VII SA/Wa 301/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zwrot kosztów transportu sanitarnego. skargę oddala VII SA/Wa 301/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2006r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] działając na podstawie art. 109 ust. 1, 4 oraz art. 15 ust. 2 pkt 21 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) odmówił R. B. wyrażenia zgody na zwrot kosztów transportu sanitarnego. Organ w uzasadnieniu wskazał, że R. B. został przyjęty do Szpitala Powiatowego w S. w trybie nagłym, a następnie na prośbę rodziny został przekazany do dalszego leczenia w miejscu zamieszkania, w związku z czym nie zostało wystawione zlecenie na transport sanitarny. Na wykonanie w/w transportu sanitarnego R. B. zawarł z Samodzielnym Publicznym Pogotowiem Ratunkowym w K. indywidualną umowę. Dodatkowo organ podał, że bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego przysługuje świadczeniobiorcy na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej, udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem w przypadku, gdy zachodzi konieczność podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej lub zachodzi potrzeba ciągłości leczenia. Odwołanie od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] wniósł R. B. Wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2006r. dostał ataku dławicy piersiowej i z bólem wieńcowym, trafił do Szpitala w S., gdzie po przeprowadzeniu badań stwierdzono potrzebę wykonania koronografii. Najbliższy szpital wykonujący tego typu zabieg znajdował się w P. Chcąc uniknąć kilkakrotnego przewożenia między szpitalami skarżący podjął decyzję o przetransportowaniu do szpitala znajdującego się w miejscu jego zamieszkania, tj. w B. Na wykonanie transportu zawarł z Pogotowiem Ratunkowym umowę, gdyż nie chciano go przewieźć za darmo. Nikt jednak go nie poinformował, że poniesione koszty transportu nie zostaną mu zwrócone. Uważa, że skoro Szpital w S. i tak poniósłby koszty transportu do Szpitala w P., to jemu należy się zwrot poniesionych wydatków w tym zakresie (co stanowi według obliczeń skarżącego 1328 zł). Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. Nr [...]Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu I instancji. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podał, że R. B. został wypisany w trakcie hospitalizacji na prośbę rodziny i w ramach prywatnego zlecenia przewieziono go ze Szpitala Powiatowego w S. do Kliniki Kardiologii Inwazyjnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w B. Zdaniem organu odwoławczego nie został spełniony wymóg dotyczący konieczności uzyskania przez skarżącego zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego na bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego w celu odbycia leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej posiadającym umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia na udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej co w konsekwencji uniemożliwia zrefundowanie kosztów za zrealizowany transport w kwocie 2020 zł. Skargę na powyższą decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia złożył R. B. W uzasadnieniu wyjaśnił, że domaga się zwrotu ekwiwalentu w kwocie 1328 zł za i tak niezbędny przewóz do najbliższej jednostki specjalistyczno – leczniczej w P. ze Szpitala w S., które gdyby zdecydował się na leczenie w P. organy Narodowego Funduszu Zdrowia by poniósły. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, czego skutkiem jest oddalenie skargi jako bezzasadnej. Na wstępie należy wskazać, iż warunki udzielenia i zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz zasady i tryb finansowania tych świadczeń określa ustawa z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (zwana dalej ustawą o świadczeniach). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniobiorcy mają na zasadach określonych w ustawie prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczenie. Z środków publicznych finansowany jest m. in. transport sanitarny (art. 15 ust. 2 pkt 21). Prawo do bezpłatnego przejazdu środkami transportu sanitarnego przysługuje każdemu świadczeniobiorcy w przypadku zaistnienia warunków, o której mowa w art. 41 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z wskazanym przepisem świadczeniobiorcy na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego, w tym lotniczego, do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem, w przypadkach: 1) konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej; 2) wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia; 3) dysfunkcji narządu ruch uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego, w celu odbycia leczenia. W innych przypadkach niewymienionych powyżej przejazd środkami transportu sanitarnego świadczeniobiorcy przysługuje wyłącznie odpłatnie lub za częściową odpłatnością na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego. Świadczeniodawca, w ramach środków finansowych określonych w umowie zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia, jest zobowiązany do zapewnienia usług transportu sanitarnego w przypadkach określonych w ustawie, z wyjątkiem świadczeniodawców udzielających świadczeń w podstawowej opiece zdrowotnej, o ile nie zawarli oni odrębnej umowy w tym zakresie (§ 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2005r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - Dz.U. z 2005r. poz. 197 Nr 1643). W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżący objęty jest ubezpieczeniem zdrowotnym i jego transport ze Szpitala Powiatowego w Strzyżowie, do którego został przyjęty w trybie nagłym, do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we wskazanym zakresie, zostałby zrealizowany bezpłatnie na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż zachodziła konieczność podjęcia natychmiastowego leczenia. Z akt postępowania wynika jednak, iż skarżący, na prośbę rodziny został wypisany ze Szpitala w S., a następnie na podstawie prywatnego zlecenia (umowa o wykonanie transportu medycznego z Samodzielnym Publicznym Pogotowiem Ratunkowym w K.), przewieziony został do Kliniki Kardiologii Inwazyjnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w B. Organy Narodowego Funduszu Zdrowia odnawiając skarżącemu zwrotu poniesionych przez niego kosztów transportu sanitarnego zasadnie wskazały, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wymogi określone w art. 41 ustawy o świadczeniach. Nie jest to jednak podstawowa okoliczność uniemożliwiająca dokonanie zwrotu poniesionych przez R. B. kosztów transportu sanitarnego. Podkreślić należy, iż żaden przepis cytowanej ustawy nie przyznaje osobom objętym jej działaniem prawa do żądania zwrotu środków poniesionych na opiekę zdrowotną poza systemem tej ustawy. W tym zakresie nie istnieje stosunek administracyjno – prawny pomiędzy osobą domagającą się refundacji poniesionych kosztów, a organami Narodowego Funduszu Zdrowia. Podmiotem wyłącznie uprawnionym do wystąpienia do organu Funduszu z żądaniem wynagrodzenia za udzielone świadczenie opieki zdrowotnej jest świadczeniodawca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2006r. (ONSA Nr 5 (14) 2006r.) zajął stanowisko w pełni podzielone przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że ustawa o świadczeniach nie przewiduje możliwości zwrotu na wniosek świadczeniobiorcy kosztów leczenia (w tym kosztów przejazdu środkami transportu sanitarnego). Art. 109 ustawy, stanowiący podstawę do orzekania w zakresie indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza do nich sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym oraz ustalenia prawa do świadczeń. Nie przewiduje natomiast bezpośredniego zwrotu świadczeniobiorcy poniesionych kosztów leczenia (transportu). Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, iż także żądanie skarżącego częściowego zrekompensowania mu poniesionych kosztów transportu sanitarnego, przedstawione w piśmie z dnia [...] kwietnia 2007r., nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.