II SA/Ke 428/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi W.S. i W.S. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nakazującą W. i W. S., właścicielom i inwestorom, rozbiórkę samowolnie wzniesionego ogrodzenia działki gruntu nr ew. [...]/8 od strony ul. C. w C., o długości 16,85 m. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że na skutek interwencji Burmistrza Gminy W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w dniu 22 sierpnia 2005 r. przeprowadził oględziny ogrodzenia oddzielającego położone obok siebie działki nr [...]/4, [...]/5 i [...]/8 od ulicy S. C. położone w miejscowości C.. Organ w oparciu o wypis z rejestru gruntów ustalił, że wszystkie te działki stanowią własność Gminy W., przy czym działka nr [...]/4 pozostaje w użytkowaniu wieczystym W. i W. małż. S., a działka nr [...]/5 pozostaje w użytkowaniu wieczystym D. W.. Organ ustalił następnie, że działka nr [...]/8 jest ogrodzona od strony ulicy C. ogrodzeniem wykonanym z 8 metalowych przęseł o długości 2 m każde, przy czym pomiędzy słupkami tych przęseł, od poziomu terenu zamontowano prefabrykowane elementy żelbetowe o wysokości 50 cm., a powyżej metalową, ażurową konstrukcję wypełniającą przęsło. Elementem kończącym ogrodzenie od strony północnej jest metalowa siatka o długości ok. 85 cm. Ogrodzenie to ma długość 16, 85 m. W związku ze złożonym w czasie oględzin oświadczeniem D. W., że w 2003 lub 2004 r. zgłosiła zamiar budowy tego ogrodzenia, organ w oparciu o ewidencję dokonanych zgłoszeń ustalił, że D. W. w dniu 15 października 2003 r. rzeczywiście zgłosiła zamiar budowy ogrodzenia frontowego, ale swojej działki nr [...]/5 położonej w C.. Pismem z dnia 26 sierpnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnego wykonania ogrodzenia od strony ulicy C. w C.. W toku tego postępowania W. i W. S. oświadczyli, że po nabyciu od Spółdzielni" w W. aktem notarialnym z dnia 23 lutego 2000 r. działki nr [...]/4, zostali wprowadzeni w posiadanie działki, która ogrodzona była od strony ulicy C. starym, zniszczonym ogrodzeniem z siatki metalowej na cokoliku i nie było odgrodzona od sąsiadującej z nią działki nr [...]/8. W 2004 r. W. i W. S. ogrodzili opisanym wyżej stałym ogrodzeniem, od strony ulicy C. całą swoją działkę nr [...]/4 oraz działkę nr [...]/8, przy czym zrobili to zgodnie ze starym ogrodzeniem, pozostawiając stary cokolik. W dniu 28 listopada 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał decyzję nakazującą W. i W. małż. S. rozbiórkę samowolnie wykonanego ogrodzenia działki gruntu nr [...]/8 od strony ulicy C.. Decyzja ta została uchylona do ponownego rozpatrzenia decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2006 r. z powodu niedopuszczalnego pominięcia przez organ nadzoru budowlanego procedury określonej w art. 49b ust. 2 i n. prawa budowlanego oraz niezbadania oświadczenia inwestorów w którym stwierdzili, że przedmiotowe ogrodzenie nie było budowane od podstaw, ale stanowiło przebudowę obiektu. W toku ponownego postępowania organ I instancji w dniu 7 lutego 2006 r. przeprowadził ponowne oględziny, w toku których ustalił, że widoczne pozostałości po starym ogrodzeniu działki nr [...]/8 w postaci cokołu betonowego, znajdują się w odległości 2 cm w kierunku działki [...]/8 od nowego ogrodzenia z prefabrykowanych elementów i z przęseł metalowych. W dniu 22 lutego 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w trybie art. 49b ust. 2 pkt 1, 2 i 3 prawa budowlanego wydał postanowienie, którym wstrzymał prowadzenie przez W. i W. małż. S. robót budowlanych dotyczących ogrodzenia o długości 16,85 m, działki gruntu nr ew. [...]/8 od strony ulicy S. C. w C., gmina W. i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: szkicu przedmiotowego ogrodzenia, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania działki lub terenu, zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo upływu zakreślonego terminu inwestorzy nie złożyli żadnych wymaganych dokumentów, prosząc jedynie w piśmie z dnia 27 marca 2006 r. o przedłużenie terminu do ich złożenia i wyjaśniając, że w Sądzie Rejonowym w W. toczy się sprawa z ich wniosku o stwierdzenie zasiedzenia działki nr ew. [...]/8. Organ I instancji po uzyskaniu z tego sądu informacji, że wniosek o zasiedzenie został oddalony nieprawomocnym postanowieniem z dnia 23 marca 2006 r., w dniu 25 kwietnia 2006 r. wydał decyzję nakazującą rozbiórkę ogrodzenia, będącą przedmiotem niniejszego postępowania. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji uznał, że decyzja rozbiórkowa Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. jest zasadna i zgodna z prawem. Zgodnie bowiem z art. 28 prawa budowlanego z 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z art. 29 ust. 1 pkt 23 tej ustawy wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzenia, natomiast art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego przewiduje, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W przedmiotowym wypadku, zdaniem organu II instancji, ulica C. jest miejscem publicznym w rozumieniu przytoczonego przepisu. Dlatego wybudowanie przedmiotowego ogrodzenia wymagało uprzedniego zgłoszenia zamiaru budowy do właściwego organu architektoniczno-budowlanego, czego inwestorzy nie uczynili wykonując budowę samowolnie. Organ wyjaśnił też, że w sprawie wykonana została budowa ogrodzenia, a nie realizacja robót budowlanych związanych z wykonaniem urządzenia towarzyszącego. W uzasadnieniu tego poglądu organ powołał się na treść uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r., OPS 20/99, ONSA nr 4/00 poz. 133), z której wynika, że obiekty zdefiniowane w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego będące urządzeniami budowlanymi nie są obiektami budowlanymi, z czego organ wyprowadza wniosek, że jeżeli na danej działce istnieje budynek, to ogrodzenie takiej działki nie jest obiektem budowlanym, ale jest urządzeniem towarzyszącym związanym z obiektem budowlanym. Jeżeli jednak powstaje ogrodzenie działki, na której nie istnieją żadne obiekty budowlane, to ogrodzenie takie jest samodzielnym obiektem budowlanym i jego wznoszenie jest budową. Ponieważ na działce nr [...]/8 położonej w C. nie ma żadnych budynków, przedmiotowe ogrodzenie nie jest urządzeniem budowlanym związanym z jakimkolwiek obiektem budowlanym, ale jest odrębnym obiektem budowlanym. W konsekwencji zasadnym ,zdaniem organu było prowadzenie postępowania na podstawie art. 49b prawa budowlanego. Organ II instancji zauważył również, że skoro przewidziany w art. 49b ust. 2 prawa budowlanego 30-dniowy termin do złożenia dokumentów o jakich mowa w tym przepisie ma charakter ustawowy, to organ nie miał możliwości zmiany tego terminu. W skardze na tę decyzję W. i W. małżonkowie S. wnieśli o jej uchylenie jako niezgodnej ze stanem faktycznym oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zakwestionowali ustalenie organu jakoby wybudowali nowe ogrodzenie, gdyż w rzeczywistości, ich zdaniem jedynie poprawili istniejące ogrodzenie co było konieczne ze względu na bezpieczeństwo ludzi korzystających ze sklepu znajdującego się na tej działce. Poza tym o zamiarze remontu tego ogrodzenia zgłosili kompetentnym organom administracji w dniu 15 października 2003 r. W odpowiedzi na zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie organu, że nie przedłożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w W. żadnych dokumentów, skarżący wyjaśnili, że z uwagi na wniesioną do sądu okręgowego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w W. oddalającego ich wniosek o stwierdzenie zasiedzenia działki nr [...]/8, w swoim odwołaniu zwrócili się o przedłużenie terminu dostarczenia wymaganych dokumentów. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Równocześnie poinformował, że na wniosek W. i W. małż. S. złożony w skardze, postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2006 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2006 r. skarżący poinformowali, że na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Gminą W. w dniu 31 sierpnia 2006 r., od tej daty władają przedmiotową działką nr [...]/8. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, choć nie z przyczyn jakie w niej wskazano. Zastosowany przez organy nadzoru budowlanego tryb postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, oparty był na założeniu, że przedmiotowe ogrodzenie stanowiło samodzielny, odrębny obiekt budowlany, a nie urządzenie budowlane o jakim mowa w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przytaczanej dalej jako prawo budowlane (Dz. U. Nr 207/03 poz. 2016 ze zm.). Pogląd ten wywiedziony został ze zbyt daleko idącej interpretacji uchwały NSA z dnia 15 maja 2000 r. oraz wadliwej, dopasowanej do przyjętej przez organ wykładni, oceny stanu faktycznego sprawy. Przytoczona przez organ II instancji uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r., OPS 20/99, ONSA nr 4/00 poz. 133) brzmi następująco: "wykonywanie lub wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym urządzenia budowlanego (przyłącza wodociągowego), o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nie jest budowaniem obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 tej ustawy". Problem jaki został w tej uchwale rozstrzygnięty sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy częścią obiektu budowlanego o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 prawa budowlanego (gdyż ten przepis, a nie - jak w niniejszej sprawie - art. 49b prawa budowlanego, był podstawą ocenianej w tamtej sprawie decyzji), jest samowolnie wybudowana substancja materialna, trwale połączona z już istniejącym obiektem budowlanym i niedająca się od niego oddzielić bez jego istotnego uszkodzenia, czy też może chodzić o połączoną z tym obiektem część substancji, którą w sposób techniczny można oddzielić od obiektu wcześniej wybudowanego bez jego znacznego uszkodzenia. Z orzeczenia tego organ II instancji wyprowadził wniosek, że jeśli na danej działce istnieje budynek, to ogrodzenie takiej działki nie jest obiektem budowlanym, ale jest urządzeniem towarzyszącym związanym z obiektem budowlanym . Z wnioskiem takim można się zgodzić, ale tylko co do tego, że ogrodzenie może być, co do zasady zarówno urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, jak i samodzielnym obiektem budowlanym. O tym jednak, czy dane ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym, czy też obiektem budowlanym nie może przesądzać to, czy takie ogrodzenie ogradza działkę, na której istnieje budynek, będącą działką w znaczeniu ewidencyjnym o jednym numerze ewidencyjnym. W orzecznictwie NSA reprezentowany jest pogląd oparty na gramatycznej wykładni art. 3 pkt 9 prawa budowlanego , że wszelkie ogrodzenia należy traktować jako urządzenia budowlane (por. wyrok NSA z 9 lipca 1999 r., IV SA 1129/97). Przeważające jest jednak odmienne zapatrywanie, które akceptuje również sąd w niniejszym składzie, że o odróżnieniu ogrodzenia jako urządzenia budowlanego od ogrodzenia będącego obiektem budowlanym decyduje to, czy jest ono funkcjonalnie związane z jakimkolwiek innym obiektem budowlanym, w szczególności z budynkiem. Możliwe jest bowiem przyjęcie, że ogrodzenie służy wydzieleniu nieruchomości od otoczenia i stanowi samodzielny obiekt budowlany, nie będący urządzeniem związanym z jakimkolwiek innym obiektem budowlanym (por. wyrok NSA 30 kwietnia 1999 r., IV SA 1851/96). Taką sytuację sugeruje w niniejszej sprawie organ II instancji wyrażając jednak pogląd nie mający oparcia w powołanej uchwale 7 sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r., że ocenę czy ogrodzenie jest związane z jakimś obiektem budowlanym należy odnieść wyłącznie do jednej działki w znaczeniu ewidencyjnym. Z takim wnioskiem nie można się zgodzić. Ocena bowiem istnienia lub nie funkcjonalnego związku pomiędzy ogrodzeniem, a istniejącym obiektem budowlanym wymaga analizy, czy ogrodzenie służy jakiemuś obiektowi budowlanemu, w jakiej odległości od obiektu budowlanego się znajduje, czy zwiększa jego użyteczność, czy pozwala na korzystanie z takiego obiektu zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem bez względu na to, czy ogrodzenie i obiekt budowlany znajdują się na jednej działce ewidencyjnej, czy na różnych działkach, czy nawet na jednej bądź kilku nieruchomościach. W niniejszej sprawie organ niesłusznie pominął te kwestie, dokonując oceny umiejscowienia przedmiotowego ogrodzenia tylko w oparciu o dane ewidencyjne. Tymczasem z ustaleń samego organu II instancji wynika, że działka nr [...]/8 sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...]/4 na której stoi sklep, że pomiędzy tymi działkami nie ma żadnego ogrodzenia, ani wytyczonej granicy, że skarżący nabywając użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej numerem [...]/4 objęli w posiadanie również działkę nr [...]/8 uznając, jak twierdzą, że nabyta przez nich nieruchomość obejmuje również tę działkę. Potwierdzeniem takiego stanowiska skarżących był fakt wystąpienia przez nich z wnioskiem do sądu powszechnego o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości oznaczonej numerem [...]/8, a także ogrodzenie przez nich nie tylko działki nr [...]/4 na której stoi sklep, ale również działki [...]/8. Abstrahując od prawdziwości twierdzeń skarżących co do braku ich wiedzy o rzeczywistym zasięgu nabytego przez nich prawa do nieruchomości oraz bez względu na sposób rozstrzygnięcia ich wniosku o stwierdzenie zasiedzenia, nie można nie zauważyć, że przy braku ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...]/4 i [...]/8, wykonane ogrodzenie działki nr [...]/8 od strony ulicy S. C. w sposób oczywisty służyło racjonalnemu korzystaniu z obiektu budowlanego – sklepu znajdującego się na działce nr [...]/4, oddzielając jego bezpośrednie otoczenie od drogi publicznej i zabezpieczając sam sklep i jego sąsiedztwo. O takiej funkcji przedmiotowego ogrodzenia mówili również w toku postępowania sami skarżący, co nie zostało przez rozstrzygające sprawę organy poddane jakiejkolwiek analizie. W konsekwencji organy administracji wadliwie przyjęły, że przedmiotowe ogrodzenie działki nr [...]/8 stanowi samodzielny obiekt budowlany, choć w istocie jest ono urządzeniem budowlanym związanym funkcjonalnie z obiektem budowlanym - sklepem znajdującym się na działce nr [...]/4. Skutkiem takiego wadliwego ustalenia, naruszającego zasady postępowania administracyjnego o jakich mowa w art. 7 i 77 kpa, było przeprowadzenie przez organy nadzoru budowlanego całego postępowania dotyczącego przedmiotowej samowoli budowlanej, w oparciu o wadliwą podstawę prawną. Zastosowane bowiem w sprawie przepisy art. 49b ust. 2 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 49b ust. 1 i 3 prawa budowlanego, dotyczą obiektu budowlanego lub jego części, za którą to część, zgodnie z cytowaną uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r., urządzenie budowlane nie może być uważane. Przepisy te nie dotyczą natomiast robót budowlanych polegających na wykonywaniu urządzenia budowlanego. Taka sytuacja wypełnia bowiem hipotezę art. 50 ust. 1 prawa budowlanego, który dotyczy przypadków innych niż określone w art. 48 ust.1 lub 49b ust. 1 tej ustawy. W tym też trybie przeprowadzi organ I instancji postępowanie rozpatrując sprawę ponownie. Ubocznie, ze względu na treść rozstrzygnięcia, należy zauważyć, że uzasadnienie decyzji organu II instancji nie spełnia wymogów, o jakich mowa w art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy dodać, że takie wyjaśnienie musi być zawarte w tej części uzasadnienia, która przedstawia i wyjaśnia pogląd przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia sprawy przez organ, który decyzję wydał. Nie wystarczy natomiast przytoczenie w tzw. części historycznej uzasadnienia, argumentacji prawnej przyjętej w uzasadnieniach poprzednio wydanych w sprawie decyzji, bez samodzielnego i kompletnego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej decyzji. Z naruszeniem tych zasad w części uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącej ustaleń i rozstrzygnięć Inspektora Nadzoru Budowlanego (k.5 i 6 tego uzasadnienia) brakło wyjaśnienia, w oparciu o jakie przepisy organ uznał, że postępowanie przeprowadzone na podstawie art. 49b prawa budowlanego, nie mogło doprowadzić do legalizacji przedmiotowego ogrodzenia, lecz spowodowało wydanie nakazu jego rozbiórki. Organ nie napisał bowiem, że w związku z niespełnieniem przez inwestorów w zakreślonym, miesięcznym terminie obowiązków nałożonych przez organ I instancji postanowieniem z dnia 22 lutego 2006 r. na podstawie art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, , konieczne było w myśl art. 49b ust. 3 tej ustawy, zastosowanie art. 49b ust. 1 prawa budowlanego, tj. nakazanie rozbiórki ogrodzenia. W związku z zarzutami skargi jak i zagadnieniami analizowanymi w toku postępowania administracyjnego należy stwierdzić co następuje. Nie można zgodzić z zarzutem skargi dotyczącym wadliwego ustalenia przez Inspektora Nadzoru Budowlanego faktu wykonania nowego ogrodzenia, podczas gdy według skarżących dokonali oni tylko poprawienia starego ogrodzenia. Skarżący nie precyzują w skardze, jakie konkretnie roboty budowlane mają na myśli. Należy jednak domniemywać, że chodzi im o remont, zdefiniowany w art. 3 pkt 8 prawa budowlanego jako wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Ustalenie poczynione przez organ administracji II instancji, że skarżący nie wykonywali remontu ogrodzenia, tylko wykonali budowę nowego ogrodzenia, oparte zostało na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, co nastąpiło po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Skarżący nie podważyli w szczególności w żaden sposób ustaleń zawartych w protokole z oględzin dokonanych w dniu 7 lutego 2006 r., w czasie których stwierdzono istnienie w odległości 2 cm od zachodniej, czyli wewnętrznej strony przedmiotowego ogrodzenia, cokołu betonowego stanowiącego pozostałość po starym ogrodzeniu. Skoro nowe ogrodzenie wybudowano obok starego, nie można skutecznie twierdzić, że doszło do odtworzenia pierwotnego stanu tego ogrodzenia. Ustalenia zawarte w tym protokole zostały potwierdzone przez skarżącą na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r., co było niezbędne ze względu na zaginięcie oryginalnego protokołu z tych oględzin (notatka – k. 24 akt administracyjnych organu I instancji). Nie można zaakceptować zarzutu skarżących co do rzekomego zgłoszenia przez nich zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia w dniu 15 października 2003 r. czy też w jakiejkolwiek innej dacie. W ewidencji dokonanych zgłoszeń Starostwa Powiatowego w W., zgłoszenia zamiaru budowy takiego ogrodzenia brak. Twierdzenie skarżących jakoby dokonali tego zgłoszenia ustnie, a urzędnik go nie przyjął oświadczając, że nie jest ono potrzebne - nie zostało w żaden sposób potwierdzone, a ponadto jest niewiarygodne. Skarżący w piśmie z dnia 16 kwietnia 2007 r. (k. 122-123) stwierdzili, że próbowali zgłosić zamiar przedmiotowej budowy w tym samym dniu, gdy zrobiła to ich córka D. W., z domu S., która w dniu 15 października 2003 r. skutecznie zgłosiła na piśmie zamiar budowy ogrodzenia jej działki nr [...]/5 położonej po sąsiedzku (zgłoszenie k. 7 akt organu I instancji). Ponieważ w zgłoszeniu córki stron jak i w rzekomym zgłoszeniu skarżących chodziło o to samo ogrodzenie od strony ulicy S. C., nie można, zdaniem sądu uwierzyć, że zgłoszenie córki zostało przyjęte, a skarżących nie, a jeśli by nawet tak było to powstało by pytanie, dlaczego skarżący zaakceptowali takie niekonsekwentne postępowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ze względu na treść rozstrzygnięcia sądu nie mają znaczenia rozważania organu i dotyczące ich zarzuty skargi na temat braku możliwości przedłużenia 30-dniowego terminu do wykonania obowiązków o jakich mowa w art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, a także wpływu na kontrolowane postępowanie administracyjne, sprawy o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości oznaczonej numerem [...]/8. Ponieważ umowa dzierżawy przedmiotowej nieruchomości oznaczonej numerem [...]/8, została zawarta już po wydaniu kontrolowanej decyzji, o czym skarżący powiadomili dopiero w piśmie z dnia 14 kwietnia 2007 r., umowa ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z uwagi na stwierdzone i wskazane powyżej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie natomiast z treścią art. 135 u.p.p.s.a. uchyleniu podlegała również poprzedzająca zaskarżony akt decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 25 kwietnia 2006 r. nakazująca W. i W. S., rozbiórkę samowolnie wzniesionego ogrodzenia działki gruntu nr ew. [...]/8 od strony ul. S. C. w C., o długości 16,85 m oraz postanowienie tego samego organu z dnia 22 lutego 2006 r. znak:PINB.I.7143-2/06, wydane na podstawie art. 49b ust. 2 prawa budowlanego. Akty te zostały bowiem wydane w toku postępowania prowadzonego w granicach tej samej sprawy, której dotyczy skarga, a wskazane wyżej naruszenia prawa, w szczególności zastosowanie błędnego trybu postępowania, dotyczyły również postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 p.o p.s.a.