II SA/Ol 739/06

Dnia 19 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" z dnia "[...]" roku o numerze "[...]". w przedmiocie odmowy wypłacenia dodatku służbowego postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" roku Dowódca Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" przyznał ppłk K. B., pełniącemu zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej nr "[...]", zajmującemu stanowisko służbowe dowódcy dywizjonu, dodatek służbowy w wysokości 420 zł miesięcznie od dnia 1 lipca 2004 roku na czas zajmowania stanowiska służbowego dowódcy dywizjonu. Ponieważ dodatek służbowy przestał być wypłacany po rozformowaniu z dniem "[...]" roku "[...]" dywizjonu artylerii samobieżnej, w którym ppłk K. B. odbywał służbę na stanowisku dowódcy, K. B. pismem z dnia "[...]" roku wezwał Dowódcę Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" do usunięcia naruszenia prawa i wypłacenia dodatku służbowego. Dowódca Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" pismem z dnia "[...]" roku, Nr "[...]" odmówił wypłacenia dodatku służbowego wyjaśniając, że w związku z rozformowaniem z dniem "[...]" roku "[...]" dywizjonu artylerii samobieżnej, w którym ppłk K. B. odbywał służbę na stanowisku dowódcy, określone stanowisko służbowe przestało istnieć, a zatem przestała także istnieć przesłanka wypłaty dodatku służbowego przysługującego żołnierzom zawodowym pełniącym służbę dowódcy. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na działanie Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" skutkujące wstrzymaniem wypłaty należnego dodatku służbowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że rozformowanie dywizjonu stanowi pewien proces rozłożony w czasie, a dowódca "[...]" das jest odpowiedzialny za przebieg tego procesu. Zatem nie można przyjąć, że skarżący zaprzestał pełnienia służby na określonym stanowisku służbowym od dnia "[...]" roku. Nie zaistniała również przesłanka w postaci formalnego pozbawienia skarżącego stanowiska służbowego, gdyż decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" o wyznaczeniu skarżącego na inne stanowisko służbowe (rozkaz dzienny z dnia "[...]" roku, nr "[...]") została podjęta z naruszeniem przepisów o wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i nie wywołuje wobec skarżącego skutków prawnych. Ponadto K. B. podniósł, że dodatek służbowy stanowi obligatoryjny składnik uposażenia w sytuacji wystąpienia podstaw do jego przyznania, gdyż uprawnienie do dodatku służbowego powstaje niezależnie od woli organu go przyznającego. Przyznanie takiego dodatku pozostaje w związku z funkcjonalnym wyznaczeniem na stanowisko służbowe, a uprawnienie do niego trwa do chwili zaprzestania pełnienia obowiązków na danym stanowisku. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że podziela pogląd skarżącego, zgodnie z którym przyznanie dodatku służbowego określonego w przepisie art. 80 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter obligatoryjny, jednakże, zdaniem organu, przyznanie dodatku służbowego następuje na czas faktycznego pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym uprawniającym do otrzymania dodatku (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych). Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 roku pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zajęte w skardze. Ponadto wyjaśnił, że organem II instancji od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" jest Dowódca Dywizji w "[...]". W przedmiotowej sprawie nie było decyzji Dowódcy Dywizji w "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, na mocy § 2 tego artykułu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie K. B. zaprzestano wypłacania dodatku służbowego w związku z rozformowaniem z dniem "[...]" roku "[...]" dywizjonu artylerii samobieżnej, w którym odbywał służbę na stanowisku dowódcy. Po otrzymaniu wezwania skarżącego do wypłaty przedmiotowego dodatku, Dowódca Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" pismem z dnia "[...]" roku, Nr "[...]" odmówił wypłacenia dodatku służbowego. Zgodnie z art. 1 pkt 1 kpa organy administracji załatwiają sprawy indywidualne w drodze decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 104 kpa. Decyzja określa sytuacje prawną konkretnego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Aby była prawidłowa musi zawierać elementy określone w art. 107 § 1 kpa. Jednakże brak niektórych elementów nie pozbawia danego aktu charakteru decyzji jeżeli zawiera on oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji. W związku z tym pismo Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" z dnia "[...]" roku, Nr "[...]" należy uznać za decyzję. Zostało ono wydane przez organ w indywidualnej sprawie i choć nie posiada pełnej formy decyzji przewidzianej w art. 107 k.p.a., to zawiera niezbędne elementy, które powinna zawierać każda decyzja, czyli oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 roku, SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169, postanowienie NSA z dnia 21 marca 2002 r. II SA 2213/01, lex 157973). Skarżący po otrzymaniu decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" wniósł skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem przed wniesieniem skargi powinien był skorzystać z przysługującego mu, na podstawie art. 8 ust. 1 Ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. nr 179, poz. 1750 ze zm.), prawa do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w I instancji. W tej sytuacji, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.