IV SA/Wa 2235/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.),, asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie : warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Z., będący jednostką organizacyjną Miasta W., zaskarżył do Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].09.2005 r., uchylającą decyzję Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...].11.2004 r., umarzającą postępowanie z wniosku O. z siedzibą w G. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...].12.2000 r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy [...] W., przedłużającą termin ważności decyzji nr [...] tego organu z dnia [...].04.1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla [...] wraz z węzłami na odcinku od ul. [...], [...], [...] do [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...].09.2005 r. przekazało jednocześnie Prezydentowi Miasta W. sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta W. decyzją nr [...] z dnia [...].11.2004 r. umorzył postępowanie z wniosku O., mając na względzie upływ terminu ważności decyzji nr [...] z dnia [...].12.2000 r., Burmistrza Gminy W., przedłużającej termin ważności decyzji nr [...] tego organu o wzizt. dla przedmiotowej inwestycji z dnia [...].04.1998 r. Stwierdził bowiem, że decyzja ta utraciła ważność w dniu [...].12.2003 r., co uczyniło bezprzedmiotowym wznowienie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 Kpa oraz art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) O. we wniesionym odwołaniu zarzuciło, iż decyzja ta jednak wywołała dalsze skutki prawne, bowiem w okresie jej obowiązywania Prezydent Miasta W. wydał w dniu [...].12.2003 r. decyzję nr [...], w której przedłużył termin ważności owych warunków zabudowy ustalonych decyzją z dnia [...].04.1998 r. do końca 2014 r. i z tego względu uznało, iż nie było podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania. Nadto zakwestionowało podanie w podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...].09.2005 r., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...].11.2004 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniosło, że z nadesłanych akt sprawy nie wynika, żeby postępowanie wznowieniowe istotnie zostało prawidłowo wszczęte z wniosku O., a w tej sytuacji brak było podstaw prawnych do jego umorzenia. SKO stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących na to, że wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego spełnia wymogi z art. 148 Kpa czyli, że został złożony przez stronę w rozumieniu art. 28 Kpa w dodatku z zachowaniem terminu. Nadto zarzuciło, że kwestionowana decyzja praktycznie nie zawierała żadnego uzasadnienia, a gdyby przyjąć, że w oparciu o decyzję nr [...] z dnia [...].12.2000 r., Burmistrza Gminy W., przedłużającą termin ważności decyzji nr [...] o wzizt dla przedmiotowej inwestycji w czasie jej obowiązywania wydano dalsze decyzje, trudno by było uznać prowadzenie owego postępowania wznowieniowego za bezprzedmiotowe. We wniesionej skardze Z. zauważył, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania odrębnego orzeczenia o wszczęciu postępowania wznowieniowego w oparciu o art. 31 § 2 Kpa. Nadmienił, że słusznie Prezydent Miasta W. w decyzji nr [...] z dnia [...].11.2004 r. jako podstawę podjętego rozstrzygnięcia wskazał art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem przedmiotowa inwestycja miała taki charakter, a nadto wskazał, że nie uchyla się decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jeśli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia albo ogłoszenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na to, że Z. nie posiada przymiotu strony tego postępowania jako jednostka organizacyjna i budżetowa Miasta W., przy pomocy której Prezydent Miasta W. wykonuje swoje obowiązki jako zarządca dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu. Uprawnionym do wniesienia skargi – stosownie do art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) – jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak i inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Sąd Administracyjny wszczyna zatem postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot i rozstrzyga spór prowadzony przed niezawisłym sądem przez dwa podmioty : podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie skargowe może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Nie może też ono służyć do rozstrzygania sporów wywołanych odmiennymi poglądami prawnymi organów rożnych szczebli administracji publicznej. Nadto organ administracji publicznej nie może być zarazem organem rozstrzygającym sprawę w I instancji i jednocześnie skarżącym odmienne rozstrzygnięcie organu odwoławczego. [...].Nadto co do formy organizacyjnej Z. stanowi jednostkę organizacyjną Miasta W. nie posiadającą osobowości prawnej, prowadzoną w formie jednostki budżetowej. Prezydent W. [...] upoważnia pracowników Z. w W. do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie. Z decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...].04.1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla [...] wraz z węzłami na odcinku od ul. [...], [...], [...] do [...] wynika, że wg miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. z 1992 r. obowiązującego w czasie wydania przedmiotowych warunków teren projektowanej inwestycji był wyznaczony w planie jako trasa komunikacyjna oznaczona symbolem GP. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) w § 4 ust. 1 pkt 3 stanowi, że symbolem GP oznacza się drogi główne ruchu przyspieszonego, które nie są ani autostradami, ani drogami ekspresowymi. Mając zatem na uwadze, że w myśl art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych w granicach miast na prawach powiatu (do których należy Miasto W.) zarządcą wszystkich dróg publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta, to jest również zarządcą przedmiotowej trasy. W niniejszej sprawie decyzję I instancji nr [...] z dnia [...].11.2004 r. wydał Prezydent W. w imieniu Miasta W., a od decyzji organu odwoławczego uchylającego to rozstrzygnięcie i kierujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta W. skargę do Sądu Administracyjnego wniósł Z. w W., a więc jednostka organizacyjna Miasta W., przy pomocy której Prezydent W. wykonuje swe obowiązki jako zarządca dróg publicznych. Sąd podziela wyrażany wielokrotnie pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie wyrażając interes publiczny (tu Prezydent W. jako organ wykonawczy Miasta i zarazem reprezentujący je na zewnątrz) nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia, ani też do upoważnienia do jej wniesienia podległej sobie jednostki, przy pomocy której wykonuje swe obowiązki zarządcy drogi. Z. w W. jest bowiem jednostką organizacyjną Miasta W., a zarazem jednostką organizacyjną przy pomocy której Prezydent W. jako zarządca dróg wykonuje swe obowiązki w zakresie zarządu drogami publicznymi w granicach miasta na prawach powiatu – W. i upoważnia pracowników tej jednostki do załatwiania w jego imieniu spraw, w ustalonym zakresie (por. uchwała NSA z dnia 9.10.2000 r., sygn. akt OPK 14/00, ONSA 2001/1/17 oraz uchwała NSA z 19.05.2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115). W tym stanie rzeczy bez znaczenia pozostaje fakt, iż Z. w W. posiada zdolność sądową w oparciu o art. 25 § 3 P.p.s.a. Jakkolwiek na marginesie należy zaznaczyć, że interes prawny do wniesienia skargi może budzić wątpliwości z uwagi na fakt, że inwestorem - jak wynika z decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...].04.1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji - był Zarząd Budowy [...] w W., a Z. w W. otrzymał tę decyzję tylko do wiadomości. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.