II SA/Wa 1999/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Asesorzy WSA Jacek Fronczyk, Jarosław Trelka, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2007 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym: oddala skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., wydaną na zasadzie art. 162 § 1 pkt. 1 Kpa, art. 13 ust. 6 i art. 24 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. Nr 41 z 2005r. poz.398 ze zm.), stwierdził wygaśnięcie z dniem 15 marca 2005 r. decyzji nr [...] z dnia [...] października 2004 r., wydanej przez ten organ, w sprawie wypłaty żołnierzowi zawodowemu P. S. zryczałtowanego ekwiwalentu w zamian za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż P. S. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego szefa służby w Jednostce Wojskowej [...] w G. i wyznaczony z dniem 15 marca 2005 r. na stanowisko [...] w Oddziale Specjalnym Żandarmerii Wojskowej w G.. Taka zmiana stanowiska powoduje utratę uprawnień do korzystania z prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, co skutkuje niemożnością realizacji przyznanego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. prawa. Decyzja o wypłacie zryczałtowanego ekwiwalentu jest ważna do momentu zwolnienia żołnierza z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z datą wyznaczenia na nowe stanowisko stała się bezprzedmiotowa. Na skutek odwołania P. S., Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żołnierz wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przywrócenie mu prawa do przedmiotowego ekwiwalentu od dnia 15 marca 2005 r. W uzasadnieniu skargi wskazywał, iż nie został pouczony o czasie obowiązywania decyzji z [...] października 2004 r., przez co organ naruszył przepisy art. 107 i art. 9 Kpa. Twierdził, iż w przypadku zmiany stanowiska służbowego żołnierz nie musi każdorazowo oświadczać się w przedmiocie ewentualnej rezygnacji z prawa do kwatery i wnosić o przyznanie ekwiwalentu związanego z taką rezygnacją, gdyż taki obowiązek nie wynika ani z treści art. 24 ust. 1 pkt. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R. P., ani z przepisów wykonawczych do tej ustawy. Nadto wskazywał na przewlekłość postępowania administracyjnego oraz na fakt, że z dniem 22 grudnia 2005 r. przyznano mu prawo do przedmiotowego ekwiwalentu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Dyspozycja normy prawnej zawartej w przepisie art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R.P., obliguje organ do wydania żołnierzowi służby stałej decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym, na które żołnierz został wyznaczony lub które zajmuje. Postępowanie w tej sprawie prowadzone jest z urzędu po otrzymaniu od dowódcy jednostki wojskowej wniosku o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania. Niemniej, żołnierz służby stałej może w terminie nie później niż czternaście dni od dnia objęcia stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, wystąpić pisemnie do dowódcy tej jednostki z wnioskiem o nie wydawanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym (art. 24 ust. 5 cyt. ustawy). Złożenie wniosku w zakreślonym przez ustawodawcę terminie, jak również brak przesłanek negatywnych do przyznania żołnierzowi służby stałej prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, uzasadniają wydanie decyzji w sprawie wypłacania zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania, o której mowa w przepisie art. 24 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R.P. Ponieważ przedmiotowy ekwiwalent wynika wprost z rezygnacji z prawa do kwatery (zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym), a prawo do kwatery wynika z faktu wyznaczenia żołnierza na dane stanowisko służbowe, zatem zmiana stanowiska służbowego powoduje utratę uprawnień do korzystania z prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, przyznanego na czas pełnienia obowiązków służbowych na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym oraz analogicznie pociąga za sobą utratę prawa do przedmiotowego ekwiwalentu. Z akt sprawy wynika, że decyzją personalną nr [...] wydaną w dniu [...] marca 2005 r. Minister Obrony Narodowej zwolnił P. S. z zajmowanego stanowiska służbowego w [...] Batalionie Obrony Terytorialnej (JW. [...]) i z dniem 15 marca 2005 r. wyznaczył na stanowisko służbowe w Oddziale Specjalnym Żandarmerii Wojskowej w G. Zatem z dniem 15 marca 2005 r. decyzja nr [...], rozstrzygająca o wypłacaniu żołnierzowi zryczałtowanego ekwiwalentu, stała się bezprzedmiotowa. Nadmienić należy, że w/w decyzja wydana została na wniosek żołnierza w przedmiocie nie wydawania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas pełnienia obowiązków na stanowisku [...] w Jednostce Wojskowej [...] w G. W terminie (zakreślonym przez art. 24 ust. 5 cyt. ustawy) od dnia wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe w Oddziale Specjalnym Żandarmerii Wojskowej nie złożono żadnego z wyżej wymienionych wniosków. Z przepisu art. 162 § 1 pkt. 1 Kpa wynika, że organ administracji publicznej, stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Jedną z przesłanek umożliwiających organowi administracji publicznej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest stwierdzenie, iż stała się ona bezprzedmiotowa. W orzecznictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość decyzji może wynikać także ze zmiany stanu faktycznego, uniemożliwiającego wykonanie decyzji. Bezprzedmiotowość decyzji oznacza także iż, wynikające z niej prawa lub obowiązki przestały istnieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu, iż za trafnością decyzji przemawia zarówno interes społeczny, jak i interes strony - jako że interes społeczny, a także interes strony wymaga usunięcia stanu niepewności, co do istnienia prawa przyznanego decyzją. Nadto, decyzja przyznająca przedmiotowe świadczenie, określała zarówno prawo strony do jego otrzymywania, jak również obowiązek wypłacania świadczenia przez organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, ze środków pochodzących z dotacji budżetowej. W interesie strony pozostaje zatem wydanie decyzji, stwierdzającej wygaśnięcie decyzji przyznającej stronie omawiane uprawnienie, aby uzyskała pewność co do utraty swoich uprawnień, mających wpływ na jej sytuację finansową (i ewentualnie miała możność dochodzenia swoich praw na podstawie nowych okoliczności, co wobec faktu przyznania skarżącemu przedmiotowego ekwiwalentu od grudnia 2005 r. nastąpiło). Natomiast w interesie społecznym leży wydanie decyzji usuwającej stan niepewności co do obowiązków organu administracji publicznej i wynikających z tego tytułu obciążeń budżetu państwa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, stwierdzić należy ich bezzasadność, co jasno wynika z argumentów przedstawionych wyżej, w uzasadnieniu wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień przy podejmowaniu zaskarżonych decyzji przez organy obu instancji, w takim stopniu, aby uchybienia te mogły mieć wpływ na treść podjętych rozstrzygnięć. Dlatego mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.