II FZ 627/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. D.-K. i Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2007 r. sygn.akt. I SA/Sz 569/06 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. D.-K. i Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. O/Z w K. z dnia 21 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie II FZ 627/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt. I SA/Sz 569/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że uchybienie przez stronę terminowi do uiszczenia wpisu sądowego spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, w którym zarzuciła Sądowi naruszenie zasad postępowania poprzez rozpatrzenie wniosku na posiedzeniu niejawnym, oraz naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) i art. 176 §1 Konstytucji RP w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz wniosła o uchylenie ww. postanowienia w zakresie w jakim nie uwzględnia przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy. Ze względu na charakter wykonywanego zawodu i odpowiedzialności, jaka spoczywa na profesjonalnym pełnomocniku nie sposób uznać, że w rozpatrywanym przypadku uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. We wniosku o przywrócenie terminu jak i w zażaleniu nie zostały przywołane jakiekolwiek okoliczności uzasadniające jego przywrócenie. Należy zgodzić się z sądem administracyjnym pierwszej instancji, który stwierdził, że strona ponosi konsekwencje czynności podejmowanych przez pełnomocnika w imieniu strony, jak i konsekwencje braku podjęcia tych czynności, i że w rozpatrywanej sprawie przywołane okoliczności nie mogą stanowić podstawy przywrócenia terminu do wniesienia wpisu sądowego. Aby w sposób prawidłowy doręczyć pismo sądowe należało, zgodnie z dyspozycją art. 65 §2 p.p.s.a. zastosować tryb, o jakim mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. nr 62 poz. 697 ze zm. zwane dalej rozporządzeniem). Na podstawie ww. rozporządzenia poczta zobowiązana jest, w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, domownikowi lub administracji domu, pozostawić zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce odbiorczej w terminie siedmiu kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata (§9 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli adresat przesyłki nie zgłosi się w terminie 7 kolejnych dni od końca dnia następnego po dniu pozostawieniu zawiadomienia u adresata, to zgodnie z §9 ust. 3 tego rozporządzenia pocztowa placówka oddawcza obowiązana jest powtórnie zawiadomić adresata o możliwości odbioru pisma, w terminie kolejnych 7 dni, licząc od końca dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia. Dopiero po powtórnym awizowaniu przesyłki pocztowej i bezskutecznym w ten sposób doręczeniu pisma sądowego możliwe było zastosowanie fikcji prawnej doręczenia, przewidzianej w art. 73 p.p.s.a. Trzeba wskazać, że w razie ustanowienia przez stronę pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi - taka zasada wynika wprost z przepisu art. 67 §5 p.p.s.a. Bezsporna jest okoliczność, że Sąd dokonał prawidłowego doręczenia wezwania o obowiązku uiszczenia wpisu, wysyłając wezwanie w tym przedmiocie pełnomocnikowi strony. Wykonanie tej czynności należy do pełnomocnika, który w tym zakresie wykonuje czynności za stronę, a jej niewykonanie pociąga jedynie skutki dla samej strony (postanowienie NSA z dnia 7 maja 2004 r., sygn akt OZ 109/04). Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad postępowania poprzez rozpatrzenie wniosku na posiedzeniu niejawnym, należy wskazać treść art. 86 zd.2 p.p.s.a. i uznać, że powołany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 176 §1 Konstytucji RP należy uznać za bezzasadny, gdyż strona nie wskazała na czym to naruszenie miałoby polegać. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.