I SA/Gd 335/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Dnia 9 kwietnia 2005 roku T.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 31 maja 2005 roku skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 złotych. W odpowiedzi na wezwanie wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2005 roku referendarz sądowy odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 września 2005 roku, w wyniku wniesienia przez skarżącą sprzeciwu, także odmówił jej tego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2005 roku oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie Sądu (sygn. akt II FZ 716/05). Wobec powyższego, strona została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi wpłynął ponowny wniosek strony z dnia 27 grudnia 2005 roku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 24 marca 2006 roku referendarz sądowy po raz drugi odmówił przyznania jej tego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyniku wniesienia przez skarżącą sprzeciwu, postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2006 roku, również odmówił przyznania jej prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 października 2006 roku (sygn. akt II FZ 475/06) oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie Sądu. W tej sytuacji, zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 7 listopada 2006 roku, doręczonym stronie 13 listopada 2006 roku, została ona po raz kolejny wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi wpłynął kolejny wniosek strony z dnia 20 listopada 2006 roku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2006 strona została wezwana do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Wobec nieusunięcia ich w wyznaczonym terminie, zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2007 roku referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało doręczone stronie w dniu 17 stycznia 2007 roku i nie zostało przez nią zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę T.S. należało odrzucić. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 17 października 2006 roku – skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania jej prawa pomocy, wynikających z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być bowiem rozpatrywana w dwóch aspektach, to jest z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu oraz z drugiej strony, jej możliwości finansowych. W rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprawie, w związku z niepełnym wykonaniem przez skarżącą zarządzenia z dnia 3 lutego 2006 roku wzywającego ją do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących jej sytuacji rodzinnej, majątkowej oraz finansowej, - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd prawidłowo ocenił, że nie jest możliwe dokonanie oceny realnych możliwości finansowych wnioskodawczyni i porównanie ich do kosztów toczącego się postępowania, na które w chwili obecnej składa się wysokość wpisu od skargi w kwocie 400 złotych. Sąd słusznie tym samym odmówił skarżącej zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania. Ponadto, jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny, w rozpoznawanej sprawie zapadło już prawomocne orzeczenie dotyczące przyznania stronie prawa pomocy. Postanowieniem tym jest rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2005 roku, w którym oddalono zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji o odmowie przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy. Stosownie natomiast do treści art. 165 p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawach, do których zalicza się rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy, mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Należy więc stwierdzić, że zmiana takiego postanowienia może nastąpić wyłącznie w sytuacji, w której zaszły zmiany okoliczności sprawy. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie nie sposób ustalić, czy sytuacja finansowa skarżącej uległa zmianie. Z danych zawartych w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 27 grudnia 2005 roku wynika, że stan materialny strony pozostał bez zmian, a skarżąca nie przedstawiła na wezwanie szczegółowych danych w tym zakresie, które mogłyby w świetle art. 165 p.p.s.a. stanowić podstawę zmiany rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie. Mając na uwadze rozważania zawarte w sprawie II FZ 475/06, podkreślić należy prawomocność postępowania w sprawie przyznania skarżącej prawa pomocy. Ponadto, wobec nieuzupełnienia braków formalnych kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 20 listopada 2006 roku, a następnie, wobec niezaskarżenia zarządzenia z dnia 11 stycznia 2007 roku – uznać należy, iż strona była zobowiązana bez kolejnego wezwania uiścić należny wpis. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. - skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Biorąc zatem pod uwagę prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące przyznania stronie prawa pomocy oraz wobec pozostawienia bez rozpoznania kolejnego wniosku skarżącej z dnia 20 listopada 2006 roku o przyznanie jej tego prawa, a w rezultacie, wobec nieuiszczenia wymaganego wpisu sądowego pomimo wezwania z dnia 7 listopada 2006 roku - skargę należało odrzucić. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.