II GSK 121/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 36/07 w sprawie ze skargi R. S.A. w W. Oddział [...] we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz R. S.A. w W. kwotę 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 36/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę R. S.A. w W., Oddział Dolnośląski we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej. Sąd pierwszej instancji przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy podał, że w wyniku rozpoznania wniosku z dnia 31 maja 2006 r. Prezydent Miasta W. decyzją z tego samego dnia (znak: [...]), działając na podstawie art. 19 ust. 5, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3, 6, 11, 13 i 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), dalej: ustawa o drogach publicznych, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) w związku z § 1 pkt 3 uchwały nr XX/539/04 Rady Miejskiej W. z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych w granicach W. wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr 62 z dnia 6 kwietnia 2004 r. ze zm.), dalej: uchwała Rady Miejskiej W., zezwolił spółce R. S.A. w W., Oddział we W. na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej w celu umieszczenia na kioskach reklam o łącznej powierzchni 27,7 m² w opisanych we wniosku miejscach, w okresie od 1 czerwca 2006 r. do 30 czerwca 2006 r. Za umieszczenie w pasie drogowym reklam organ ustalił opłatę w łącznej wysokości 1662 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka R. (dalej nazywana również: skarżącą) zarzuciła Prezydentowi Miasta W. błędne ustalenie wysokości opłaty należnej za zajęcie pasa drogowego wskazując, że w stosunku do kasetonów, które zawierały jedynie logo "R. S.A.", a więc informowały wyłącznie o prowadzeniu w danym punkcie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, zastosowanie winny znaleźć niższe stawki opłaty przewidzianej w § 1 pkt 3 lit. d/ uchwały Rady Miejskiej W. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych w granicach W. wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego. Spółka ponadto podniosła, że orzekający w sprawie organ bezpodstawnie naliczył opłatę od niektórych reklam uwzględniając powierzchnię z obu ich stron. Spółka powołała się na brzmienie przepisu art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, który - według niej - nie stanowi podstawy do naliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego od każdej z powierzchni reklamy dwustronnej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdował przepis § 1 pkt lit. e/ uchwały Rady Miejskiej W. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych w granicach W. wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego, zgodnie z którym stawka opłaty za jeden dzień zajmowania pasa drogowego drogi publicznej kategorii krajowej przez 1 m² powierzchni reklamy wynosi 2 zł. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, trafnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji ustalono wysokość należnej opłaty na podstawie powołanych wyżej przepisów, a w konsekwencji wydano prawidłową decyzję. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wyjaśnił, że nie zasługiwały one na uwzględnienie, albowiem strona w sposób błędny odczytała normę zawartą w przepisie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. Kolegium wskazało, że w przypadku wyliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy uwzględniana być powinna "powierzchnia reklamy", a nie "rzut poziomy powierzchni reklamy", jak wywodziła strona w odwołaniu. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego, umieszczone na kioskach kasetony i gabloty eksponowały przede wszystkim stylizowane logo strony, tj. nazwę "R. SA", tym samym nie można było zgodzić się z twierdzeniami strony, że informowały one "wyłącznie o prowadzeniu w danym punkcie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., spółka R. S.A. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 1 pkt 3 lit. e/ uchwały Rady Miejskiej W., błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 40 ust. 9 pkt. 1, 2, 3, 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, opartej na wymienionej uchwale Rady Miejskiej W., która jest sprzeczna z powyższymi przepisami. Oddalając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. stwierdził, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, w kontrolowanej sprawie - przy niekwestionowanym stanie faktycznym - podstawę sporu stanowiło odmienne interpretowanie przez strony art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, a zwłaszcza użytego w tym przepisie zwrotu normatywnego "powierzchnia reklamy", jako jednego z czynników decydujących o wysokości opłaty należnej za udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Odnosząc się do przyjętej przez organy wykładni art. 40 ust. 2 pkt 3 i art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowy pogląd organu odwoławczego, że w przypadku obiektu budowlanego jednym z czynników końcowego iloczynu winna być "liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy" tego obiektu, a w odniesieniu do reklamy - jej "powierzchnia". Sąd zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że podstawę naliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowi powierzchnia obu stron konstrukcji reklamowych wykorzystywanych przez stronę skarżącą. Biorąc pod uwagę legalną definicję reklamy zamieszczoną w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, za jej (reklamy) powierzchnię w rozumieniu art. 40 ust. 6 tejże ustawy, w opinii Sądu, należało uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna itp.), umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowym, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. Jak podał Sąd, nie może budzić wątpliwości, że tak zwana reklama "obustronna" (wielostronna) to w istocie suma pojedynczych treści reklamowych, adresowanych do różnych odbiorców, jako że różne są też "pola widzenia" poszczególnych, składowych powierzchni reklamowych przez użytkowników drogi, a okoliczność ta jest przecież istotnym elementem definicji reklamy zawartej w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Sądu, nie ulegało w rozpoznawanej sprawie również wątpliwości, że przepis § 1 pkt 3 lit. d/ powoływanej uchwały Rady Miejskiej W. konstruuje wyjątek od zasad naliczania opłat za zajęcie pasa drogowego, przewidzianych we wcześniejszych postanowieniach przedmiotowej uchwały, a zatem powinien znajdować zastosowanie jedynie do sytuacji faktycznych przewidzianych w tym przepisie, bez stosowania wykładni rozszerzającej. Zgodnie z przywołaną powyżej normą prawną, preferencyjną stawkę opłat za korzystanie z pasa drogowego zastosować można jedynie w sytuacji zamieszczenia wyłącznie informacji o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Słusznie zatem wywiódł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w przypadku zamieszenia na powierzchni reklamy jakichkolwiek innych informacji, poza wymienionymi w dyspozycji cytowanego przepisu, ulgowa stawka opłat nie będzie mogła znaleźć zastosowania. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stylizowane logo przedsiębiorcy nie mogło zostać w żaden sposób utożsamiane z "informacją o prowadzonej działalności gospodarczej". Poza tym, pomimo tego, że sama skarżąca domagała się zastosowania preferencyjnej stawki opłat za wszystkie wymienione w zaskarżonej decyzji gabloty, na kilku urządzeniach, obok logo firmy, znajdowały się napisy reklamowe ("[...]", "KIOSK"). Według Sądu również zarzut odnoszący się do wydania decyzji na podstawie uchwały Rady Miejskiej W., która, zdaniem skarżącej, była sprzeczna z prawem, okazał się niezasadny. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S.A. w W. zaskarżyła w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie, stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., prawa materialnego - art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych w związku z § 1 pkt 3 lit. d/ oraz § 1 pkt 3 lit. e/ uchwały Rady Miejskiej W. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że skarżąca wystąpiła o zgodę na umieszczenie w pasie drogowym jedynie reklam, a nie informacji o prowadzonej przez skarżącą działalności; 2) naruszenie, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przepisów postępowania: - art. 133 § 1, 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 67 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 77 § 4, art. 81 oraz art. 89 § 1 k.p.a. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że w aktach sprawy znajdują się zdjęcia obiektów zgromadzone przez organy administracji w zgodzie z art. 67 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 77 § 4, art. 81 i art. 89 § 1 k.p.a., a więc mogące stanowić podstawę do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż materiał zdjęciowy zgromadzono w sprawie w sposób prawidłowy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 67 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 77 § 4, art. 81 i art. 89 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz w związku z art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych i § 1 pkt 3 lit. d/ i e/ uchwały Rady Miejskiej W. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że sporne tablice mają charakter reklamy, o której mowa w § 1 pkt 3 lit. e/ cytowanej uchwały Rady Miejskiej W.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 67 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 77 § 4 , art. 81 i art. 89 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że w aktach sprawy znajdują się zdjęcia obiektów zgromadzone przez organy administracji w zgodzie z art. 67 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 77 § 4 k.p.a., art. 81 i art. 89 § 1 k.p.a., a w rezultacie błędne założenie, iż dokonanie tych czynności z naruszeniem postępowania nie miało wpływu na orzeczenia wydane przez organy administracji, a następnie oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca spółka zwróciła uwagę na to, że wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego złożyła w niniejszej sprawie w dniu 31 maja 2005 r. i w tym samym dniu wydana została decyzja Prezydenta Miasta W. W aktach sprawy znajdują się tymczasem zdjęcia wykonane przypuszczalnie przez pracownika organu pierwszej instancji jeszcze przed dniem złożenia wniosku, o czym świadczą daty "30.05.2006" istniejące na wydrukach zdjęć. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów w postaci protokołu potwierdzającego wykonanie czynności mającej znaczenie dla sprawy (art. 67 § 1 k.p.a.), która stwierdzałaby datę, miejsce i osobę wykonującą czynności, rodzaj użytego sprzętu oraz uczestnictwo strony bądź innych osób. W aktach sprawy brak jest również sposobu zaliczenia przedmiotowych fotografii w poczet materiału dowodowego w niniejszej sprawie, albowiem w aktach nie ma postanowienia, bądź innego dokumentu na podstawie którego przyjąć by można było, że organy administracji wypełniły swój obowiązek (art. 11 § 4 k.p.a.) informowania strony o faktach znanych im z urzędu. Opisane zaniedbania, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną spółki, wywarły poważne skutki procesowe, ponieważ strona nieświadoma przeprowadzenia i włączenia do akt sprawy jakichkolwiek dowodów poza wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne, nie wypowiadała się w sprawie, nie widząc potrzeby zajmowania dodatkowego stanowiska. Jeżeli uwzględni się, że decyzja Prezydenta Miasta W. nie zawierała uzasadnienia, a postępowanie dowodowe prowadzone było bez informowania strony o prowadzonych czynnościach dowodowych oraz faktach znanych stronie z urzędu to nie można przyjąć, iż strona nie kwestionowała ustaleń odnoszących się do treści spornych reklam. Zdaniem spółki R. S.A., niezależnie od błędów w zakresie ustaleń poczynionych w toku postępowania, za błędną uznać należało kwalifikację prawną spornych plafonów dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który uznał je za reklamę w rozumieniu § 1 pkt 3 lit. e/ uchwały Rady Miejskiej W., odmawiając zakwalifikowania ich jako reklamy zawierającej jedynie informację o prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu § 1 pkt 3 lit. d/ tejże uchwały. Skarżąca zwróciła uwagę, że uchwała zakłada, że każda kategoria obiektów do której należą plafony, w szczególności kategoria wymieniona w § 1 pkt 3 lit. e/ i d/ jest reklamą, a co za tym idzie za nietrafne należałoby uznać twierdzenia Sądu, który biorąc pod uwagę kryterium kwalifikacji, nadal odnosił się do tego co jest, a co nie jest reklamą, gdy w gruncie rzeczy winien skoncentrować się na wyodrębnieniu pojęcia reklamy "zawierającej wyłącznie informacje o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej". Według wnoszącej skargę kasacyjną, za oznaczenie przedsiębiorcy można uważać nie tylko jego nazwę, ale i zwięzłe określenie przedmiotu działalności, a także godło. Za reklamę, a więc element wartościujący bądź zachęcający, nie można uznawać stylizowanej firmy przedsiębiorcy, która jest rozróżnialna (tak jak w przypadku "R."), bowiem prowadziłoby to do wyraźnego dysonansu, gdy idzie o traktowanie podmiotów gospodarczych, których firma jest powszechnie znana i rozpoznawana oraz podmiotów, które takiej renomy nie posiadają. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej odnoszą się do obu podstaw. W pierwszej kolejności zostaną rozpoznane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dwa zarzuty dotyczą zamieszczenia w aktach administracyjnych zdjęć obiektów, na których zostały umieszczone reklamy. Ani z petitum skargi kasacyjnej, ani z jej uzasadnienia nie wynika jednak jasno, na czym miało polegać naruszenie przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że fotografie te znajdowały się w aktach sprawy administracyjnej, na podstawie których sąd wydawał wyrok (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca dopiero w skardze kasacyjnej podniosła, że nie zapoznała się z aktami sprawy, mimo, że została do tego wezwana przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji i miała możność wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 81 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zarzucenia organom administracyjnym naruszenia prawa w skutek sporządzenia i dołączenia do akt przedmiotowych fotografii, zwłaszcza w świetle art. 77 § 1 k.p.a. Nie było potrzeby sporządzania protokołu, skoro zdjęcia zostały opisane; spełnia to wymaganie utrwalenia czynności organu na piśmie (art. 67 § 1 k.p.a.). Nie było też podstaw do przeprowadzenia rozprawy (art. 89 k.p.a.) Nie jest także trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych w związku z § 1 pkt 3 lit. d/ oraz § 1 pkt 3 lit. e/ uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 19 lutego 2004 r. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że skarżąca spółka wystąpiła o zgodę na umieszczenie w pasie drogowym jedynie reklam, a nie informacji o działalności prowadzonej przez skarżącą spółkę. Nie ma znaczenia bowiem to, jak brzmiał wniosek strony, zwłaszcza jeśli był sporządzony na urzędowym formularzu, ale to, jak należy ten wniosek zakwalifikować w świetle obowiązującego prawa. Kolejny zarzut został określony w skardze kasacyjnej jako dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżąca nie jest jednak konsekwentna, bowiem przytoczyła w tym kontekście naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych i § 1 pkt 3 lit. d/ i e/ uchwały Rady Miejskiej W.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten należy uznać za odnoszący się do naruszenia prawa materialnego, mimo, że skarżąca spółka powołała w tym kontekście także przepisy art. 67 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 77 § 4, art. 81 i art. 89 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów miało, zdaniem skarżącej spółki, prowadzić do przyjęcia, że sporne tablice mają charakter reklamy, o której mowa w § 1 pkt 3 lit. e/ cytowanej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania § 1 pkt 3 lit. d/ i e/ przywoływanej uchwały Rady Miejskiej W. jest trafny. W przepisach tych zostały zróżnicowane stawki opłat za zajmowanie pasa drogowego przez 1 m² powierzchni reklamy. Niższa, preferencyjna stawka jest przewidziana dla reklam o powierzchni nieprzekraczającej 1m² umieszczonych nad lub na obiekcie, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zawierających wyłącznie informacje o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej (§ 1 pkt 3 lit. d/ uchwały). Niewłaściwe zastosowania powołanych przepisów uchwały Rady Miejskiej W. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny polegało na tym, że Sąd ten zaaprobował stanowisko organów administracji publicznej pierwszej instancji, które odmówiły zakwalifikowania niektórych tablic lub kasetonów do uprzywilejowanej kategorii, obciążonej niższą opłatą. Tymczasem, jak podnosi skarżąca w skardze kasacyjnej i jak wynika z akt sprawy, na niektórych kasetonach znajdowało się stylizowane logo przedsiębiorcy oraz napisy "KIOSK", albo "R.". Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu Sądu pierwszej instancji, że stylizowane logo przedsiębiorcy i przywołane określenia nie mogą być potraktowane jako informacja o prowadzonej działalności w rozumieniu § 1 pkt 3 lit. d/ powołanej uchwały Rady Miejskiej W.. W przepisie tym nie określa się, bo byłoby to niemożliwe, w jaki sposób, od strony graficznej, ma być wyrażona informacja o działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę. Należy uwzględnić przy tym okoliczność, że akcentowane w zaskarżonym wyroku rozróżnienie informowania o działalności przedsiębiorcy z jednej strony, oraz oddziaływania na zwiększenie klienteli i zbytu z drugiej strony, ma ograniczone znaczenie w odniesieniu do przedsiębiorców tak popularnych jak R. S.A., którego przedmiot działalności gospodarczej i rodzaj towarów oferowanych konsumentom są powszechnie znane. Z powyższego względu, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok. Ponieważ Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę. W wyniku rozpoznania skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 135 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydent Miasta W. z [...] maja 2006 r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracyjne powinny ustalić, które ze zgłoszonych przez stronę tablic, kasetonów, itd. spełniają warunki określone w § 1 pkt 3 lit. d/ uchwały nr XX/539/04 Rady Miejskiej W. z dnia 19 lutego 2004 r. O zwrocie kosztów postępowania sadowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. Na koszty złożyły się: wpis od skargi kasacyjnej, wynagrodzenie radcy prawnego i wpis od skargi.