VI SA/Wa 399/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi "L." Sp. z o.o. z siedzibą O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Protokołem z kontroli drogowej nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. sporządzonym w S. dokonano pomiaru nacisków na oś samochodu ciężarowego marki [...] nr rejestracyjny [...] należącego do "L." sp. z o.o. w O., zwanej dalej "skarżącą". Na drugiej osi pojazdu stwierdzono nacisk 9,35 t., co po odjęciu 200 kg i 2% dało przekroczenie nacisku na oś wynoszące 0,97 t. Na drodze nr [...] na odcinku [...], na którym poruszał się kontrolowany pojazd, dopuszczalny nacisk na oś wynosił poniżej 8 ton. Z tych względów [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. wszczął przeciwko skarżącej postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W piśmie z dnia 9 sierpnia 2006 r. skarżąca nie uznała zasadności stawianego jej zarzutu. Wskazała na brak odpowiednich znaków informacyjnych wskazujących na dopuszczalny na wspomnianej drodze nacisk na oś do 8 ton. Ponadto, jak podnosiła, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) samochód ciężarowy nie przekroczył dopuszczalnego nacisku na oś wynoszącego 11,5 tony. Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P., nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 720 zł. Jako podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej powołano m.in. przepisy art. 13g ust. 1, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4,5,6, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz Lp.6 pkt 7 lit. c tabeli, stanowiącej zał. nr 2 do powołanej ustawy. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 40c ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2. W myśl powołanego wyżej przepisu wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy. W świetle zaś art. 41 ust. 6 ustawy drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 (do 11,5 t.) i 5 (do 10 t.) stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W świetle zaś lp.6 pkt 7 lit. c tabeli do ustawy o drogach publicznych, stanowiącej zał. nr 2 do ustawy, stawka opłaty w złotych za 1kg wynosi 0,60. Jak wskazał Główny Inspektor Transportu Drogowego brak oznaczenia drogi w zakresie dopuszczalnego nacisku na oś nie ma znaczenia w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za przekroczenie wspomnianej wielkości, gdyż wiążącym źródłem informacji o dopuszczalnym nacisku na oś na danej drodze jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. (Dz. U. Nr 219, poz. 1861). Odcinki dróg nie zawarte w załączniku do tego rozporządzenia są z mocy prawa drogami o nacisku do 8 ton. Nie uwzględniono również stanowiska skarżącej, powołującej się na zgodność nacisków na oś kontrolowanego pojazdu z przepisami powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Podane w tym rozporządzeniu wielkości mają bowiem charakter generalny, których nie może przekroczyć żaden pojazd i nie odnoszą się do kwestii poruszania się pojazdu po drodze o konkretnych wielkościach nacisków na oś. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca podtrzymuje generalnie swoje zarzuty podniesione w postępowaniu administracyjnym. Ponadto kwestionuje swoją odpowiedzialność osobistą za zaistniały stan rzeczy, wywodząc że organ kontroli powinien był ograniczyć się do nałożenia kary grzywny wobec kierowcy pojazdu, stosownie do przepisu art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), nie zaś karać karą pieniężną skarżącą jako przedsiębiorcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Bezsporne są w sprawie, i nie kwestionowane w skardze, ustalenia kontroli drogowej z dnia [...] lipca 2006 r. w przedmiocie poruszania się pojazdu skarżącej na drodze, na której obowiązywał dopuszczalny nacisk na oś do 8 ton, a także nie są kwestionowane ustalenia w zakresie przekroczenia przez pojazd dopuszczalnego nacisku oś o 0,97 tony. Nie jest również kwestionowana sama wysokość nałożonej kary pieniężnej. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd podzielił stanowisko organu kontroli, że brak stosownego oznaczenia drogi, poprzez odpowiednie tablice informacyjne o wielkości dopuszczalnego obciążenia osi pojazdu do 8 ton, sam przez się nie zwalnia przedsiębiorcy od obowiązku zapłaty kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego obciążenia, o którym wyżej mowa. Miarodajną informacją jest bowiem umieszczenie danej drogi w zał. nr 2 do cytowanego rozporządzenia z dnia 19 października 2005 r., wydanego na podstawie art. 41 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Odcinek drogi wojewódzkiej [...] jest bowiem wymieniony w lp. 8 zał. nr 2 do wspomnianego rozporządzenia w części tabeli "Kierunkowy przebieg drogi (3)", nie zaś w części tabeli "Odcinki dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. (4)". Natomiast w ustawie o drogach publicznych, co wymaga podkreślenia, nie ma przepisu, który uzależniałby obowiązek zapłaty kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś od odpowiedniego oznakowania w terenie danej drogi wojewódzkiej. Zgodność pojazdu skarżącej z przepisami powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, z czym zgodzić się należy ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonej decyzji, nie ma w niniejszej sprawie jakiegokolwiek znaczenia. Czymś innym jest bowiem spełnienie przez pojazd ogólnych wymagań technicznych od kwestii poruszania się tego pojazdu na drodze, na której obowiązują konkretne wielkości w zakresie dopuszczalnego nacisku na oś, które ten pojazd ma obowiązek spełnić, pod rygorem zapłaty kary pieniężnej. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej, przerzucającej na kierowcę pojazdu odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś drogi. Stanowisko skarżącej nie bierze pod uwagę przepisu art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do tego przepisu wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizującego przewóz drogowy. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.).