VII SA/Wa 743/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. i P. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] w przedmiocie przekazania sprawy zgodnie z właściwością I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...].11.2005 r., NR [...], znak: [...], przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie W., zgodnie z właściwością wraz z aktami sprawy, ponowne zawiadomienie J. Ch. o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. S.j [...]. Na wskazane wyżej postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...].11.2005 r J. Ch. złożył zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego a organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] marca 2006r. na podstawie art. 138 § 1 pkt.2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając w uzasadnieniu, że przekazanie ponownego zawiadomienia J. Ch. - na podstawie art. 65 Kpa - do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. nie znajduje oparcia w tym przepisie. Zdaniem organu, wprawdzie ,zgodnie z treścią art. 65 Kpa jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, to niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego lecz w niniejszym przypadku, sprawa zawiadomienia o zakończeniu robót została już zakończona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29.07.2005r., sygn. akt II SA/Wr 1582/03. Natomiast biorąc pod uwagę art. 83 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane z którego wynika, iż do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego należą zadania, dotyczące zawiadomienia o zakończeniu budowy - Wojewoda [...] winien był przekazać akta sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie W., jednakże z uwagi, iż jest to jedynie czynność materialno-techniczna, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie było podstaw do wydania w tym przypadku postanowienia. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli K. i P. B. wskazując na szereg nieprawidłowości towarzyszących realizacji inwestycji prowadzonej przez J. Ch.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga jest o tyle zasadna, że skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia. W sprawie tej związanej z zawiadomieniem J. Ch. o zakończeniu budowy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29.07.2005r., sygn. akt II SA/Wr 1582/03, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].06.2003r, Nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...].01.2003r.,Nr [...], zgłaszającą sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. S. [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż sprawa administracyjna, w której postępowanie zostało wszczęte zawiadomieniem o zakończeniu budowy, jest załatwiona albo milczeniem organu, albo jego negatywną wypowiedzią, oznaczającą zakaz przystąpienia do użytkowania, przy czym ta negatywna wypowiedź przybiera formę decyzji. W konkluzji Sąd uznał, iż rozpatrywana sprawa nie została załatwiona w przepisanym ustawą terminie, bowiem decyzja zawierająca sprzeciw nadana została w siedemnastym dniu po dacie skutecznego zgłoszenia zakończenia robót przez Pana J. Ch. Decyzyjna aktywność organu po tym terminie nie miała prawnego umocowania i niewątpliwie naruszała prawo materialne. Z tego też względu zarówno decyzja organu 1-ej instancji jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] nie mogły ostać się w obrocie prawnym. Jak z powyższych ustaleń wynika, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2002 r. J. Ch. dokonał skutecznego zgłoszenia zakończenia robót polegających na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego, z uwagi na fakt, iż właściwy organ w ustawowym terminie 14 dni nie zgłosił sprzeciwu. Mimo to J. Ch. złożył do Wojewody [...] ponowne zawiadomienie J. Ch. o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. S. [...]. W przypadku złożenia pisma, choćby to pismo było nawet ponownym zawiadomieniem o zakończeniu robót, ale złożonym do niewłaściwego organu ,organ ten winien zgodnie z treścią art. 65 k.p.a. niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, co w niniejszej sprawie prawidłowo uczynił Wojewoda [...]. Organ administracyjny, przed wszczęciem postępowania, z urzędu bowiem bada swoją właściwość, nie podejmując żadnych innych czynności w razie wyniku negatywnego. Przy wszczęciu na żądanie strony, w razie wyniku negatywnego, przekazuje podanie do organu właściwego w sprawie (art. 65 § 1 kpa). Podkreślić należy, że pomimo przyjęcia w art. 65 § 1 k.p.a. rozwiązania, wedle którego organ niewłaściwy przekazuje sprawę do organu właściwego, należy przyjąć, że organ niewłaściwy przekazuje w istocie podanie (a nie sprawę) do organu właściwego. W przypadku ustalenia swojej niewłaściwości, organ niewłaściwy nie może podejmować innych ustaleń wynikających ze sprawy lub stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z żądania błędnie do niego skierowanego. Biorąc pod uwagę, że organ odwoławczy błędnie ustalił, iż nie było podstaw prawnych do wydania w danej kwestii postanowienia a przy tym uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie stosując przy tym ostatniego jego członu, stanowiącego o "umorzeniu postępowania pierwszej instancji", uznać należy, że organ rażąco naruszył w/w przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł nieważność zaskarżonego postanowienia.