VII SA/Wa 225/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej " W. T." w W. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej. skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm./ po zapoznaniu się z odwołaniem S. i L. S. od decyzji Burmistrza Gminy W. – U. z dnia [...] stycznia 1998 r., którą umorzono postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] lutego 1997 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 1996 r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy W. – U. zezwalającą Spółdzielni Mieszkaniowej "W. T." na użytkowanie segmentu mieszkalnego w zabudowie szeregowej położonego przy ul. C. [...] w W. jako bezprzedmiotowe – umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w ocenie organu II instancji wnoszący odwołanie S. i L. S. – nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu. Bezpośrednie zainteresowanie rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy świadczy jedynie o ich interesie faktycznym, który nie jest przesłanką do uznania ich za stronę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli S. i L. S.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm./ – uwzględniając w całości skargę S. i L. S. – uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego stopnia wyższego w swoim rozstrzygnięciu dokonał błędnej oceny materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie S. i L. S. jako strony w przedmiotowej sprawie, wykluczając tym samym możliwość merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nr [...] powinien wziąć pod uwagę treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r. sygn. akt IV SA 2326/96 oraz wyroku z dnia 22 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1722-1723/98 również wydanego w toku niniejszego postępowania. Sąd uznał, że interes skarżących, którzy już w postępowaniu administracyjnym słusznie byli traktowani jako strona wyraża się w uzasadnionym żądaniu realizacji uprawnień wynikających z art. 5 ust 1 pkt 9 i ust 2 prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący mogli to żądanie zgłaszać jako samodzielny podmiot dysponujący prawem w odniesieniu do konkretnego budynku. Zdaniem organu II instancji powyższe argumenty zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny są niezbitym dowodem, że S. i L. S. należy przyznać przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółdzielnia Budowlano – Mieszkaniowa "W. T.". Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 28 kpa polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez organ wydający zaskarżoną decyzję, iż S. i L. S. mają interes prawny i mogą występować w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu, a więc także wnieść skutecznie odwołanie. W konkluzji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie – podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] wydana w trybie tzw. autokontroli z art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja ta jest prawidłowa, dlatego też skarga nie jest zasadna. O tym, że S. i L. S. mają przymiot strony w niniejszym postępowaniu przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w trzech wyrokach, tj. - w wyroku z dnia 22 września 1999 r. sygn. akt IV SA 2326/96 - w wyroku z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1722-1723/98 - oraz w wyroku z dnia 16 października 2003 r. sygn. akt IV SA 1915/02, w którym oddalono skargę S. i L. S., ale z przyczyn merytorycznych, a nie z powodu braku przymiotu strony. Sąd ten stanął na stanowisku, iż S. i L. S. mają przymiot strony na podstawie art. 5 ust 1 pkt 9 i ust 2 prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., tj. ochrony interesów osób trzecich. Obecnie Sąd jest więc związany tą oceną prawną /zawartą w ww. wyrokach/ zgodnie z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Związanie samego sądu administracyjnego polega na tym, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem – zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się przede wszystkim z wykładnią prawa, a ta może się mieścić jedynie w uzasadnieniu wyroku. Zarówno więc organ administracji, jak i sąd rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99, niepubl.; vide J.P Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004 r., komentarz do art. 153 /. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę jako bezzasadną oddalił.