VI SA/Wa 2021/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2006r. Nr [...]- działając na podstawie art. 138 § l pkt 1 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana P. M. skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2006 r. mocą której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiesił wszczęte postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską a po ustaleniu, że wyrokiem z dnia [...] października 2005r. Sąd Rejonowy w O. Wydział [...] [...] skazał skarżącego za popełnienie przestępstwa pomocnictwa w usiłowaniu przekupstwa tj. za czyn opisany w art. 229 §1 k.k. podjął zawieszone postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską i decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację organu I instancji wskazując, że za podstawę decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską organ przyjął art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że fakt skazania skarżącego ze wskazanego wyżej przepisu kodeksu karnego powoduje, że pomimo istnienia pozytywnych opinii środowiskowych i wieloletniego nienagannego posługiwania się bronią jest on osobą, o której mogącą użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Wskazano, że jako lekarz a więc osoba zaufania publicznego, od której wiedzy i umiejętności zależy zdrowie, a często życie ludzkie, sprzeniewierza się zasadom obowiązującym dla dobra wspólnego i posiadając informacje o osobach zajmujących się przekupstwem innych osób pełniących funkcje publiczne, pomaga w nawiązaniu kontaktu z nimi osób zainteresowanych uzyskaniem nienależnego świadczenia rentowego jest osobą, wobec której organ ma obowiązek podjąć postępowanie i cofnąć pozwolenie na broń. Organ wskazał, że katalog przestępstw opisanych w art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie jest katalogiem zamkniętym i związku z czym organ był na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zobowiązany cofną c pozwolenie. W skardze do Sądu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazał na naruszenie przez organ art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci wyroku Sądu Rejonowego w O.. Zdaniem skarżącego na podstawie tego dowodu nie można przyjąć, aby w stosunku do niego zachodziło podejrzenie, że może użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Nadto wskazał, że organ dokonał wybiórczej i dowolnej oceny; materiału dowodowego w postaci pozytywnej opinii o skarżącym i faktu wieloletniego zgodnego z prawem dysponowania bronią poprzez nieuwzględnienie tych dowodów przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż organ naruszył art. 80 kpa poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy ustaleniu faktu, że w związku z posiadaniem przez skarżącego pozwolenia na broń istnieje obawa, że broń może zostać użyta przez skarżącego w celu sprzecznym z porządkiem prawnym. Jego zdaniem żaden z przeprowadzonych przez, organ dowodów nie daje podstaw do takiego twierdzenia. Nadto zarzuca błędną wykładnię prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. Wskazuje, że błędna interpretacja tych przepisów, a w konsekwencji ich zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że istnieją w stosunku do skarżącego, jako lekarza skazanego za pomocnictwo do przekupstwa. obawy wskazane w treści naruszonego przepisu jest niezasadne. Wskazał, że przyjęcia przez organ, że przestępstwo z art. 229 § 1 kk jest przestępstwem przeciwko mieniu i mieści się w katalogu przestępstw wskazanych w punkcie 6 naruszonego przepisu jest bezpodstawne. Zdaniem skarżącego nie do zaakceptowania jest stanowisko organu, jakoby zarzucone skarżącemu przestępstwo z art. 18 § 3 k k w zw. 229 § 1 kk miało należeć do przestępstw przeciwko mieniu, albowiem Skarb Państwa w związku z działaniem skarżącego poniósł stratę, której oszacować się nie da (nie jest to przedmiotem tej sprawy)". Zdaniem skarżącego organ powołuje się na zaistnienie okoliczności, które nie zostały udowodnione w toku postępowania karnego i nie próbuje w ramach dostępnych organów i dowodów ustalić, czy rzeczywiście poprzez zachowanie skarżącego Skarb Państwa poniósł stratę. Wskazuje, że z treści wyroku karnego zawierającego opis czynu wynika, że nie doszło do kontaktu pomiędzy K. S. a lekarzem orzecznikiem ZUS, a zatem K. S. nie "załatwiła" sobie renty, a Skarb Państwa nie poniósł żadnej szkody. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga niezasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, cofająca stronie uprawnienia, jest oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się, jeśli osoba, której pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W sprawie bezsprzecznym jest, że skarżący wyrokiem Sądu Karnego został skazany za popełnienie przestępstwa pomocnictwa w usiłowaniu przekupstwa tj. za czyn opisany w art. 229 §1 k.k. Zdaniem skarżącego, w tej sytuacji nie można uznać, że należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Natomiast w ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przez organy Policji nie doszło, jak to zarzucał skarżący, do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Organy Policji słusznie przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem popełnienie przez skarżącego przestępstwa pomocnictwa w usiłowaniu przekupstwa tj. za czyn opisany w art. 229 §1 k.k. jest zachowaniem skierowanym wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu niezależnie od tego, czy przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, czy też nie. Świadczy o tym użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności", który pozwala na objęcie mocą tego przepisu nie tylko osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie przygotowawcze w takiej sprawie. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 są trafne. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż wobec treści ww. wyroku, zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa. Niezależnie od powyższego trzeba podkreślić, że ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu chybione są argumenty skarżącego odnośnie ograniczenia jego prawa do posiadania broni, bowiem dostęp osób fizycznych do broni jest w Polsce reglamentowany, co wynika z art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.