II SA/Łd 529/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 2) stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z przepisem art. 71 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane "w brzmieniu przed dniem 31. maja 2004 roku", po rozpatrzeniu odwołania K.O. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], Nr [...](znak:[...]), nakazującej K. O. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu gastronomicznego – Baru A znajdującego się w części budynku mieszkalnego, położonego przy ulicy B w T., na lokal mieszkalny – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...], Nr [...](znak:[...]), nakazał K. O. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu gastronomicznego – Baru A, znajdującego się w części budynku mieszkalnego przy ulicy B w T., na lokal mieszkalny. Od decyzji tej odwołanie wniosła K. O. domagając się jej uchylenia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W dniu 29. marca 2005 roku K. O. w ślad za złożonym odwołaniem przedłożyła w organie odwoławczym ocenę techniczną budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w T. przy ulicy [...]. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie, po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania prowadzonego przed organem nadzoru budowlanego jest samowolna zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal gastronomiczny (Bar A), dokonana przez K.O. bez stosownej decyzji wydanej przez właściwy organ administracji architektonicznobudowlanej. Dalej organ podniósł, iż zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użytkowy nastąpiła przed dniem 31. maja 2004 roku, czyli "przed wejściem w życie przepisów nowelizujących, m.in. przepisy dotyczące postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu." Zdaniem organu odwoławczego – zgodnie z treścią art. 71 ust.1 Prawa budowlanego z 1994 roku zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części "wymaga pozwolenia na budowę". Natomiast zmiana sposobu użytkowania dokonana bez takiego zezwolenia podlegała w czasie wykonywania zmiany regulacji określonej w przepisie art. 71 ust.3 wskazującej na zastosowanie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż K. O. dokonując samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal gastronomiczny naruszyła przepis art. 71 ust.1 ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku – Prawo budowlane, a zatem zasadnym stało się prowadzenie postępowania przewidzianego w przepisach art. 50 i 51 tejże ustawy. Dalej organ przytoczył, iż decyzją z dnia 19. października 2004 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. zobowiązał K.O. na podstawie przepisu art. 51 ust. l pkt.2 Prawa budowlanego z 1994 roku, do przedłożenia w terminie do dnia 15 stycznia 2005 roku oceny technicznej samowolnie zmienionego sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal gastronomiczny. Na powyższą decyzję nie zostało złożone odwołanie. Natomiast do dnia 15. stycznia 2005 roku K. O. nie przedłożyła wymaganej powyższą decyzją oceny technicznej, nie wystąpiła również z wnioskiem o zmianę terminu wykonania obowiązku określonego w tejże decyzji. Organ nadzoru budowlanego II instancji wskazał następnie, iż wobec bezskutecznego upływu terminu, decyzją z dnia [...], Nr [...](znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. zobowiązał K.O. do doprowadzenia spornego obiektu do stanu poprzedniego, a więc sprzed samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania. Następnie w dniu 29. marca 2005 roku K. O. złożyła w organie odwoławczym ocenę techniczną budynku mieszkalnego, w części którego dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal gastronomiczny. W ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne prowadzone przez organu I instancji i wydana w jego konsekwencji zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zgodna z trybem przewidzianym w przepisie art. 51 w związku z art. 71 ust.3 ustawy z dnia 7.lipca 1994 roku – Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16. kwietnia 2004 roku. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16. kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane, w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy (to jest przed 31. maja 2004 roku), stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ – zdaniem organu odwoławczego – w omawianej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed dniem 31. maja 2004 roku organ I instancji prowadzący postępowanie zobligowany był do wydania rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 51 ust.4, który stanowi, iż w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt.2 i 3. właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W świetle powyższego – w ocenie organu odwoławczego – zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa procesowego jak i materialnego, a zatem nie może zostać uchylona, o co wnosi w strona odwołująca się. Organ ten wskazał, iż późniejsze próby konwalidowania (po upływie terminu wskazanego w decyzji Nr [...], z dnia 19 października 2004 roku) czynności określonych w decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt.2 Prawa budowlanego, w sytuacji nie złożenia uprzednio wniosku o zmianę terminu określonego w takiej decyzji, nie mogą stanowić podstawy do podjęcia innego rozstrzygnięcia niż wydane w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie mogły one stanowić podstawy uchylenia obowiązku doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego albowiem, jak wskazano wyżej, w sytuacji nie wykonania obowiązków nałożonych wcześniejszą decyzją, w oparciu przepis o art. 51 ust. 1 pkt.2, na organie prowadzącym postępowanie ciąży ustawowy obowiązek wydania decyzji o jakiej mowa w art. 51 ust.4 Prawa budowlanego. W dniu 9. maja 2005 roku K. O. od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa procesowego, to jest przepisów art.7, 8 i 9 k.p.a. mającego wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania ujętych w tychże przepisach przez przyjęcie w dniu 29. marca 2005 roku oceny technicznej budynku, bez poinformowania skarżącej niebędącej reprezentowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem bądź radcą prawnym o obowiązku złożenia wniosku w trybie przepisu art.58 par. 1 k.p.a., co w efekcie stało się podstawą formalną do wydania decyzji w oparciu o przepis art.51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Ponadto skarżąca wniosła o 1) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania niniejszej skargi, wobec realnej groźby wszczęcie postępowania egzekucyjnego w wykonaniu kwestionowanej decyzji, oraz o 2) przyjęcie w trybie przepisu art. 58 par. 1 k.p.a. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia "oceny technicznej budynku". Ponadto strona skarżąca wniosła "ewentualnie" o uchylenie zaskarżonej decyzji "na podstawie przepisu art.22 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 11. maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z powodu braku podstaw formalnoprawnych do wznowienia postępowania administracyjnego wobec braku jakichkolwiek przesłanek z art.145 k.p.a. i wobec treści ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...]" W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż spór dotyczący przekształcenia lokalu mieszkalnego w lokal użytkowy dokonany przez współwłaścicielkę nieruchomości K.O. toczy się od kilkunastu lat. Faktyczny podział nieruchomości do użytkowania nastąpił ponad trzydzieści lat temu i od tego czasu strony postępowania użytkują swoje części nieruchomości po połowie według ustalonej linii podziału. W chwili obecnej kończą się postępowania przed Sądem Rejonowym w T.: w sprawie sygn. akt I Ns 828/98 o zniesienie współwłasności oraz w sprawie sygn. akt I Ns 737/04 o zasiedzenie przez skarżącą pasa gruntu będącego wjazdem na teren nieruchomości. Skarżąca podała, iż z opinii wydanej przez biegłych w sprawie o zniesienie współwłasności wynika, iż jest możliwy i celowy podział nieruchomości w naturze po linii podziału przebiegającej przez środek klatki schodowej, pod warunkiem wszakże, iż K. O. będzie miała możliwość wjazdu na nieruchomość przez pas gruntu przylegający do "jej części" nieruchomości, co jest przedmiotem postępowania o zasiedzenie. Skarżąca wskazała nadto, iż przedmiotowy lokal, w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna od zawsze pozostawał w jej władaniu i jej poprzedników prawnych. Jednakże od chwili, kiedy część swojej nieruchomości przeznaczona została pod lokal gastronomiczny drugi współwłaściciel nieruchomości podjął wszelkie działania zmierzające do przeszkodzenia temu projektowi. Kilkunastoletni spór administracyjny nie oddaje rzeczywistych działań podejmowanych przez współwłaścicielkę, zmierzającą za wszelką cenę do zlikwidowania istniejącego lokalu gastronomicznego, mimo iż nigdy nie był on uciążliwy dla otoczenia, spełnia wszelkie wymogi techniczne i sanitarne i wielokrotnie był pod tym względem kontrolowany przez wszelkie możliwe służby i instytucje. Dalej skarżąca wskazała, iż sprawa "nielegalnego" przekształcenia lokalu z mieszkalnego w użytkowy była przedmiotem rozpoznania "wszystkich możliwych organów administracji", łącznie z Wojewodą P. i Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, a także z Ośrodkiem Zamiejscowym NSA w Łodzi. Skarżąca dodaje, iż zdziwienie budzi jedynie "kuriozalna decyzja o wznowieniu postępowania administracyjnego", która dała asumpt do kolejnych działań zmierzających do pozbawienia lokalu A statusu lokalu użytkowego, mimo prawomocnych i ostatecznych decyzji Wojewody [...] i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżąca podniosła, iż nie korzystała z pomocy radcy prawnego lub adwokata w postępowaniu administracyjnym i tak zobowiązana w kolejnym już postępowaniu administracyjnym, po wcześniejszych dwóch decyzjach o umorzeniu postępowania zaniedbała obowiązek przedstawienia oceny technicznej budynku w wyznaczonym terminie z powodu swojego stanu zdrowia oraz z powodu toczącego się równolegle postępowania sądowego o zniesienie współwłasności, które znakomicie utrudniało przeprowadzenie stosownej ekspertyzy, a nadto powodowało brak środków finansowych na jej przeprowadzenie. Ufna w prawomocne decyzje Urzędu Rejonowego w T. oraz Wojewody [...] sankcjonujące rzekome "samowolne przekształcenie lokalu", a także zapoznana z dwoma prawomocnymi decyzjami o umorzeniu postępowania skarżąca liczyła, iż ten sam organ, który kilkakrotnie wydawał decyzje o konwalidowaniu rzekomej samowoli budowlanej nie będzie tak rygorystyczny w egzekwowaniu ustalonego terminu do złożenia "oceny technicznej" .Stało się inaczej, wobec czego złożyła żądaną ocenę techniczną na etapie postępowania odwoławczego. Działała przy tym w przekonaniu, iż organ odwoławczy przyjmując rzeczony dokument będzie go rozpatrywał i wyda merytoryczną decyzję. Tymczasem organ odwoławczy dysponując żądaną oceną techniczną, z której nota bene wynika, iż lokal spełnia wszelkie wymogi techniczne do działalności gospodarczej wydał zaskarżoną decyzję nie informując strony o konieczności wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia dokumentu. Wykorzystał zatem nieświadomość prawną skarżącej i wydał decyzję "odwracającą bieg" wszystkich poprzednich decyzji i działań organów państwowych w tym sądu administracyjnego. Naruszył tym samym podstawowe reguły postępowania wyartykułowane w petitum skargi. Skarżąca wniosła o przyjęcie, iż niniejsza argumentacja jest formalnym wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wymaganej oceny technicznej budynku. Przy czym zachowany został termin do złożenia tego wniosku, liczony od dnia "powierzenia sprawy adwokatowi" Reasumując skarżąca stwierdziła, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prezentujący w toku całego wieloletniego postępowania stanowisko zgodne z logiką interpretowania przepisów ustawy – Prawo budowlane, oparł zaskarżoną decyzję mającą istotne, a nawet najważniejsze znaczenie w wieloletnim sporze na przesłance formalnej, nie informując strony o prawidłowym toku postępowania o przywrócenie terminu i wydał w istocie decyzję merytoryczną, sprzeczna z dotychczasowym biegiem postępowania. Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. będący równie dobrze zorientowany w toku sprawy "gnębi" skarżącą żądaniami natychmiastowego wykonania postanowień decyzji o przywróceniu lokalu do stanu poprzedniego, mimo swoich wcześniejszych stanowisk i decyzji, co uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Powiatowego Inspektu Nadzoru Budowlanego w T.. Ostatecznie skarżąca stwierdziła, iż nie wdając się w czysto "ludzki" aspekt sprawy, wobec wypełnienia przez nią wymogów nałożonych kolejnymi decyzjami administracyjnymi oczekuje, że sąd administracyjny działając w oparciu o realia tej sprawy "raz na zawsze przesądzić" o wykonywaniu przez skarżącą swojego prawa własności i zapobiegnie w przyszłości wykorzystywaniu przez drugą ze współwłaścicielek przepisów proceduralnych przeciągających w nieskończoność wieloletni spór. W odpowiedzi na skargę[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 par. 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa, rodzących konieczność uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji ją poprzedzającej. Elementem postępowania, który – pomimo wieloletniego postępowania – znalazł się poza polem widzenia organów nadzoru budowlanego ferujących decyzje w przedmiotowej sprawie, jest rozważenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy – nastąpiła nieoparta na stosownym pozwoleniu, a więc samowolna – zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Kwestią o fundamentalnym znaczeniu w niniejszej sprawie jest określenie, które przepisy ustaw – Prawo budowlane winny znaleźć zastosowanie do ustalonej – w sposób niewątpliwy – samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Z ustaleń poczynionych i zaakceptowanych przez organy administracji obu instancji i co ważne, niekwestionowanych przez strony postępowania, wynika jednoznacznie, iż przedmiotowy lokal mieszkalny położony w wielorodzinnym domu mieszkalnym użytkowany jest jako lokal gastronomiczny co najmniej od 1992 roku. Skoro zaś tak, to wskazać należy, iż przepis art. 103 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stanowi, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (a więc przed dniem 1 stycznia 1995 roku), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tejże ustawy. Wyjątek od powyższej zasady stanowi przepis art. 48, którego nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 1981 roku, Nr 38, poz. 229 ze zm.) Sytuacja istniejąca w niniejszej sprawie, a więc samowola zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego była już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który chociażby w wyroku z dnia 9 marca 1998 roku w sprawie IV SA 840/96 (opublikowany w: Lex nr 43293) wskazał, iż "do likwidacji samowoli budowlanej, polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania stosownej decyzji organu administracji popełnionej przed dniem wejścia w życie ustawy – Prawo budowlane z 1994 roku, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), z uwagi na treść art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku". Powyższe zapatrywanie prawne nie było przedmiotem krytyki ze strony doktryny i stanowi ugruntowany pogląd judykatury. Ze stanowiskiem tym zgadza się również sąd w niniejszej sprawie, uznając zapatrywanie prawne wyrażone przez organy nadzoru budowlanego w kwestii podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na gruncie ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, za pogląd bezpodstawny i odosobniony. Przywołanie przez organy przepisu art. 71 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane następuje – jak wskazuje to organ odwoławczy – z uwzględnieniem daty wszczęcia postępowania, choć organy obu instancji w ogóle nie wskazują, jaką datę przyjmują za wszczęcie postępowania. Sytuacja może wydawać się kuriozalna, ale domaganie się przez uczestniczkę postępowania od organów administracji publicznej wydania określonego rozstrzygnięcia, wobec stwierdzonej samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, pochodzi jeszcze sprzed dnia 1 stycznia 1995 roku. Zatem organy również i tę okoliczność winny rozważyć przy określeniu reżimu prawnego, który miałby zastosowanie w niniejszej sprawie. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "a" p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą uznając, iż organy zastosowały niewłaściwe prawo materialne, co miało wpływ na wynik postępowania, bowiem ustawa z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 1981 roku, Nr 38, poz. 229 ze zm.), aczkolwiek również przewiduje postępowanie w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania obiektu mieszkalnego, to jednak opiera je na innych przesłankach. Konstatując oparcie przez organu administracji kwestionowanych decyzji na błędnej podstawie prawnej sąd doszedł do przekonania, iż zbędne jest odnoszenie się do zarzutów zawartych w skardze, tym bardziej, iż zostały one wyartykułowane na gruncie konkretnego stanu prawnego, który ostatecznie okazał się nieaktualny w niniejszej sprawie. Wypada natomiast podnieść, iż pomimo niestawiennictwa na rozprawę pełnomocnika strony skarżącej, który jednocześnie nie wskazał okoliczności uzasadniających jego absencję, sąd nie odroczył rozprawy, bowiem nie znalazł dostatecznych podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 109 p.p.s.a.. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji konieczne stało się wydanie rozstrzygnięcia w trybie przepisu art. 152 p.p.s.a. i stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Mając na uwadze wyznaczony termin rozprawy, zbędne stało się rozpoznanie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skutki rozstrzygnięcia wydanego w trybie przepisu art. 61 p.p.s.a. mają charakter tymczasowy i aktualne byłyby jedynie do chwili wydania wyroku przez sąd I instancji (art. 61 par. 6 p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.