I OSK 554/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski Elżbieta Stebnicka (spr.) Protokolant Iwona Sadownik po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1112/05 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wyznaczenia na stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE: Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. złożoną na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], którą to decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 listopada 1998 r. o wyznaczeniu skarżącego na stanowisko służbowe z określoną grupą uposażenia. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 3 czerwca 1998 r. skarżący został zwolniony ze stanowiska [...], na którym to stanowisku otrzymywał uposażenie według grupy U-12 i przeniesiony został do dyspozycji Szefa JW [...], a następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 września 1998 r. został wyznaczony na stanowisko starszego oficera [...] w tym samym stopniu etatowym ppłk, z tym że z grupą uposażenia U-13. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia 18 listopada 1998 r. tegoż Ministra. Odmawiając stwierdzenia nieważności tej ostatniej decyzji, decyzją z dnia [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymaną w mocy decyzją tegoż Ministra z dnia [...], organ wskazał w uzasadnieniu, że decyzja o wyznaczeniu na stanowisko służbowe żołnierza zawodowego określa nie tylko umiejscowienie w strukturze jednostki organizacyjnej, czy specjalność i stopień wojskowy, ale również grupę uposażenia. Zgoda żołnierza zawodowego wymagana jest tylko w wypadku wyznaczenia go na niższe stanowisko służbowe i to w określonych przypadkach, o czym stanowi artykuł 36 ust. 4 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 19997 r. Nr 10 poz. 55). Skarżący wyznaczony został na równorzędne stanowisko służbowe z grupą uposażenia przysługującą na tym stanowisku. Organ zaś nie ma możliwości "ustalenia" innej grupy uposażenia niż przewidziana w etacie stosownie do art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693). Stanowiska żołnierzy zawodowych są zaliczane do odpowiednich grup uposażenia w zależności od rangi, zakresu wykonywanych zadań służbowych itp. Żołnierz zawodowy ma prawo do uposażenia według grupy uposażenia przysługującej na konkretnym stanowisku służbowym i organ nie może ustalać innej grupy uposażenia niż przewidziana w etacie. W przypadkach określonych w art. 23 i 36 ustawy o uposażeniu żołnierzy, żołnierz zachowuje uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku Natomiast art. 13 ust. 2 ustawy o uposażeniu daje możliwość zachowania w ściśle określonych przypadkach żołnierzowi przeniesionemu na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, uposażenie według grupy przysługującej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. W tym przypadku w decyzji personalnej dodatkowo umieszcza się rozstrzygnięcie dotyczące zachowania żołnierzowi uposażenia według grupy przysługującej na poprzednim stanowisku. W decyzji z dnia 17 września 1998 r. i utrzymanej decyzji z dnia 18 listopada 1998 r. brak jest takiego rozstrzygnięcia. Po rozpoznaniu skargi J. K. o stwierdzenie nieważności wskazanych powyżej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] odrzucił tę skargę uznając, że stosownie do art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. z 1997 r. Nr 10, poz. 55) skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną złożoną od powyższego orzeczenia postanowieniem z dnia 24 marca 2005 r. uchylił to orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania podając w wytycznych, że decyzja w sprawie obniżenia uposażenia żołnierza zawodowego podlega kognicji sądu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. o stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie uposażenia. Podał, że zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych są zaliczane do odpowiednich grup uposażenia w zależności od rangi stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, wymaganych kwalifikacji i do stanowiska przypisana jest grupa uposażenia. Stanowisko [...] o stopniu etatowym ppłk, na które skarżący został wyznaczony rozkazem personalnym z dnia 17 września 1998 r., posiada grupę uposażenia U-13, wobec tego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu złożył J. K. na podstawie art. 173, art. 174, art. 175 § 1, art. 176 i art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego – tj. art. 190 ustawy p.p.s.a. poprzez: 1) błędne przyjęcie zakresu związania postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r.; 2) art. 106 § 5 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 kpc, poprzez nie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego na okoliczność wydania rozkazu dowódcy jednostki wojskowej określającego datę utraty uprawnień do wypłaty uposażenia według grupy U-12 i daty nabycia (utraty) uprawnień do zachowania stawki dotychczasowej do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia wg stanowiska służbowego, poprzez uzyskanie do akt sprawy rozkazu o objęciu przez skarżącego stanowiska służbowego z obniżoną grupa uposażenia; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej wyroku i nie ustosunkowanie się do zarzutów skargi; 4) art. 145 § 1 pkt 1 a) i e) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie; 5) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie wskutek wadliwej kontroli legalności decyzji z powodu uznania za zasadne stanowiska skarżonych organów, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 11 ust. 4 ustawy o uposażeniu. Nadto zarzucono, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 36 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693, zwanej dalej "ustawą o uposażeniu") i art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 7, poz. 44 ze zm.) oraz że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu w związku z § 5 pkt 2 zarządzenia nr 10/M0N Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. Roz. MON poz. 7 ze zm.) i w związku z § 59 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.). W konsekwencji skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wbrew stanowisku Sądu orzekającego z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r. nie wynika, aby przedmiotem być mogła tylko kwestia, czy określona w decyzji z dnia 17 września 1998 r. o wyznaczeniu na stanowisko starszego oficera [...] grupa U-13 była faktycznie grupą uposażenia przynależną do wyznaczonego stanowiska. Skarga dotyczyła decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, której Naczelny Sąd Administracyjny nie zakazał skontrolować, ani nie ograniczył zakresu postępowania dowodowego przed Sądem I instancji. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, gdyż zostało ograniczone do ustalenia okoliczności bezspornej, jaką jest oznaczenie grupy U-13, co nie było kwestionowane w sprawie. Natomiast poza zakresem rozważań organu i Sądu pozostała istota sprawy, a mianowicie, czy bez udziału skarżącego i bez jego zgody mogło nastąpić obniżenie mu grupy uposażenia w sytuacji zmiany etatu jednostki wojskowej, w którym znajdowało się kilkanaście wolnych stanowisk z grupą U-12, a skarżący posiadał kwalifikacje do objęcia tych stanowisk. Natomiast nie miał kwalifikacji do objęcia stanowiska z grupą U-13 i stanowiska nie objął. Skarżący pozostawał w dyspozycji od dnia 20 marca 1998 r., z czym wiązało się prawo do wypłaty uposażenia według grupy U-12 i stosunek administracyjny, który nawiązany został wcześniej niż działanie organu obniżające uposażenie według grupy U-12. Badanie prawidłowości przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego przez Sąd w tym zakresie winno stanowić istotę postępowania administracyjnego. Skarga została oddalona bez zbadania, czy spełnione były wszystkie wymagania co do uznania zaskarżonej decyzji za legalną. Jedynym przepisem prawa materialnego, który Sąd wskazał jest art. 11 ust. 4 ustawy o uposażeniu, który wszedł w życie w dniu 1 lipca 1999 r. i nie mógł mieć zastosowania do zdarzeń zaistniałych przed jej wejściem w życie. Sąd nie rozpatrzył - jak wskazano w skardze kasacyjnej - zarzutów złożonych do Sądu I instancji, takich jak to, że skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe poza resortem obrony narodowej i w takiej sytuacji uzyskanie jego zgody było konieczne, że pozostawał w dyspozycji organu wojskowego oraz (co podnosił skarżący) że decyzje w postępowaniu zwykłym wydane zostały bez podstawy prawnej, a zatem dotknięte były wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jeżeli zatem w sytuacji opisanej Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji to naruszył art. 145 § 1 lit. a) i b) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. Skarżący podniósł, że powołany przez Sąd art. 11 ust. 4 ustawy o uposażeniu nie tylko nie obowiązywał w datach wydawanych decyzji w 1998 r., ale adresatem tego przepisu jest pracodawca i organy wojskowe wydające zarządzenia organizacyjno-etatowe. W sprawie bowiem nie chodzi o badanie zaliczenia stanowiska do określonej grupy uposażenia, ale o kontrole konkretnej decyzji administracyjnej. Podstawą wypłaty jest zawsze rozkaz uposażeniowy, a nie grupa oznaczona w etacie, gdyż prawo do grupy uposażenia nie wynika z etatu lecz z rozkazu uposażeniowego o charakterze uznaniowym. Przepisy prawne normowały różne możliwości przyznawania grupy uposażenia innej niż oznaczona w etacie. Skarżący podał, że na podstawie art. 36 ustawy o uposażeniu zachował prawo do pobierania ostatniego uposażenia i innych należności pieniężnych. Przepis ten pozostaje w ścisłym i nierozerwalnym związku z art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu w związku z przepisami § 5 pkt 2 zarządzenia nr 10/MON i § 59 rozporządzenia. Decyzja o wyznaczeniu na stanowisko służbowe nie wywołuje bezpośredniego skutku w zakresie zmian, dopiero rozkaz uposażeniowy ma znaczenie prawotwórcze dla oceny legalności obniżenia grupy uposażenia. Rozkaz dzienny dowódcy jednostki wojskowej stwierdzającego dzień objęcia nowego stanowiska służbowego powoduje zmianę struktury uposażenia. Rozkaz taki nie został wydany, gdyż skarżący nie wyraził zgody na wyznaczenie go na stanowisko służbowe i go nie objął, a zatem nie zaistniała przesłanka zmiany uposażenia według stanowiska służbowego. Dopiero po objęciu nowego stanowiska służbowego zaszeregowanego do niższej grupy uposażenia niż dotychczasowa możliwe byłoby wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy U-13. W tym stanie decyzja z dnia 17 września 1998 r. o wyznaczeniu na stanowisko służbowe z grupą uposażenia U-13 nie mogła spowodować bezpośrednich skutków w zakresie zmiany struktury i wysokości uposażenia pobieranego wcześniej. Skarżący podnosi, że Sąd nie dokonał oceny dlaczego w decyzji nie został zastosowany art. 20a ust. 1 ustawy, który stanowi lex specialis w stosunku do innych przepisów normujących wyznaczenie na stanowisko służbowe żołnierzy zawodowych. Z przepisu tego wynika, że żołnierz zawodowy może być wyznaczony do pełnienia służby w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony narodowej wyłącznie na jego pisemna zgodę. Stanowisko, na jakie wyznaczony został skarżący pozostawało właśnie poza resortem obrony narodowej, gdyż JW Nr [...] podporządkowana była Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd ten związany jest zarówno wnioskami skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia, jak i podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, z urzędu Sąd może jedynie brać pod uwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że decyzją nr [...] z dnia 17 września 1998 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji – następnie utrzymaną w mocy decyzją tegoż organu z dnia 18 listopada 1998 r. – J. K. został wyznaczony na stanowisko starszego oficera [...] w tym samym co na poprzednio zajmowanym stanowisku stopniu etatowym ppłk, ale z inną grupą uposażenia. Na ostatnim stanowisku [...] skarżący miał grupę uposażenia U-12, a po wyznaczeniu na nowe stanowisko przyznana została mu grupa U-13. Należy podkreślić, że przed wyznaczeniem na nowe stanowisko skarżący decyzją z dnia 3 czerwca 1998 r. został zwolniony ze stanowiska [...] i przeniesiony do dyspozycji Szefa JW [...]. Stosownie do obowiązującego w dacie kwestionowanej decyzji § 39 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) żołnierz w służbie stałej pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym lub pozostając w dyspozycji właściwego organu wojskowego przez czas określony w dalszych przepisach, albo w rezerwie kadrowej bądź w stanie nieczynnym. Skarżący zatem przed wydaniem decyzji z dnia 17 września 1998 r. pełnił zawodową służbę wojskową pozostając w dyspozycji właściwego organu wojskowego. Rozpoznawana w niniejszym postępowaniu skarga J. K. dotyczy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...], którymi to Minister odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 listopada 1998 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia 17 września 1998 r., jednakże tylko w zakresie, w jakim decyzjami tymi dokonano obniżenia uposażenia żołnierza zawodowego, o co wnosił skarżący jak również zakres kontroli decyzji wynika z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r. wiążącego Sąd orzekający. Niekwestionowaną przez skarżącego okolicznością jest, że na stanowisku starszego oficera [...] przewidziana była grupa uposażenia U-13. Dokonując oceny prawidłowości odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 1998 r. i z dnia 17 września 1998 r. w zakresie uposażenia żołnierza zawodowego należy brać pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji z dnia 18 listopada 1998 r. W związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693) w brzmieniu powołanym przez Sąd I instancji wszedł w życie dopiero w dniu 1 lipca 1999 r., a zatem nie obowiązywał w dosłownej treści w dacie wydania zarówno decyzji z dnia 17 września 1998 r., jak i z dnia 18 listopada 1998 r. W poprzednim brzmieniu przepis ten stanowił, iż właściwy organ wojskowy zalicza poszczególne stanowiska służbowe do odpowiednich grup uposażenia ustalonych dla stanowisk podstawowych i do grup pośrednich, w zależności od zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji. Stosownie do tego przepisu grupy uposażenia określa Minister Obrony Narodowej. Nowelizacja wprowadzona ustawą z dnia 7 maja 1999 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 50, poz. 500 ze zm.) obowiązująca od dnia 1 lipca 1999 r. de facto wprowadziła tylko jedną zmianę, a mianowicie do kryteriów przyznawania odpowiednich grup uposażenia poza wszystkimi wskazanymi wcześniej dodała jeszcze kryterium - "rangę stanowiska". Zatem z dacie wydania kwestionowanych przez skarżącego decyzji organ zaliczając stanowiska służbowe do odpowiednich grup uposażenia ustalonych dla stanowisk podstawowych i pośrednich brał pod uwagę: wykonywane zadania służbowe, ponoszoną odpowiedzialność oraz wymagane kwalifikacje. Z tych też względów błędne powołanie przez Sąd I instancji przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy w brzmieniu obowiązującym od daty 1 lipca 1999 r., a nie w momencie wydania kwestionowanych decyzji, nie ma dla rozpoznawanej sprawy większego znaczenia. Wbrew wywodom skarżącego nie można uznać za zasadne twierdzenia, iż stanowisko służbowe w jednostce, w której skarżący miał pełnić służbę wojskową tj. w Biurze Ochrony Rządu podległym Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, znajdowało się poza resortem obrony narodowej i w związku z tym dla obniżenia uposażenia żołnierza konieczne było uzyskanie jego zgody. Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 ze zm.) w art. 13 ust. 2 i art. 248 ust. 1 - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji decyzji o wyznaczeniu skarżącego na stanowisko służbowe z określoną grupą uposażenia - przewidywała możliwość podporządkowania niektórych jednostek Sił Zbrojnych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Nie można zatem, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, przyjąć, aby skarżący pełnił służbę poza resortem obrony narodowej w rozumieniu art. 20a ust 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), a zatem nie zachodziła konieczność uzyskania zgody skarżącego na wyznaczenie go na stanowisko starszego oficera [...]. Ustawa ta przewidywała konieczność uzyskania zgody żołnierza zawodowego jedynie w przypadku wyznaczenia go do pełnienia służby w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony narodowej (art. 20a ust. 1), wyznaczenia go do pełnienia w czasie pokoju służby poza granicami Państwa (art. 20a ust. 2) oraz wyznaczenia go na niższe stanowisko służbowe w sytuacji, gdy wojskowa komisja lekarska orzekła o jego niezdolność do pełnienia służby w określonych jednostkach wojskowych albo na zajmowanym stanowisku służbowym, a także w przypadku zlikwidowania zajmowanego przez niego stanowiska służbowego i gdy upłynął termin określony w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe (art. 36 ust. 4 pkt 2). Nie było natomiast w tej ustawie żadnego przepisu, który obligowałby do uzyskania zgody żołnierza przenoszonego na równorzędne stanowisko służbowe. W myśl art. 20 ust. 1 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierz zawodowy pełni służbę w jednostce organizacyjnej resortu obrony narodowej po wyznaczeniu na odpowiednie stanowisko służbowe. Natomiast w myśl ust. 3 tego przepisu żołnierz zawodowy zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji organu wojskowego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na nowe stanowisko służbowe. Taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Art. 36 ustawy o uposażeniu żołnierzy, na który powołuje się skarżący, a w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, stanowił, że w okresie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych albo pozostawania bez przydziału służbowego żołnierz zachowuje prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub na prawo do dodatków i innych należności pieniężnych. Przepis ten zatem dotyczy okresu kiedy skarżący nie miał przydziału służbowego, a nie decyzji, którą wyznaczono go już na określone stanowisko, czyli decyzji z dnia 17 września 1998 r. Art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy, na który to przepis również powołuje się skarżący w skardze kasacyjnej, odnosi się do żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej i ich prawa do uposażenia. Skarżący decyzją z dnia 17 września 1998 r. i utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia 18 listopada 1998 r. nie został zwolniony ze służby wojskowej, a jedynie został wyznaczony na stanowisko oficera [...]. Natomiast § 5 pkt 2 zarządzenia nr 10/M0N Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. Roz. MON poz. 7 ze zm.) określa, że dniem powstania okoliczności uzasadniających zmianę wysokości uposażenia w zakresie zmiany uposażenia według stanowiska służbowego jest dzień objęcia nowego stanowiska służbowego, stwierdzony w rozkazie dziennym dowódcy jednostki wojskowej, do której żołnierz został skierowany. Powołany w skardze kasacyjnej § 59 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) w ust. 2 stanowi, iż w razie wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe w tej samej jednostce wojskowej, dowódca jednostki ogłasza to w rozkazie oraz poleca żołnierzowi zdać dotychczasowe i objąć nowe obowiązki służbowe. W rozpoznawanej sprawie, choć skarżący zarzucając naruszenie tego przepisu nie wskazał, o którą normę prawną w tym przepisie chodzi, zastosowanie może mieć tylko wskazany ust. 2, bowiem dotyczy on wyznaczenia na inne stanowisko służbowe w tej samej jednostce wojskowej, a taka sytuacja miała miejsce w stosunku do skarżącego. Podkreślić jednak należy, iż skarżący, jak sam przyznał nie objął stanowiska wyznaczonego mu decyzją z dnia 17 września 1998 r. W tej sytuacji nie mogło dojść i nie doszło do wydania rozkazu dziennego przez dowódcę jednostki, do której skarżący został wyznaczony wyżej podaną decyzją. Zarzut zatem naruszenia przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy, a konkretnie art. 36 w związku z art. 7 ust. 2, oraz § 5 pkt 2 zarządzenia nr 10/M0N Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 1993 r., jak i § 59 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. nie jest zasadny. Z tego względu wskazane powyżej zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują uzasadnienia. Jeżeli chodzi o zarzut skargi kasacyjnej wymieniony w pkt 1) tj. naruszenia art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne przyjęcie zakresu związania postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r. wydanego w tej sprawie, to należy również zarzut ten uznać za bezzasadny. W myśl art. 190 Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a skarga kasacyjna od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie może być oparta na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak już zostało podniesione Naczelny Sąd Administracyjny w wytycznych zawartych w postanowieniu z dnia 24 marca 2005 r. przesądził jedynie, że decyzja o obniżeniu uposażenia żołnierza zawodowego podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe wytyczne na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odrzucił skargi J. K., ale ją merytorycznie rozpoznał i wyrokiem z dnia 16 grudnia 2005 r. jako nieuzasadnioną oddalił. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie była tylko kwestia grupy uposażenia U-13, dlatego też Sąd ograniczył badanie legalności zaskarżonych decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1998 r. tylko do zakresu uposażenia. Samo zaś uzasadnienie choć nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co słusznie podnosi skarżący, to jednak odpowiada prawu i dlatego stosownie do art. 184 powołanej ustawy skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Z tych względów stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdzające, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej 18 listopada 1998 r. i poprzedzającej ją decyzji z 17 września 1998 r. tegoż Ministra nie naruszają prawa jest prawidłowe. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały określone w art. 156 § 1 kpa. W niniejszej sprawie nie zostało wykazane, aby zachodziła chociażby jedna z przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).