I OZ 379/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dna 1 marca 2007 r., sygn. akt IV SO/Wa 3/07 odrzucające wniosek o wymierzenie grzywny Marszałkowi Senatu w sprawie z wniosku H. R. o wymierzenie grzywny Marszałkowi Senatu w związku z nieprzekazaniem skargi na bezczynność Marszałka Senatu w przedmiocie właściwego nadzoru i kontroli nad organami Senatu postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r., sygn. akt IV SO/Wa 3/07 odrzucił wniosek H. R. o wymierzenie grzywny Marszałkowi Senatu w związku z nieprzekazaniem skargi na bezczynność Marszałka Senatu w przedmiocie właściwego nadzoru i kontroli nad organami Senatu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, iż nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność Marszałka Senatu w zakresie właściwego nadzoru nad organami Senatu. W związku z powyższym brak jest również podstaw do wymierzenia marszałkowi Senatu grzywny z tytułu nieprzekazania do Sądu w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 P.p.s.a. skargi wnioskodawcy z dnia 24 października 2006 r. Dodatkowo Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wymierzenie organowi grzywny, określonej w art. 55 § 1 P.p.s.a., służy zdyscyplinowaniu organu do terminowego przekazania skargi skierowanej do sądu administracyjnego wraz z aktami, w sprawie należącej do właściwości tego sądu, tj. z katalogu spraw zawartych w art. 3 § 2 omawianej ustawy, a więc za niedopuszczalny należy uznać wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy, gdy dotyczy sprawy niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego, tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. R. W motywach zażalenia skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji wydanie postanowienia z rażącym naruszeniem prawa, poprzez "odstąpienie od zastosowania podstawy prawnej dopuszczalności skarżenia Marszałka Senatu" oraz "nieprawdziwe przytaczanie faktów i zdarzeń prawnych w uzasadnieniu". W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego następuje wówczas gdy: 1) skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 ), 2) skarga została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 ustawy procesowej), 3) skarga została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. Skarga H. R. dotyczyła bezczynności Marszałka Senatu w zakresie właściwego nadzoru i kontroli nad organami Senatu, w związku z czym skarżący złożył rozpatrywany wniosek o wymierzenie grzywny temu organowi w związku z nieprzekazaniem jego skargi na bezczynność. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola sądu administracyjnego obejmuje także bezczynność organu administracji publicznej w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niespornym jest, że zaskarżenie bezczynności dopuszczalne jest w takim zakresie w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia albo innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność zachodzi wówczas gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął odpowiedniej czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1208/04). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny niniejszej sprawy nie pozwala na wniesienie skargi na bezczynność Marszałka Senatu, a co za tym idzie wymierzenie mu grzywny na podstawie art. 55 §1 P.p.s.a. Żaden przepis prawa bowiem nie nakłada na Marszałka Senatu obowiązku wydawania decyzji czy jakichkolwiek aktów administracyjnych, podlegających następnie kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek o wymierzenie temu organowi grzywny w trybie art. 55 §1 P.p.s.a. w sytuacji, gdy dotyczy on sprawy niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego należy uznać za niedopuszczalny. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.