I OZ 272/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2265/06 w przedmiocie: wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 29 września 2006 r., znak: [...] postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 29 października 2006 r. B.I.K. S.A. z siedzibą w W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 29 września 2006 r., nr [...], w której zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu złożonego wniosku, postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2265/06, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji przyjął, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd podzielił zdanie B.I.K. S.A., nazywanego dalej skarżącym, przyjmując, że usunięcie wskazanych przez organ administracji danych osobowych spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż skarżący zostanie w sposób ostateczny pozbawiony możliwości przetwarzania określonych danych. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia, wniesionego do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, pismem z dnia 30 stycznia 2007 r. W uzasadnieniu organ administracji publicznej podał, że skarżący, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał w sposób dostateczny, że wykonanie wspomnianej decyzji doprowadzi do zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, organ zakwestionował jego uzasadnienie, podkreślając, że usunięcie przez skarżącego postulowanych danych osobowych nie spowoduje wymienianych przez Sąd skutków, gdyż faktycznym dysponentem danych osobowych klientów jest bank, co oznacza, że to bank przechowuje wspomniane dane i decyduje, które z nich powinny figurować w bazie danych skarżącego. Skarżący jest jedynie wykonawcą usługi polegającej na przetwarzaniu przekazanych przez bank danych w swojej bazie. Tym samym usunięcie przez skarżącego wskazanych w decyzji danych nie spowoduje ich definitywnego unicestwienia. Opisana sytuacja powoduje, że nawet przy negatywnym dla skarżącego rozstrzygnięciu bank będzie mógł natychmiast ponownie przekazać dane osobowe skarżącemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać za niezasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek wykazania możliwości zaistnienia takiego niebezpieczeństwa leży po stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji. Wypełnienie wspomnianego obowiązku wiąże się z koniecznością uzasadnienia wniosku, przy czym uzasadnienie to nie może ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że skutek taki nastąpi. Ponadto wnioskodawca musi wykazać, że jego wystąpienie będzie bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskujący musi zatem dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za utrzymaniem zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005). Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004r., FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r., FZ 267/2004,niepubl.). W przedmiotowej sprawie ani uzasadnienie wniosku skarżącego ani uzasadnienie Sądu I instancji nie spełniają wspomnianych wymogów. Uzasadnienie wniosku skarżącego sprowadza się do lakonicznej uwagi, z której wynika, że usuniętych w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji danych nie będzie można już odzyskać. Skarżący nie podaje natomiast przyczyn prawnych bądź faktycznych, które taki skutek wywołają. Nie wskazuje na żadne dokumenty, których treść potwierdziłaby podniesione we wniosku argumenty. Swoje stanowisko ogranicza do zacytowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na brak uprawdopodobnienia zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji. Powyższe ustalenie wpłynęło na ocenę zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oparł się przede wszystkim na argumentach strony skarżącej, nie biorąc pod uwagę całokształtu materiału dowodowego. Tymczasem z akt sprawy wynika, że faktycznym administratorem danych osobowych jest bank a nie skarżący, na co wskazują regulacje umowy łączącej te podmioty. Bank jest dysponentem danych osobowych klientów i to on z własnej woli przekazuje je skarżącemu. To bank jest podmiotem, który je przechowuje i decyduje, które z nich powinny znajdować się w bazie danych skarżącego. Tym samym usunięcie przez skarżącego, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, danych osobowych nie spowoduje ich nieodwracalnej utraty. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.