych nieruchomości. Nie chodzi tu jednak o interesy faktyczne lecz interesy prawne znajdujące oparcie w konkretnych przepisach prawa materialnego. Zgłaszane przez skarżącego zastrzeżenia dotyczące negatywnego oddziaływania na otoczenie przyległego obiektu szklarniowego ze względu na rozmiar i zakres przewidzianej w nim działalności produkcyjnej mieszczą się w pojęciu ochrony ogólnie rozumianych interesów. Kwestionując między innymi zapis decyzji I instancji o projektowaniu przez inwestora wg indywidualnych rozwiązań zaopatrzenia obiektu w energię cieplną oraz konieczności zgłoszenia organom ochrony środowiska zastosowania instalacji o nominalnej mocy cieplnej określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. Nr 283, poz. 2839) skarżący nie wskazał jednak przepisu prawa, który poprzez ten zapis został naruszony. To samo odnosi się do uwag dotyczących wysokości pasa zieleni izolacyjnej wzdłuż granic działki nr [...], przy czym skarżący przeoczył, iż wprowadzony w tym zakresie do decyzji organu I instancji przez SKO zapis określa tylko minimalną wysokość tego pasa. Oczekiwania stron mające charakter interesu faktycznego a nie prawnego i z tego powodu pozostające poza ochroną, o której mowa w art. 54 pkt 1d ustawy z 27 marca 2003 r., mogą być brane pod uwagę i w odpowiednim stopniu uwzględniane, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes samego inwestora, czy względy społeczne. Ze względu na to, iż Zbigniew S. wyraził zgodę na obsadzenie zielenią granicy działki, ustalenie w tym zakresie mogło się znaleźć w decyzji. Nadmienić należy, że nie uwzględnienie interesu skarżącego nie popartego konkretnym przepisem prawa nie może stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności warunków zabudowy, jako naruszających interesy osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] 2006 r. uzupełniona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera w swej treści szereg ustaleń mających na celu zagwarantowanie zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami, zwłaszcza dotyczącymi ochrony środowiska, przy uwzględnieniu interesu osób trzecich, na etapie projektowania i realizacji inwestycji. Decyzja ta wytycza ogólne, podstawowe kierunki projektowania inwestycji w postaci szklarni, które będą podlegały dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w procesie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, jakim winny odpowiadać projekty budowlane, a tym samym ma ona charakter promesy uprawniającej do ubiegania się o pozwolenie na określoną w niej budowę. W powyższym kontekście ustalenia decyzji o warunkach zabudowy dla objętej nią inwestycji szklarni w zakresie ochrony interesów osób trzecich Sąd uznał za wystarczające. O tym czy szklarnia będzie realizowana zadecyduje dopiero pozwolenie na budowę. Z tego powodu ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu, którego przedmiotem będzie udzielenie tego pozwolenia, miała będzie znacznie szerszy zakres aniżeli na etapie ustalenia warunków zabudowy, znajdując oparcie w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Podnoszone przez skarżącego w wymienionym postępowaniu kwestie związane z uciążliwością inwestycji będą wymagały wnikliwego ustosunkowania się przez organ przed zatwierdzeniem przezeń projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia. Rzeczą organu kompetentnego do udzielenia pozwolenia na budowę będzie ocena, czy projektowana szklarnia oddziaływać będzie ujemnie na nieruchomości sąsiednie w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego, w tym ewentualnie poprzez przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 46 i następnych ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902). Sąd nie podzielił zarzutu skargi, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji winno zawierać odniesienie się do zgłoszonego przez skarżącego faktu samowoli budowlanej zaistniałej na działce nr [...] oraz do stosunku właściciela tej działki do sąsiadów. Kwestie te nie mają bowiem żadnego znaczenia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, a organem właściwym do podjęcia stosownych, przewidzianych w prawie budowlanym czynności w przypadku samowoli jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. Sąd natomiast będzie kompetentny do oceny stanowiska organu nadzoru budowlanego w powyższym zakresie w razie wniesienia na wydane przezeń rozstrzygnięcie lub bezczynność skargi. Poza tym zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji aczkolwiek zbyt szczegółowe w części przedstawiającej stan faktyczny i przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, zawiera ustosunkowanie się do podniesionych w skardze zarzutów (wszystkich za wyjątkiem dotyczącego nie sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko), jest zrozumiałe i spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 K.p.a. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd, będąc przy ocenie legalności rozstrzygnięcia związany granicami sprawy określonymi przez przedmiot zaskarżonej konkretnej decyzji, nie jest jednak związany granicami skargi, co oznacza uprawnienie do wykroczenia poza podnoszone w skardze zarzuty i reagowania na niedostrzeżone przez skarżącego wadliwości kontrolowanej decyzji. W ramach powyższego uprawnienia Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2006 r. wydana została z istotnym naruszeniem przepisów procedury. Stroną w pierwszoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym był między innymi właściciel sąsiadującej a terenem inwestycji zabudowanej działki nr [...] przy ul. Koronowskiej 43 M. K.. Uprawnienia strony przysługiwały mu zatem również w postępowaniu odwoławczym. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, iż wyżej wymieniony w dniu [...] 2006 r. zmarł (akt zgonu nr [...]). Okoliczność ta nie była znana organowi II instancji, bowiem odbiór wysłanej na jego imię i nazwisko decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. o ustaleniu warunków zabudowy pokwitował domownik. Oczywistym jest, że Michał K. jako osoba nieżyjąca nie mógł w postępowaniu odwoławczym uczestniczyć, a w jego miejsce winni wstąpić spadkobiercy nieruchomości. Nieustalenie natomiast spadkobierców zmarłej strony, a tym samym brak możliwości wezwania ich do udziału w sprawie przy jednoczesnym nieistnieniu podstaw do umorzenia na mocy art. 105 K.p.a. postępowania oraz barku okoliczności z art. 30 § 5 K.p.a., stanowi przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przewidzianą w art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. (niezależnie od tego, czy śmierć ta miała wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy). Nieznana organowi odwoławczemu istotna okoliczność faktyczna – śmierć Michała K., skutkująca prowadzeniem postępowania z udziałem osoby nieżyjącej, wyczerpuje podstawę do wznowienia postępowania zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z tego względu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym orzeczono, jak w sentencji.