VI SA/Wa 340/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] cofającą Panu A. L. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Podstawę faktyczną stanowiło uzyskanie przez organy Policji informacji o uznaniu Pana A. L. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział Karny z dnia [...] października 2003r. sygn. akt [...], za winnego popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 kk. tj. wzięcia udziału poprzez działanie wspólne i w porozumieniu z innymi osobami w pobiciu, czym naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni. Za powyższy czyn Sąd wymierzył stronie karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Komendant Policji podniósł również, iż w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej wykazano, że w przeszłości strona naruszyła przepisy prawa, co potwierdza notowanie w Krajowym Rejestrze Karnym, bowiem była skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] grudnia 1998r., sygn. akt [...], za przestępstwo z art. 190 § 1 kk oraz art. 288 § 1 kk (uszkodzenie rzeczy, stosowanie groźby karalnej), za które to czyny Sąd wymierzył skarżącemu karę grzywny. Organ Policji wskazał w uzasadnieniu, że pan A. L. popełniając przestępstwa przeciwko mieniu oraz zdrowiu i życiu utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, a wobec takich osób organy Policji stosują rygorystyczną politykę cofającą bezwzględnie pozwolenie na broń. Uznał, że nie jest korzystne dla interesu społecznego, aby posiadacze tak szczególnego, o reglamentowanym dostępie prawa, jak możliwość dysponowania indywidualną bronią palną, mogli to prawo zachować w sytuacji, gdy nie respektują porządku prawnego. Komendant Policji w uzasadnieniu decyzji podkreślił nadto, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji stanowi o obligatoryjnym cofnięciu pozwolenia na broń, w przypadku zakwalifikowania posiadacza broni palnej do grona osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. W odwołaniu skarżący zarzucił błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 6, 7, 10 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącego Komendant Policji wydając swoją decyzję oparł się wyłącznie na treści sentencji wyroków Sądu Rejonowego, natomiast istotne jest, iż wydane nakazy karne wskazywały na występki o znikomej szkodliwości społecznej, bez wykazania wykorzystania broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym. Skarżący ponadto zaprzeczał popełnieniu powyższych występków oraz okolicznościom w oparciu, o które sądy wydały nakazy karne. Ustawodawca, w ocenie pana A. L., nie ograniczył w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń tylko do orzeczeń sądowych, lecz poprzez zawarte sformułowanie "w szczególności" otwiera dla organu policji możliwość wykazania jeszcze innych przesłanek, wskazujących na uzasadnioną obawę, co do zasadności cofnięcia pozwolenie na broń. Komendant Policji nie wykazał występowania tych innych przesłanek mogących wskazywać na uzasadnione obawy, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym, opierając się wyłącznie na występkach, których nie popełniła. Strona zarzuciła, iż organ nie wykazał również bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, a jego cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem, który pozwalałby na stwierdzenie, że istnieje obawa użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Podniósł w odwołaniu również naruszenie przez organ art. 6, 7, 10 §1, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji utrzymał decyzję w mocy. Wywodził, że z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż istnienie obawy co do użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego związane jest wprost z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu a właśnie takich czynów dopuścił się skarżący, co potwierdzają prawomocne wyroki sądowe. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zignorowania przez organ I - instancji prośby strony o niewydawanie decyzji do czasu złożenia przez nią dowodów, Komendant Główny Policji stwierdził, iż jakkolwiek błędem ze strony Komendanta Policji był brak odpowiedzi na pismo strony to uchybienie powyższe nie miało żadnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślił, że prawo do posiadania broni jest prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa a dostęp do niego podlega ścisłej reglamentacji. W konsekwencji jeżeli posiadacz broni dopuści się naruszeń prawa tego rodzaju, jak skarżący to organy Policji stoją na stanowisku, iż w takim przypadku jego interes jako strony postępowania, polegający na posiadaniu szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń winien ustąpić na rzecz ochrony interesu publicznego, przejawiającego się w tym, by osoby nie przestrzegające porządku prawnego, a tym samym stwarzające obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń posiadać nie mogły. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pan A. L. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisów prawa proceduralnego i materialnego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił organowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niedokonanie oceny osobowości etyczno-moralnej skarżącego co do możliwości użycia broni z naruszeniem prawa, jak też niewykazanie bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany, a cechami charakteru skarżącego, jego dotychczasowym postępowaniem i życiem osobistym - w sposób, który pozwalałby na uznanie, iż istnieje uzasadniona obawa, że skarżący użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W uzasadnieniu skargi przedstawił także okoliczności związane ze sprawami, w których został skazany wyrokami sądów powszechnych zarzucając dodatkowo oparcie się organu na domysłach dotyczących kwestii prawidłowego wypełnienia obowiązku alimentacyjnego, naruszenia przepisów o ruchu drogowym, naruszenia cudzej własności, bez skonkretyzowania powyższych zarzutów, które w rzeczywistości nie miały miejsca i nie zostały udowodnione. W skardze podniesiono również, iż skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w każdym stadium postępowania przed organem I i II instancji z możliwością wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Wskazując na obrazę przepisów prawa materialnego skarżący przyznał, iż wprawdzie art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje na przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to jednak czyny popełnione przez niego zostały uznane za występki z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. III SA 2258/02, w którym stwierdzono, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. W jego ocenie organy policji nie wykazały żadnego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, pozwalającego na postawienie tezy, iż istnieje obawa użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wskazywał w uzasadnieniu, że brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów odnoszących się do naruszenia przez organy Policji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, iż przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym dowody mają na celu potwierdzenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, przy czym zakres postępowania dowodowego wyznaczają przepisy prawa materialnego. Tym samym posiadając dowód potwierdzający fakt skazania osoby posiadającej broń za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie był zobowiązany przeprowadzać dodatkowych dowodów na okoliczność, czy w stosunku do danej osoby zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z analizy treści cytowanego powyżej przepisu wynika, że to sam ustawodawca przesądził o tym, iż osoba skazana za czyn przeciwko wymienionym w nim dobrom budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w sposób zagrażający interesowi bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił fakt związania w toku postępowania administracyjnego ustaleniami wyroku wydanego w postępowaniu karnym, a tym samym brak możności podejmowania działań zmierzających w istocie do ich zanegowania. Odnośnie zarzutu dotyczącego zaniedbania przez organ kwestii zapewnienia stronie skarżącej prawa do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów Komendant Główny Policji podniósł, iż prawa strony zostały zachowane z uwagi na skierowane do pana A. L. pismo Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2005 r. wyznaczające stronie termin na zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. 02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. 02.153.1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga wniesiona przez pana A. L. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, została wydana z naruszeniem prawa. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje obawa użycia przez nie broni w sposób sprzeczny z prawem. Zatem wobec osób skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi ustalić sam fakt skazania lub prowadzenia postępowania karnego, gdyż już zaistnienie powyższych okoliczności stanowi przesłankę uzasadniającą obawę użycia przez ww. osoby broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za przestępstwo z art. 158 § 1 kk. Dyspozycja tego przepisu obejmuje udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 kk. Przestępstwo, za które został skazany pan A. L., ujęte zostało w systematyce kodeksu karnego w Rozdziale XIX obejmującym przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Tym samym fakt ten przesądza, iż skarżący należy do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprost wymienia bowiem osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu jako osoby co do których istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W świetle powyższych rozważań nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące niepełnego charakteru przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego z uwagi na oparcie się wyłącznie na samej treści sentencji wydanych wyroków, bez dokładnej oceny etyczno - moralnej skarżącego, przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, przesłuchania świadków, strony, analizy akt spraw sądowych, stanowiska kola łowieckiego. Nie można podzielić stanowiska strony, że z samego faktu skazania za przestępstwo opisane w prawomocnym wyroku skazującym nie można wywieźć przekonania o winie skarżącego co do popełnienia czynu objętego wyrokiem i konieczności przeprowadzania w tym zakresie szczegółowego postępowania administracyjnego. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący był osobą skazaną za czyn typizowany w art. 158 § 1 kk, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane były prawomocnym wyrokiem sądu karnego. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego, w szczególności dokonywania czynności wnioskowanych przez skarżącego obejmujących między innymi przesłuchanie świadków na okoliczność zaistniałych zdarzeń będących podstawą wydania powyższego wyroku karnego oraz ocenę, czy faktycznie doszło do naruszenia przez skarżącego nietykalności cielesnej pokrzywdzonych. Także sąd administracyjny jest z mocy art. 11 p.p.s.a. związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Zdaniem Sądu ustalone w niniejszej sprawie okoliczności stanowią o dokonaniu prawidłowej oceny istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez organ uprawniony do cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni. Na powyższą ocenę nie może wpłynąć stanowisko wyrażone w powołanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. III SA 2258/02, z którego wynika, iż niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy użycia broni w sposób niezgodny z prawem. Powyższy wyrok dotyczył bowiem decyzji wydanej w oparciu o odmienne niż aktualnie obowiązujące brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który to przepis nie określał wówczas, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lecz osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Na gruncie niniejszej sprawy natomiast wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Niezrozumiały jest przy tym argument skarżącego o uznaniu czynu objętego dyspozycją art. 158 § 1 kk za występek z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy bowiem osób skazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bez ograniczenia katalogu przestępstw jedynie do zbrodni. Nie ma więc znaczenia, czy czyn, za popełnienie którego nastąpiło skazanie kwalifikowany jest ze względu na charakter sankcji karnej jako zbrodnia lub występek, jak w przypadku przestępstwa z art. 158 § 1 kk. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.