I SA/Kr 1018/05

Sygn. akt I SA/Kr 1018/05 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor WSA Maja Chodacka (spr), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007r., sprawy ze skargi O. W. I. T. D. w O., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 maja 2005r nr [...], w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego, I.uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych ). Skarżący - [...] w O.skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego tytuł wykonawczy wraz z wnioskiem o wszczęcie na jego podstawie egzekucji administracyjnej wobec Pana P. K., celem przymusowej realizacji kary pieniężnej w wysokości 10. 500,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając jako organ egzekucyjny na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego pismem z dnia[...].03.2005r. nr [...] dokonał zwrotu tytułu wykonawczego w celu uzupełnienia braku formalnego, w postaci dowodu doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na powyższe rozstrzygnięcie [...] złożył zażalenie, w którym zakwestionował merytoryczną poprawność wydanego rozstrzygnięcia, żądając jego uchylenia i wszczęcia postępowania egzekucyjnego z majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego. Organowi egzekucyjnemu pierwszej instancji zarzucono błędną interpretację przepisów § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) oraz przepisów art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, póz. 2088 ze zm.), w szczególności poprzez przyjęcie, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego winno poprzedzać doręczenie przez wierzyciela upomnienia przedegzekucyjnego. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 19 maja 2005r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie stwierdzając, iż zaistniały przesłanki do zwrotu tytułu wykonawczego wierzycielowi. W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji wskazał, iż z treści art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, iż organ egzekucyjny przyjmując do realizacji tytuł wykonawczy winien z urzędu zbadać dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku. Zgodnie z § 2 przywołanego przepisu, jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji lub tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 ustawy, organ egzekucyjny nie przystępuje do czynności egzekucyjnych zwracając tytuł wierzycielowi. Art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, iż uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2, jest - w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, w sprawach związanych z realizacją zadań i kompetencji Inspekcji, organem tym jest wojewódzki inspektor. W rozpatrywanej sprawie tytuł wykonawczy sporządzony został przez [...]a zatem przez organ nieuprawniony do jego wystawienia. Oznacza to, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i podlegał zwrotowi w trybie art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto wskazano, iż faktycznie Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonując zwrotu tytułu wykonawczego, nie powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nie pouczył Strony o służącym środku zaskarżenia. Jednakże uchybienie to nie wywołało negatywnych skutków dla wierzyciela, bowiem z tych względów mógł on w każdym czasie złożyć ten środek. Podniesiono także, iż nie można zgodzić się z poglądem wierzyciela, że kary pieniężne nakładane przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego mogą być egzekwowane bez uprzedniego doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego. Przywołane przez wierzyciela na uzasadnienie swojego stanowiska przepisy §13 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów dotyczą przypadków, gdy należności pieniężne zostały określone w orzeczeniu lub z mocy prawa ciąży na zobowiązanym obowiązek ich obliczenia lub uiszczenia bez wezwania. A zatem wskazane w powyższych przepisach sytuacje nie odnoszą się do kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz ustaw, o których mowa w art. 92 tej ustawy, są one bowiem ustalane w drodze decyzji administracyjnych przez podmioty wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy. Przytoczone przepisy wskazują, że czynnikiem przesądzającym o charakterze decyzji administracyjnej, jest sposób powstania zobowiązania pieniężnego. Zobowiązanie to powstaje albo w drodze wydania i doręczenia decyzji stronie - wówczas jest to decyzja konstytutywna, albo powstaje z mocy prawa, to jest na skutek wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania - wówczas jest to decyzja deklaratoryjna. Rozróżnienie tych dwóch rodzajów decyzji administracyjnych jest istotne dla podjęcia właściwego trybu postępowania przez wierzycieli należności pieniężnych przy podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. W zależności bowiem od charakteru decyzji stanowiącej podstawę dochodzenia należności pieniężnej, wierzyciel może żądać wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez doręczenia upomnienia, lub dopiero po upływie 7 dni od daty jego doręczenia stronie. Skoro z przepisów art. 93 § 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż kary pieniężne są nakładane w drodze decyzji administracyjnej na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, oznacza to, że jest to decyzja konstytutywna, bowiem na jej podstawie następuje konkretyzacja kary pieniężnej przez ustalenie jej wysokości dla danego podmiotu. Zauważyć też trzeba, iż należności te nie zostały także ujęte w § 13 rozporządzenia wśród kar pieniężnych podlegających egzekucji bez upomnienia. Skoro przedmiotowe kary pieniężne nie mieszczą się w dyspozycji przepisów §13 rozporządzenia Ministra Finansów, ich egzekucja winna być poprzedzona doręczeniem upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a potwierdzenie jego odbioru należy dołączyć do tytułu wykonawczego przekazywanego celem realizacji naczelnikowi urzędu skarbowego. W skardze wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Strona Skarżąca wniosła o uchylenie obu postanowień i zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W treści skargi wskazano, że organy wydające postanowienia w sprawie kwestionowały zastosowany przez Stronę Skarżącą § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże zdaniem Skarżącego, powołany przepis został zastosowany prawidłowo i uprawniał on wierzyciela do zaniechania doręczania dłużnikowi upomnienia przed wszczęciem egzekucji. Wspomniany przepis stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczania dłużnikowi upomnienia w przypadkach, gdy m.in. należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w analizowanym przypadku. Decyzja [...] zawiera określenie należności pieniężnej. Nie jest konieczne, aby przepis § 13 rozporządzenia wskazywał expressis verbis, że dotyczy on należności pieniężnych ustalonych w orzeczeniu, ani tym bardziej - kar pieniężnych nakładanych na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, gdyż wystarczy zastosowanie przesłanki z § 13 pkt 1, która mówi o określeniu należności w orzeczeniu. Nie ma potrzeby wprowadzania sztucznych różnic w nazewnictwie pomiędzy decyzjami określającymi a ustalającymi. Dyferencjacja taka może mieć zastosowanie co najwyżej na gruncie prawa podatkowego, lecz nie specyficznych uregulowań dotyczących kar pieniężnych nakładanych decyzjami administracyjnymi. Oczywiste jest, że sentencją decyzji jest nic innego jak określenie wysokości należności, i jest to w pełni zgodne z wykładnią językową słowa "określać", która tradycyjnie ma pierwszeństwo przed innymi. Za powyższą argumentacją przemawia również analiza przepisu art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który brzmi: "Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy". Jeżeli załącznik do ustawy określa wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, to oczywistym jest, że w konkretnym przypadku wysokość należności określa decyzja administracyjna wydana na podstawie ustawy. Wskazano nadto, iż terminologia przyjęta w ustawie Ordynacja podatkowa może znaleźć wyłącznie zastosowanie w zakresie prawa podatkowego. Istnieje jednak jeszcze jeden powód dla którego organ egzekucyjny powinien wszcząć egzekucję pomimo braku doręczenia upomnienia dłużnikowi. Jest nim kolejna przesłanka z § 13 rozporządzenia, a mianowicie ta określona w pkt 2. Nie ulega wątpliwości, że zobowiązany ma ustawowy obowiązek uiszczenia należności bez wezwania, co wynika jednoznacznie z art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Przepis ten nakazuje przedsiębiorcy krajowemu uiścić nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia. Oczywistym jest że zobowiązany jest przedsiębiorcą krajowym, a przepis ten ustanawia dla niego obowiązek uiszczenia należności bez wezwania. Na podstawie zaś art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Występują więc aż dwie przesłanki zwalniające wierzyciela z obowiązku doręczania upomnienia w niniejszej sprawie. W skardze odniesiono się także do zarzutu, iż tytuł wykonawczy został sporządzony przez organ nieuprawniony do jego wystawienia podnosząc, iż z treści całości tytułu wykonawczego wynika, że został on wystawiony przez [...] Potwierdzają to dane wskazane w części D tytułu wykonawczego. Skarżący podniósł nadto, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zawiera liczne wady formalne, min. nie zostało ono nazwane postanowieniem, nie zawiera właściwej podstawy prawnej oraz uzasadnienia, a także nie zawiera pouczenia o prawie do wniesienia zażalenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Odnosząc się do istoty sporu między stronami, sprowadzającego się do stwierdzenia czy wierzyciel miał obowiązek uprzedniego doręczenia upomnienia stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 tejże ustawy, naruszających jej przepisy oraz przepisy wymienione w art. 92 ust. 1 może być, w drodze decyzji administracyjnej, nałożona kara pieniężna. Decyzji tej z mocy art. 93 ust. 3 nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4 stanowiącego, że przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia. Spoczywa też na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary organowi, który ją nałożył. Zasadą wynikającą z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest poprzedzenie egzekucji administracyjnej doręczeniem zobowiązanemu pisemnego upomnienia. Minister właściwy do spraw finansów publicznych upoważniony został do określenia, w drodze rozporządzenia, należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Określając te należności minister ma przy tym obowiązek kierować się rodzajem należności oraz sposobem ich powstawania (art. 15 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Przepisem szczególnym regulującym prowadzenie egzekucji administracyjnej jest rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozporządzenie to zostało wydane m.in. z delegacji zawartej w art. 15 § 5 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którą Minister Finansów uzyskał uprawnienie do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Wykorzystując tę właśnie delegację, Minister Finansów w § 13 rozporządzenia zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia. Przepis § 13 rozporządzenia stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach: gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu (pkt 1); zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 2); egzekucja dotyczy należności z tytułu: grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, grzywien wymierzonych mandatem karnym i innych należności pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym skarbowym, kar pieniężnych i kosztów postępowania orzeczonych w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, odszkodowań orzeczonych w sprawach o naprawienie szkód wyrządzonych przez skazanych w mieniu zakładów karnych i aresztów śledczych i grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym (pkt 3), a także egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych (pkt 4). Istotne jest, w świetle tej regulacji, ustalenie charakteru prawnego aktu wydanego przez [...] a zwłaszcza ustalenie, czy: po pierwsze, decyzja rozstrzyga (określa) o należności pieniężnej, po drugie, czy decyzja jest orzeczeniem. Ustalenie istnienia tych dwóch okoliczności łącznie przesądza, zdaniem Sądu, o istnieniu przesłanek wymienionych w § 13 pkt 1 rozporządzenia, a w konsekwencji o braku obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a więc możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, bez dowodu jego doręczenia. Rozstrzygając to zagadnienie, zasadne jest, zdaniem Sądu, wskazanie na uregulowanie zawarte w art. 93 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym "uprawnieni do kontroli (...) mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę (...) wykonującego przewozy na potrzeby własne (...) karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej". Przenosząc powyższą regulację na § 13 pkt 1 rozporządzenia (...), należy zauważyć, że kara pieniężna jest w ocenie Sądu należnością pieniężną, a decyzja administracyjna jest orzeczeniem. Zasadnie skarżący podniósł, że w przypadku, gdy przepis prawa nie określa znaczenia danego słowa, jego treść należy rozumieć zgodnie z zasadami wykładni językowej, a więc nałożenie kary pieniężnej stanowi de facto określenie lub ustalenie jej wysokości w drodze decyzji administracyjnej. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia także, w ocenie Sądu, regulacja zawarta w treści art. 93 ustawy o transporcie drogowym, z którego wynika, że decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, a więc obowiązek jej uregulowania przez podmiot, którego dotyczy rozstrzygnięcie, bez względu na fakt, czy skorzysta z prawa wniesienia odwołania, czy też nie skorzysta. Uregulowanie dotyczące przedsiębiorców krajowych, zawarte w ust. 4 wskazanego przepisu, a dotyczące uiszczenia przez tych przedsiębiorców nałożonej kary w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia z obowiązkiem przekazania dowodu tego uiszczenia organowi, wskazuje, że to na podmiocie zobowiązanym ciążą powinności, a skoro tak, to należy przyjąć, że obowiązek organu został zawężony - w przypadku nałożenia kary pieniężnej - tylko do jej wymierzenia i wystawienia tytułu wykonawczego. Uregulowanie bowiem w ustawie o transporcie drogowym odmiennych zasad związanych z wykonaniem decyzji - przy zasadzie wynikającej z kodeksu postępowania administracyjnego, wykonalności decyzji ostatecznych - wskazuje na celowy zabieg ustawodawcy oraz na nadanie tym decyzjom szczególnej mocy, a w konsekwencji szczególnego trybu ich egzekwowania. Zarówno bowiem rygor natychmiastowej wykonalności, jak i obowiązek - w odniesieniu do przedsiębiorców krajowych - uregulowania należności w terminie 21 dni od dnia wymierzenia kary oraz przekazanie dowodu uiszczenia organowi wyłączają - w ocenie Sądu - obowiązek doręczenia upomnienia, gdyż de facto przyjęcie takiego sposobu postępowania skutecznie wyeliminowałoby rozwiązania przyjęte w ustawie o transporcie drogowym, a w konsekwencji pozbawiłoby mocy prawnej rygoru natychmiastowej wykonalności lub ustawowego obowiązku uregulowania wymierzonej kary pieniężnej w terminie 21 dni. W ocenie Sądu, stanowisko organu drugiej instancji dotyczące różnic pomiędzy decyzjami "określającymi" a "ustalającymi" oparte zostało w głównej mierze na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), a więc na akcie prawnym regulującym sposoby powstawania zobowiązań podatkowych. Należy przy tym jednak zauważyć, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i akty wykonawcze do niej mają zastosowanie nie tylko do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji podatkowych, to po pierwsze, a po wtóre, przepisy te nie wprowadzają podziału na sposób powstania należności, określając tylko i wyłącznie, że obowiązek przesłania upomnienia zobowiązanemu nie jest wymagany, w sytuacji gdy egzekucja dotyczy należności pieniężnej określonej w orzeczeniu. Ani przepis art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowił podstawę regulacji zawartej w § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani też wskazany § 13 pkt 1 nie wprowadzają żadnego podziału na decyzje określające, czy ustalające, stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do zaaprobowania poglądu organów. Tym samym Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2006r. sygn. akt I SA/Gl 1114/05. Już wyłącznie z tych względów, w rozpatrywanej sprawie, wystawienie tytułu wykonawczego przez [...] nie wymagało wcześniejszego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a skoro tak, to postanowienie o zwrocie tytułu wykonawczego, z uwagi na brak upomnienia, narusza prawo i z tej też przyczyny podlega uchyleniu jako naruszające przepisy art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej i § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Niezależnie od powyższego, Sąd stwierdza, że trafny jest zarzut zawarty w skardze, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.