IV SA/Wa 1893/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2006r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej p o s t a n a w i a: o d r z u c i ć s k a r g ę. Wezwaniem z 16 października 2006r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej (radcę prawnego) do wykazania, iż w terminie do wniesienia skargi uiścił należny w sprawie wpis stały i nadesłania dowodu wpłaty. Pełnomocnik skarżącej – w odpowiedzi na wezwanie – nadesłał pismo, w którym wskazał, iż wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 262 zł, załączając dowód uiszczenia w dniu 25 października 2006r. wpisu stosunkowego wyliczonego od wskazanej kwoty (100 zł). Dalej podał, iż przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2006r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2006r., którym to aktem ustalono dla skarżącej karę pieniężną biegnącą w wysokości 261,73 zł/dobę - za ponadnormatywną emisję hałasu i naruszenie warunków określonych w decyzji Wojewody [...] z [...] września 1991r. odnośnie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska. Stosownie do art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna to stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W piśmiennictwie podnosi się, iż w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie orzeka się o należnościach pieniężnych, tak jak w postępowaniu w sprawach cywilnych, tylko kontroluje legalność aktów, w których takie należności zostały określone lub ustalone. Z tego względu bardziej adekwatne do zadań sądownictwa administracyjnego wydaje się ujęcie tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193, ze zm.). W § 1 tego rozporządzenia stwierdzono bowiem, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. W świetle powyższego – zdaniem pełnomocnika skarżącej - nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji było ustalenie administracyjnej kary pieniężnej biegnącej w wysokości 261,73 zł/dobę, stanowiącej należność pieniężną, o której mowa w art. 216 P.p.s.a. i § 1 cytowanym rozporządzeniu. Zatem wartość przedmiotu zaskarżenia - zgodnie z przepisem art. 216 i 215 § 2 P.p.s.a. - wynosi 262 zł i stosownie do § 1 ww rozporządzenia wpis w niniejszej sprawie jest wpisem stosunkowym wynoszącym 100 zł. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, do których należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skargi w sprawach z zakresu ochrony środowiska i przyrody (do których należy przedmiotowa sprawa) podlegają - na mocy § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193, ze zm.). - wpisowi stałemu w wysokości 200 zł. Zaś według normy art. 219 § 1 i § 2 oraz art. 221 P.p.s.a. stała opłata sądowa od skargi wnoszonej przez radcę prawnego winna zostać uiszczona gotówką do kasy sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy, przy wniesieniu skargi do tegoż sądu, czyli bez wezwania do jej uiszczenia. Przy czym obowiązek uiszczenia opłaty bez wzywania oznacza, iż opłata ta powinna być uiszczona w takim terminie, jaki jest dopuszczalny do złożenia pisma podlegającego tej opłacie, w tym przypadku w terminie do wniesienia skargi. Stosownie do powyższych wywodów i przedstawionego stanu w sprawie, skoro skargę wniósł radca prawny i – w ocenie Sądu - skarga podlegała opłacie stałej, to wpis od skargi winien być uiszczony w terminie do wniesienia skargi. Z racji niedokonania tej czynności procesowej w sposób wymagany obowiązującymi przepisami prawa postanowiono jak wyżej. Przedstawione stanowisko dowodzi, iż Sąd nie podziela twierdzeń pełnomocnika skarżącej, że należnym wpisem od skargi wniesionej na decyzję ustalającą karę pieniężną biegnącą w wymiarze 261,73 zł na dobę, jest wpis stosunkowy, liczony od wartości przedmiotu zaskarżenia, jakim – zdaniem pełnomocnika - jest kwota 261,73 zł. W tym względzie zauważenia wymaga, iż w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego przedmiotem zaskarżenia są akty i czynności wymienione w § 2 i 3 art. 3 P.p.s.a., których kontrolę z punktu widzenia zgodności z prawem przeprowadza sąd administracyjny (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269). W tym postępowaniu – jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżącej - nie orzeka się o należnościach pieniężnych, tak jak w postępowaniu w sprawach cywilnych, tylko kontroluje legalność aktów, w których takie należności zostały określone lub ustalone. Stąd też należność pieniężna w ścisłym tego słowa znaczeniu nie stanowi przedmiotu zaskarżenia przed sądem administracyjnym. Dlatego regulację zawartą w art. 216 P.p.s.a. należy odnosić do należności pieniężnej objętej aktem lub czynnością, stanowiącym przedmiot zaskarżenia. Taka należność będzie stanowiła w świetle komentowanego przepisu wartość przedmiotu zaskarżenia, którą należy podać w piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji, jeśli jest od niego pobierany wpis stosunkowy (tj. w skardze, skardze kasacyjnej lub skardze o wznowienie postępowania - art. 230, 231 P.p.s.a) (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005r., str. 536-537). Jak już wyżej przedstawiono przedmiotem zaskarżenia - w niniejszej sprawie - jest decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej (zw. administracyjną karą pieniężną) za ponadnormatywną emisję hałasu w porze nocnej i naruszenie warunków określonych w decyzji Wojewody [...] z [...] września 1991r. odnośnie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska. Postępowanie w sprawie wymierzania administracyjnych kar pieniężnych reguluje art. 298 i nast. ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Z zasady kary te wymierza się za przekroczenie, naruszenie określonych w pozwoleniach (decyzjach) warunków np. dotyczących ilości odprowadzanych ścieków, poziomów np. hałasu. Decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej określiła m. in. wysokość (stawkę) kary biegnącej w stosunku dobowym i termin, od którego kara ta będzie naliczana. Innymi słowy, ustalona w decyzji kwota 261,73 zł, to dobowy wymiar kary biegnącej, naliczanej od 1 stycznia 2004r., co oznacza, iż stawki tej nie można określić mianem należności pieniężnej objętej aktem, stanowiącym przedmiot zaskarżenia, jako że jest to wartość wyjściowa, narastająca w miarę upływu czasu. Zaś wpis stosunkowy - stosownie do § 1 ww rozporządzenia - zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Zatem, aby można było mówić o należności pieniężnej objętej aktem stanowiącym przedmiot zaskarżenia, to winna być to należność właściwa w chwili wnoszenia skargi oraz tak określona pozostawać niezmieniona do końca postępowania i objęta zakres kontroli sądowej w ramach oceny legalności aktu ją wymierzającego, a nie jak w sprawie wielkość jednostkowa, dająca podstawę do dalszych wyliczeń. Przykładem skarg dotyczących decyzji z zakresu ochrony środowiska i przyrody, od których pobiera się wpis stosunkowy są decyzje wymierzające administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia wydawane na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880, ze zm.). W świetle powyższych wywodów ustalonej zaskarżoną decyzją wysokości kary biegnącej – 261, 73 zł/dobę - nie może określić mianem należności pieniężnej objętej aktem, stanowiącym przedmiot zaskarżenia, zatem stawka ta nie może stanowić wartości przedmiotu zaskarżenia. Konkludując, skoro skarga wniesiona przez radcę prawnego, podlegająca opłacie stałej, nie została należycie opłacona w terminie do wniesienia skargi, to na mocy art. 221 P.p.s.a. należało ją odrzucić.