I GSK 1088/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie Janusz Zajda (spr.) NSA Marzenna Zielińska Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 374/06 w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenie kwoty długu celnego 1. oddala skargą kasacyjną, 2. zasądza od S. A. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 374/06 oddalił skargę S. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że S. A., prowadzący P. W. "A.", [...] marca 2003 r. na podstawie dokumentu SAD nr [...] zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar sprowadzony z Turcji. Do zgłoszenia celnego dołączył m.in. deklarację wartości celnej, fakturę zakupu i świadectwo przewozowe EUR. 1; kwotę długu celnego, z uwagi na preferencyjne pochodzenie towarów, określono z zastosowaniem obniżonej stawki celnej 0%. Pismem z [...] lipca 2005 r. Administracja Celna Turcji poinformowała, że świadectwo przewozowe załączone do zgłoszenia celnego jest nieautentyczne, a objęte nim towary nie kwalifikują się jako towary traktowane na zasadach preferencyjnych. W związku z powyższym pismem Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją z [...] stycznia 2006 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawek celnych oraz określenia należnej kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w tym zakresie. Decyzją z [...] maja 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Stwierdził, że czynności kontrolne dokonywane przez organ celny na podstawie art. 83 ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) nie są postępowaniem administracyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej, gdyż procedura weryfikacji dowodu pochodzenia przeprowadzana jest na zasadzie współpracy organów celnych państw - stron Umowy o wolnym handlu zawartej między Rzeczpospolitą Polską i Republiką Turecką (Dz.U. z 2000 r. Nr 57, poz. 680), szczególnie jej Protokołu Nr 3 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Władze celne kraju eksportera udzieliły zgodnie z art. 32 pkt 5 Protokołu Nr 3 jednoznacznej odpowiedzi, że przedmiotowe świadectwo EUR. 1 nie zostało wystawione przez tureckie władze celne i nie może być zaakceptowane jako prawomocny dowód pochodzenia, a objęte nim towary nie kwalifikują się jako towary traktowane na zasadach preferencyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalając skargę na powyższą decyzję za słuszne uznał wyjaśnienie organu odwoławczego, że kontrola postimportowa w trybie art. 83 Kodeksu celnego odbywa się na zasadzie współpracy organów celnych zainteresowanych państw. Z treści art. 32 Protokołu Nr 3 Umowy o wolnym handlu wynika, że umawiające się państwa - strony ustanowiły możliwość sprawdzenia merytorycznej poprawności i autentyczności dowodów pochodzenia przedkładanych w kraju importera w celu uzyskania preferencji. Dodatkowa weryfikacja przeprowadzana jest wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości, co do statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Strony umowy przyjęły przy tym zasadę, że jeżeli udzielona w ramach współpracy organów odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, władze celne wnioskujące o weryfikację odmawiają wszelkich preferencji. Sąd przyjął również, że wynik weryfikacji pochodzenia towarów dokonany przez organy celne kraju eksportu jest wiążący dla władz kraju importu. Wyniki sprawdzenia świadectwa pochodzenia nie mogą być zatem przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji przez organy celne państwa importera. Z tego względu przyjęcie przez organy celne, że dokument EUR. 1 nie był dokumentem autentycznym, znajduje pełne poparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Odpowiedź tureckich władz celnych z [...] lipca 2005 r. jednoznacznie wskazywała na posługiwanie się przez importera nieautentycznym świadectwem pochodzenia. Znalazło to potwierdzenie w urzędowym tłumaczeniu tego dokumentu. Jednocześnie Sąd podniósł, że brak urzędowego tłumaczenia wyniku weryfikacji na etapie postępowania administracyjnego, z uwagi na przedłożenie stosownego tłumaczenia dokumentu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, nie miał wpływu na wynik postępowania. Sąd podkreślił, że za prawidłowe sporządzenie zgłoszenia celnego odpowiada zgłaszający - ewentualnej rekompensaty poniesionych negatywnych skutków zawartej transakcji importowej strona może dochodzić jedynie od kontrahenta, w innym trybie i na innych zasadach niż w postępowaniu celnym. Przepisy nie uzależniają przy tym rozstrzygnięcia przez organ, co do istoty sprawy od przyczyn powstania okoliczności uzasadniających zastosowanie innej niż wskazywał importer stawki celnej. W szczególności nie ma znaczenia, że przedłożenie przez importera nieautentycznego świadectwa pochodzenia nastąpiło bez jego winy. Nawet ustalenie, że to kontrahent jest odpowiedzialny za przekazanie skarżącemu fałszywego świadectwa przewozowego, nie zmieniłoby oceny, że konsekwencje wynikające z powyższego faktu ponosić będzie importer posługujący się takim wadliwym świadectwem. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia przez organy celne przepisów postępowania - w tym zasady prawdy obiektywnej oraz przepisu art. 180 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wyjaśnienia złożone przez kierowcę mającego kontakt z tureckim kontrahentem importera nie były brane przez organ pod uwagę przy podejmowaniu decyzji, ponieważ nie miały wpływu na ocenę okoliczności, które z tych wyjaśnień wywodził skarżący. Zdaniem Sądu akta sprawy nie potwierdzają również zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej S. A. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Orzeczeniu zarzucił naruszenie: I. art. 1 § 1 i 2, art. 3 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy celne art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez oparcie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonych decyzjach na dowodach w postaci obcojęzycznych dokumentów obejmujących świadectwa przewozowe EUR. 1, korespondencję organów celnych prowadzoną w związku z weryfikacją autentyczności świadectwa pochodzenia przeprowadzoną na podstawie postanowień umowy międzynarodowej o wolnym handlu z 4 października 1999 r. zawartej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką (Dz.U. z 2000 r. Nr 57, poz. 680) bez ich urzędowego tłumaczenia na język polski i bez załączenia ich w oryginale do akt sprawy; II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy celne wskazanych powyżej przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody w postaci obcojęzycznych dokumentów obejmujących świadectwa przewozowe EUR. 1, korespondencję organów celnych prowadzoną w związku z weryfikacją autentyczności świadectwa pochodzenia przeprowadzoną na podstawie postanowień umowy międzynarodowej o wolnym handlu bez ich urzędowego tłumaczenia na język polski i bez załączenia ich w oryginale do akt sprawy, polegające na uznaniu, że importer posługiwał się nieautentycznym świadectwem pochodzenia, co dawało organom podatkowym podstawę, w oparciu o treść art. 65 § 4 pkt 2 b/, c/ Kodeksu celnego, do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia prawidłowej kwoty długu celnego i uchylenie się od oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 121 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej; III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewzięcie pod uwagę z urzędu, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, czy nie doszło do naruszenia art. 180 § 1, art. 181, art. 191 Ordynacji podatkowej na skutek ustalenia przez organy celne okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w oparciu o dowody w postaci obcojęzycznych dokumentów obejmujących świadectwa przewozowe EUR. 1, korespondencję organów celnych prowadzoną w związku z weryfikacją autentyczności świadectwa pochodzenia przeprowadzoną na podstawie postanowień umowy międzynarodowej o wolnym handlu bez ich urzędowego tłumaczenia na język polski i bez załączenia ich w oryginale do akt sprawy oraz wydania w oparciu o powyższe dowody zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że organ celny dla ustalenia autentyczności świadectwa przewozowego EUR. 1 posłużył się dowodami, które stosownie do treści art. 180 § 1, art. 181 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie powinny zostać uznane za dowód w sprawie. Bazując jedynie na otrzymanym wyniku weryfikacji, we własnym zakresie organ nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego, mimo że skarżący podnosił konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców, którzy odbierali towar i świadectwo EUR. 1 od dostawcy. Skarżący podniósł również, iż przedmiotowe dokumenty nie zostały załączone do akt sprawy w oryginale, a jedynie w kserokopiach (niepoświadczonych). Z kolei inne dowody przeprowadzone w sprawie zgodnie z przepisami prawa, zaliczone w poczet materiału dowodowego, nie dawały podstaw do uznania świadectwa przewozowego za nieoryginalne. Skarżący wskazał również, że Sąd skoncentrował się przede wszystkim na kwestii weryfikacji autentyczności świadectwa przewozowego, pomijając ocenę legalności działań organów celnych w kontekście zarzutów naruszenia przez te organy art. 121 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna zawiera także zarzut naruszenia przez Sąd art. 134 p.p.s.a. poprzez zaniechanie dokonania ustalenia, czy nie doszło do naruszenia przez organy art. 180 § 1, art. 181 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w oparciu o dowody w postaci obcojęzycznych dokumentów bez ich urzędowego tłumaczenia i wydanie decyzji na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego. Organy przyjęły, że skoro wynik weryfikacji jest dla nich wiążący, to nie były już obowiązane z urzędu wyjaśnić wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ani też zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, niezależnie od tego, czy służy on udowodnieniu okoliczności korzystnych dla strony, czy też przeciwnie. Skarżący powołał się na wyrok NSA z 9 lutego 2001 r. sygn. akt III SA 2339/99, w którym sąd orzekł, że obcojęzyczny dokument bez jego urzędowego tłumaczenia nie może być uznany za dowód w sprawie. Stwierdził, że Sąd w niniejszej sprawie nie powinien był zatem uznać spornych dokumentów za dowód i skoro inne dowody nie dawały podstaw do zakwestionowania autentyczności świadectwa przewozowego EUR. 1, to organy naruszyły przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i uchylenie obu decyzji w całości. Za błędne uznał także twierdzenie Sądu, że przedstawienie urzędowego tłumaczenia na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. Oznacza to bowiem, że na etapie postępowania celnego organy nie dysponowały powyższym tłumaczeniem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na zasadzie art. 203 p.p.s.a. Wskazał m.in., że tłumaczenie pisma władz tureckich na język polski zostało dokonane przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego 19 września 2005 r. i od tego czasu znajduje się w aktach sprawy, karta nr 55. Ponadto, odpowiedź administracji tureckiej dotyczyła także ośmiu innych świadectw pochodzenia i siłą rzeczy oryginał dokumentu mógł znajdować się w aktach tylko jednej sprawy, co zostało odnotowane na kserokopiach do akt pozostałych spraw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, Lex nr 146732). Skargę kasacyjną oparto na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te obejmują naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w powiązaniu m.in. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty zasadniczo koncentrują się wokół kwestii błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy celne w oparciu o dokumenty obcojęzyczne, bez ich urzędowego tłumaczenia, a także niedostrzeżenia przez Sąd I instancji uchybień w tym zakresie. Odnosząc się do wymienionych zarzutów należy na wstępie stwierdzić, że w myśl art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Zgodnie z tą konstytucyjną zasadą, ustawa z 7 października 1999 r. o języku polskim stanowi, iż język polski jest językiem urzędowym terenowych organów administracji publicznej (art. 4 pkt 3) oraz że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 5 ust. 1). Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia czynności urzędowych, jednakże - na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 maja 2002 r., II SA 4033/01 (Wokanda 2002 /12/39) - nasuwające się wątpliwości związane z tym zagadnieniem prawnym usunęła uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 14 maja 1997 r. (W. 7/96, OTK 1997 nr 2, poz. 27), podjęta na gruncie dekretu z 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych (Dz. U. Nr 57, poz. 324). W powyższej uchwale Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, zachowujący aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o języku polskim, że czynności urzędowe to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji, chyba że z istoty tych czynności wynika konieczność posłużenia się językiem obcym. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej. Oznacza to, że czynności procesowe winny być dokonywane w języku polskim. Organ administracji publicznej zobligowany jest do dokonywania w języku polskim zarówno czynności ustnych, jak i do prowadzenia w tym języku dokumentacji postępowania, a to oznacza prawną powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami. Konkludując, konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, stanowiąca, iż językiem urzędowym jest język polski, warunkuje, aby dokumenty - tak jak w rozpatrywanej sprawie - będące zasadniczym dowodem wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zostały przetłumaczone na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu. Innymi słowy, aby obcojęzyczny dokument mógł mieć wartość dowodową w świetle art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dowód taki musi odpowiadać warunkom normatywnym. Z powyższego jednak nie można wywodzić zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji celnej. Dopuszczenie takiego dowodu nie jest sprzeczne z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przy wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu celnego polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. glosa do wyroku WSA z 16 stycznia 2004 r., III SA 2719/02, PiP 2005/4/317 - t. 1). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wyżej przedstawione zasady znalazły zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Twierdzenia skarżącego zawarte w skardze kasacyjnej, iż dokument mający zasadnicze znaczenie dowodowe dla rozpoznawanej sprawy, tj. pismo Administracji Celnej Turcji z [...] lipca 2005 r. stwierdzające, że świadectwo przewozowe EUR.1 jest nieautentyczne, a objęte nim towary nie kwalifikują się jako towary korzystające z preferencji, nie został przetłumaczony na język polski, nie są prawdziwe. Kserokopia tego pisma, potwierdzona za zgodność z oryginałem, jak również jego tłumaczenie na język polski (karta [...]) i pismo władz polskich zwracających się do władz celnych tureckich o weryfikację świadectwa przewozowego EUR.1 znajdują się w aktach administracyjnych. Brak oryginału dokumentu w aktach rozpoznawanej sprawy jest uzasadniony faktem, że weryfikacja dotyczyła kilku świadectw przewozowych i została zawarta w jednym dokumencie z [...] lipca 2005 r. Dlatego też oryginał znajduje się w aktach administracyjnych jednej ze spraw, a do pozostałych załączono kserokopie potwierdzone za zgodność z oryginałem. W związku z tym możliwe było dokonanie przez organy celne oceny treści przesyłanych dokumentów. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, w ślad za organami celnymi, że w świetle odpowiedzi władz tureckich udzielonej w wyniku weryfikacji, świadectwo przewozowe nie może być uznane za dowód preferencyjnego pochodzenia sprowadzanych towarów. Wynik weryfikacji przewidzianej w art. 32 Protokołu 3 Umowy międzynarodowej o wolnym handlu dokonany przez kraj eksportera jest wiążący dla kraju importera. Świadectwa przewozowe nie mogą być zatem przedmiotem dodatkowej weryfikacji przez organy celne kraju importera. Wobec tego za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z przepisami Ordynacji podatkowej oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., iż postępowanie dowodowe przed organami celnymi zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Sąd I instancji ocenił zarzuty skargi i wskazał, które dokumenty przesądziły o prawidłowości decyzji organów celnych. Odniósł się również do innych dowodów wskazując, że słusznie nie zostały wzięte pod uwagę przez organy celne, gdyż nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie okoliczności, które z nich wywodził skarżący. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.