IV SA/Po 317/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu dnia 20 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę /-/ M. Dybowski AT Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ( dalej Kierownik Urzędu) odmówił C.L. przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu przywołano daty i numery obu decyzji, uchylonych prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. IV SA/Po 1452/04 i określono, że zaświadczenie Archiwum Państwowego w Ł. z dnia [...] września 2004 r. potwierdza, że strona została wysiedlona z miejscowości S. były powiat Ł. do jednego z obozów przesiedleńczych podległych Oddziałowi Ł. Centrali Przesiedleńczej w P., lecz nie zawiera nazwy ani adresu tego obozu, a świadkowie i sama Skarżąca nie sprecyzowali, o który obóz chodzi. Decyzja została opatrzona prawidłowym pouczeniem, zgodnie z którym Strona mogła się zwrócić, w zakreślonym terminie, z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy ( k. 100-102, 108 tomu 2 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] marca 2007 r., nadanym w polskiej placówce pocztowej dnia [...] marca 2007 r., C.L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze, przytaczając datę i numer zaskarżonej decyzji wniosła o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów przepisanych. W uzasadnieniu wskazała m.in. na opóźnienie, z jakim Kierownik Urzędu wydał zaskarżoną decyzję i opisała działania, jakie w Jej sprawie prowadził organ administracji. Wskazała, że w 1943 r. Skarżąca i świadkowie byli małymi dziećmi zestresowanymi, głodnymi i szukającymi jedzenia, a Zainteresowana nie może ponosić konsekwencji nieznajomości adresów i nazw ulic. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podniesiono, że skarga została wniesiona na decyzję wydaną w I instancji, bez wyczerpania środków zaskarżenia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. C. L. cofnęła skargę z dnia [...] marca 2007 r. podnosząc, że ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2007 r. - nr [...]Kierownik Urzędu na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji i okresu powojennego (j.t. Dz. U. 42/02/371 ze zm.) uchylił zaskarżona decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] i przyznał Skarżącej uprawnienia kombatanckie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej ppsa) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia - lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowią zatem przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Sądowi jest znana z urzędu treść prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 1452/04, uchylającego obie decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmawiające przyznania C.L. uprawnień kombatanckich. Sąd polecił w uzasadnieniu wyroku, aby organ administracji wszechstronnie rozpatrzył cały materiał dowodowy. Ponownie rozpoznając sprawę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał decyzję, która została następnie przez zaskarżona przez C.L. do Sądu. Powyższe oznacza, że zaskarżona została decyzja wydana w I instancji, od której przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ( art. 127 § 3 kpa). Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 98/00/1071 ze zm., dalej kpa) od decyzji organu I instancji przysługuje odwołanie, a przepis art. 127 § 2 kpa precyzuje, że właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest centralnym organem administracji rządowej, będącym w rozumieniu art. 127 § 3 i art. 5 § 2 pkt 4 kpa ministrem. Zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej przez takiego typu organ nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego samego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy a do takiego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Dopiero zatem od decyzji wydanej w II instancji przez Kierownika Urzędu przysługuje Stronie skarga do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja została opatrzona prawidłowym pouczeniem. Oprócz złożenia skargi do Sądu - Skarżąca dnia [...] stycznia 2007 r. złożyła również wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (k. 109-113 akt administracyjnych, pismo zatytułowane odwołanie). W aktach administracyjnych znajduje się decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2007 r. uwzględniająca wniosek i przyznająca Skarżącej uprawnienia kombatanckie, jako osobie podlegającej represjom wojennym przebywającej w miejscu odosobnienia w którym pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (k. 122-123). Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa skargę odrzucił, jako wniesioną bez wyczerpania toku instancji. Zagadnienie dopuszczalności skargi wyprzedza cofnięcie skargi. /-/ M. Dybowski AT